ตอนที่ 105 — ตอนที่ 105 กอบโกยกลับไปเต็มกำมือ

“สินค้าล็อตใหญ่เหรอ? ล็อตใหญ่อะไรกัน? แค่เป็ดสี่ตัวนี่ก็เรียกล็อตใหญ่แล้วเรอะ?”

“ผักกาดขาวพันกว่าชั่ง สดๆ ใหม่ๆ ไม่ใช่ผักดองเค็ม แล้วก็ยังมีข้าวสารอีกพันกว่าชั่ง กับเป็ดอ้วนพีอีกสี่ตัว พอจะนับว่าเป็นสินค้าล็อตใหญ่ได้หรือยังล่ะ?”

อู๋เจี้ยนจวินไม่ยอมเชื่อ “นายล้อเล่นแล้ว หน้าหนาวเยือกแข็งขนาดนี้จะมีผักกาดขาวสดๆ มาจากไหนกัน? ข้าวสารอีกพันกว่าชั่ง นายไปปล้นใครเขามาน่ะฮะ?”

“ถ้าไม่เชื่อก็ช่างปะไร ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามีของดีขนาดนี้แล้วจะไม่มีคนซื้อ”

พอหลินจู๋จิ่วทำท่าจะหันหลังเดินจากไป อู๋เจี้ยนจวินก็รีบกางแขนขวางเธอไว้ทันควัน

“เอ้าๆ ยอมแล้ว ขอดูของก่อนก็แล้วกัน”

หลินจู๋จิ่วจึงพาพวกเขาเดินออกมายังลานว่างด้านนอก ครั้นอู๋เจี้ยนจวินได้เห็นเสบียงอาหารมากมายขนาดนั้นเข้าจริงๆ ก็ถึงกับตาค้างด้วยความตื่นตะลึง คาดไม่ถึงเลยว่าจะมีผักกาดขาวสดใหม่อยู่จริงๆ ในฤดูหนาวแบบนี้ นี่ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย! ช่างเหลือเชื่อจริงๆ ไอ้หนุ่มคนนี้เป็นเซียนแปลงกายลงมาหรืออย่างไรกัน?

เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วใช้มีดพกกรีดเปิดปากกระสอบข้าวสารดู ข้าวสารเมล็ดขาวผ่องคุณภาพชั้นยอด เมล็ดแน่นเต่งตึงไม่มีกรวดทรายปน ดีเยี่ยมจนหาที่ติไม่ได้จริงๆ!

“นี่ย์… เสบียงอาหารกับผักสดมากมายขนาดนี้นายเอามาจากไหนกัน?”

“เรื่องนั้นนายไม่ต้องมายุ่งหรอก เอาเป็นว่าได้มาจากช่องทางที่สุจริตก็แล้วกัน นายไม่ต้องกลัวว่าจะเดือดร้อน ขอแค่นายกล้าสู้ราคา ฉันก็พร้อมจะขายให้นาย”

“ได้ ถ้างั้นนายเสนอราคามา”

“ข้าวสารชั่งละห้าเหมาสามเฟิน ผักกาดขาวชั่งละสองเหมาห้าเฟิน ส่วนเป็ดสี่ตัวนี้ ตัวละสิบห้าหยวน”

“ราคาก็นับว่ายุติธรรมดี ได้ ทั้งหมดนี้ฉันเหมาหมด! แต่ต้องตกลงกันไว้ก่อนนะ หากที่มาที่ไปไม่สะอาดจนเกิดเรื่องเกิดราวขึ้นมา นายต้องรับผิดชอบคนเดียวนะเว้ย!”

“คิดจะทำการค้าใหญ่โตยังจะมามัวกลัวเรื่องแค่นี้อีก ฉันบอกนายไว้เลย ของของฉันน่ะใสสะอาดยิ่งกว่าของลักลอบหนีภาษีเป็นไหนๆ”

อู๋เจี้ยนจวินกวาดสายตามองหลินจู๋จิ่วแวบหนึ่ง ไอ้หนุ่มคนนี้น่าจะอายุราวๆ สิบแปดสิบเก้าปี หน้าตาหล่อเหลาหมดจด เครื่องหน้าประณีตงดงามจนแทบไม่มีผู้ชายคนไหนเทียบได้ รูปร่างก็ผอมบางแถมตัวเล็กเตี้ย ดูยังไงก็เหมือนพวกหนุ่มหน้าขาวสำรวยชัดๆ! แต่กลับไปหาของมากมายปานนี้มาจากไหนได้ ช่างน่าอัศจรรย์ใจเกินไปแล้ว!

ทว่าอย่างไรก็ช่าง นี่คือการค้าก้อนโต รับไว้ก่อนค่อยว่ากัน ใครจะโง่รังเกียจเงินทองกันล่ะ

“เอ้อร์จื่อ รีบไปเอาตาชั่งใหญ่มา! ส่วนพวกนายสองคนรีบไปรวบรวมเงินมาเร็วเข้า ต้องใช้พันกว่าหยวนเชียวนะ”

“ได้ครับ!”

ลูกน้องแยกย้ายกันไปจัดการตามหน้าที่ นำข้าวสารและผักกาดขาวขึ้นชั่งน้ำหนัก รวมกับเป็ดสี่ตัวแล้ว หลินจู๋จิ่วได้รับเงินทั้งหมดหนึ่งพันห้าสิบสามหยวนสองเหมาห้าเฟิน

นี่คือกองเงินก้อนมหาศาลเลยทีเดียว

อู๋เจี้ยนจวินแตะน้ำลายพลางนับธนบัตรอย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นส่งเงินให้หลินจู๋จิ่วโดยไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่เฟินเดียว

ในแง่ของความซื่อสัตย์จริงใจ หมอนี่ถือว่าสอบผ่านไม่มีปัญหา ด่านแรกถือว่าผ่านพ้นไปด้วยดีอย่างราบรื่น

หลินจู๋จิ่วเก็บเงินยัดใส่กระเป๋าด้านในเสื้อนวม แล้วใช้มือตบเบาๆ สองที รู้สึกสบายอกสบายใจอย่างยิ่ง

“ถ้าอย่างนั้นก็เรียบร้อย เงินครบของครบ ฉันไปล่ะ วันหน้าถ้ามีของอีกฉันจะมาหานายใหม่”

“เฮ้ น้องชาย รอก่อนสิ ของพวกนี้ได้มาจากไหน นายยังไม่ได้บอกฉันเลยนะ นายไปกว้านซื้อมาจากที่ไหนกัน?”

หลินจู๋จิ่วเลิกคิ้วขึ้น “ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องนี้นายไม่ต้องมายุ่ง หากนายยังชอบแส่เรื่องไม่เป็นเรื่อง คราวหน้าก็ไม่ต้องมาทำการค้าด้วยกันอีก”

อู๋เจี้ยนจวินจำใจต้องหลีกทางให้หลินจู๋จิ่วเดินจากไปแต่โดยดี

หลินจู๋จิ่วเดินย้อนกลับเข้าไปในตลาดมืดอีกครั้ง เธอซื้อลูกเป็ดมาสี่ตัวเพื่อนำไปเลี้ยงไว้ในมิติวิเศษ สองตัวเอาไว้ให้ออกไข่สำหรับกิน ส่วนอีกสองตัวเอาไว้ให้ออกไข่เพื่อฟักเป็นลูกเป็ด จากนั้นก็ซื้อไข่ไก่มาสิบฟอง กะว่าจะเอากลับไปให้ย่าหลินสี่ฟอง ส่วนอีกหกฟองที่เหลือเก็บไว้กินเอง อีกไม่กี่วันในมิติก็จะมีไข่ให้กินแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องซื้อเยอะ

นอกจากนี้เธอยังซื้อเมล็ดพันธุ์ถั่วเหลือง ข้าวโพด ฝ้าย ข้าวสาลี และเมล็ดผักกาดขาวติดมือมาอีกจำนวนหนึ่งด้วย

หลังจากซื้อหาสิ่งของที่ต้องการครบถ้วนแล้วเธอก็เดินออกมา อาศัยจังหวะที่ไม่มีคนสังเกต นำข้าวของทั้งหมดนี้เก็บเข้าไปไว้ในมิติวิเศษ

และก็เป็นไปตามคาด พอลับหลังเธอ อู๋เจี้ยนจวินก็สั่งให้คนสองสามคนช่วยกันขนย้ายข้าวสารกับผักกาดขาว ส่วนตัวเองก็พาเอ้อร์จื่อกับลูกน้องรวมสี่คนแอบสะกดรอยตามมา อู๋เจี้ยนจวินล้วงเมล็ดถั่วจากกระเป๋าขึ้นมาเคี้ยวตุ้ยๆ ในปาก คนทั้งสี่ก้าวเดินตามหลังหลินจู๋จิ่วไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว

“ไอ้หมอนี่มันมีที่มาที่ไปยังไงกันแน่? ฉันอยากรู้จนใจจะขาดแล้วเนี่ย”