ตอนที่ 110 — ตอนที่ 110 การปะทะซึ่งหน้า

พวกอู๋เจี้ยนจวินพากันเดินโซซัดโซเซจากไป

พอพ้นจากตรอกมาแล้ว ฉีฮวนก็เอ่ยถามหลินจู๋จิ่วด้วยความสงสัย “จู๋จิ่ว เมื่อกี้ที่นายพูดกับพวกนั้นเรื่องค้าขายเสบียงอาหารน่ะ นายไปเอาแหล่งสินค้ามาจากไหนกัน?”

หลินจู๋จิ่วยิ้มบางๆ พลางล้วงเงินยี่สิบหยวนออกจากกระเป๋าแล้วยื่นส่งให้ฉีฮวน “ฮวนเอ๋อร์ เอาไปซื้อของอร่อยๆ ให้คุณลุงคุณป้ากินนะ เรื่องอื่นอย่าเพิ่งถามเลย ตอนนี้ฉันมีหนทางหาเงินได้แล้ว”

เดิมทีเธอคิดจะให้มากกว่านี้ แต่กลัวว่าจะทำให้ฉีฮวนตกใจจนเตลิดไปเสียก่อน สู้ให้น้อยหน่อยแล้วค่อยๆ ให้เขาปรับตัวในภายหลังจะดีกว่า

ฉีฮวนจ้องมองเงินยี่สิบหยวนในมือด้วยความตกใจกลัวจนหน้าซีด “นาย… นายไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน นายคงไม่ได้…”

“วางใจเถอะฮวนเอ๋อร์ ฉันไม่ได้ทำเรื่องผิดกฎหมายแน่นอน นายเชื่อใจฉันสิ”

ฉีฮวนพยักหน้ารับ แต่ก็ยังรีบยัดเงินคืนใส่มือของหลินจู๋จิ่ว “แต่เงินนี้ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก”

“รับไว้เถอะน่า วันข้างหน้าฉันยังต้องพึ่งพาให้นายช่วยเหลืองานอีกเยอะ ส่วนแบ่งเงินทองไม่ขาดมือนายหรอก ถือเสียว่าฉันจ่ายเป็นค่าจ้างล่วงหน้าให้นายก็แล้วกัน”

“นายจะให้ฉันช่วยงานอะไรล่ะ?”

“ถึงเวลาแล้วค่อยว่ากัน เอาล่ะ ฉันต้องกลับบ้านแล้วนะ อีกสิบวันข้างหน้าตอนบ่ายสามโมงตรง พวกเราไปเจอกันที่หน้าตึกสรรพสินค้า”

“ได้”

หลินจู๋จิ่วหมุนตัวก้าวเดินจากไป ฉีฮวนยืนมองตามแผ่นหลังของเธอด้วยความเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง จู๋จิ่วคนนี้… ช่างเก่งกาจเหนือชั้นเกินไปแล้ว! คำว่าต้องมองใหม่อย่างทึ่งระคนนับถือยังไม่อาจบรรยายความรู้สึกในใจของเขาในยามนี้ได้เลย เขาก้มลงเก็บเงินในมือยัดใส่กระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง

นี่มันเงินก้อนใหญ่ไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ เขาถึงกับใจสั่นระรัวด้วยความหวาดหวั่น

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ซ่งเซิ่งซีและไช่เสี่ยวกวงจากกองพิทักษ์ป่า พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่จากสำนักความมั่นคงป่าไม้กำลังเดินลาดตระเวนอยู่ในป่าลึก กองพิทักษ์ป่าได้รับสัญญาณพลุขอความช่วยเหลือฉุกเฉิน มีคนได้รับบาดเจ็บและร้องขอความช่วยเหลืออยู่บนภูเขา คาดว่าคงเป็นกลุ่มนายพรานล่าสัตว์ที่ประสบภัยอันตราย อาจจะบาดเจ็บ พลัดตกหน้าผา หรือเผชิญกับภยันตรายร้ายแรงอื่นๆ ทางสำนักความมั่นคงป่าไม้จึงโทรศัพท์แจ้งซ่งเซิ่งซีเพื่อขอให้ส่งสมาชิกที่มีความรู้ทางการแพทย์เข้าร่วมภารกิจช่วยเหลือ ซ่งเซิ่งซี ไช่เสี่ยวกวง และจางเอ้อร์วาจากแผนกฉุกเฉินจึงได้เดินทางมาด้วยกัน ซึ่งจางเอ้อร์วาคนนี้ก็คือคนรักของม่านยานั่นเอง

พวกเขาออกค้นหาตามทิศทางที่สัญญาณขอความช่วยเหลือถูกยิงขึ้นมา ทว่าทันทีที่ไปถึง ทั้งสองฝ่ายก็เปิดฉากยิงปะทะกันอย่างดุเดือด

คนกลุ่มนี้ที่แท้เป็นพวกขบวนการลักลอบค้าของเถื่อน นำทีมโดยชาวรัสเซีย*สองคน และยังมีชาวประเทศ A ปะปนอยู่ด้วย

เจ้าหน้าที่จากสำนักความมั่นคงป่าไม้จำหน้าได้ทันที คนหนึ่งคือมอรอส อีกคนคือน้องชายของเขาชื่อคอสฟ์ และยังมีอีกคนหนึ่งคือ ‘เหมียวเฒ่า’ ซึ่งเป็นผู้ร้ายที่ถูกออกหมายจับมาโดยตลอด ทั้งหมดล้วนเป็นพวกนอกกฎหมายที่ทำธุรกิจลักลอบค้าของเถื่อนบนภูเขาแห่งนี้มานานหลายปี และหลบหลีกการจับกุมของสำนักความมั่นคงป่าไม้มาโดยตลอด

ในระหว่างการยิงปะทะ ซ่งเซิ่งซีและไช่เสี่ยวกวงจำต้องเข้าร่วมการต่อสู้ไปด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ คอสฟ์ถูกไช่เสี่ยวกวงลั่นไกยิงเข้าเป้าอย่างแม่นยำจนเสียชีวิตคาที่ในนัดเดียว

เมื่อมอรอสเห็นน้องชายถูกยิงตายต่อหน้าต่อตา ใบหน้าก็พลันบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียมด้วยความโกรธแค้น ครั้นสบสายตากับไช่เสี่ยวกวง เขาก็ยกปืนขึ้นเล็งแล้วสาดกระสุนเข้าใส่ทันที

“ดาดาดา…”

มอรอสเหนี่ยวไกปืนกลอย่างบ้าคลั่ง ไช่เสี่ยวกวงมัวแต่พุ่งเข้าไปช่วยดึงเจ้าหน้าที่สำนักความมั่นคงป่าไม้คนหนึ่งให้พ้นจากแนวกระสุน จึงหลบหลีกไม่ทัน หัวไหล่ขวาที่โผล่ออกมาจึงถูกกระสุนเจาะเข้าอย่างจัง ไม่ทันได้คำนึงถึงความเจ็บปวดอันแสนสาหัส เขารีบกระโจนหลบเข้าหลังต้นไม้ใหญ่ข้างทาง มือขวากุมบาดแผลที่ถูกยิงไว้แน่นพลางหอบหายใจอย่างรุนแรง โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักย้อมแขนเสื้อจนเปียกชุ่ม

ซ่งเซิ่งซีที่หลบอยู่หลังต้นไม้อีกฝั่งหนึ่ง ครั้นเห็นไช่เสี่ยวกวงได้รับบาดเจ็บ หัวใจก็พลันกระตุกวูบลงด้วยความกังวล ทว่าเขายังคงรักษาสติเยือกเย็นไม่ตื่นตระหนก เขายกปืนขึ้นเล็งอย่างมั่นคงแล้วลั่นไกยิงสังหารศัตรูอีกคนหนึ่งดับดิ้นลงไปในทันที

เมื่อเห็นพรรคพวกถูกยิงล้มลง มอรอสก็หยิบปืนขึ้นมาระดมยิงกดดันเปิดทาง คนร้ายที่เหลือจึงฉวยโอกาสนี้วิ่งเตลิดหนีไป กองพิทักษ์ป่าไล่ติดตามอย่างไม่ลดละ ไม่ยอมเปิดโอกาสให้พวกมันหลบหนี ฝ่ายศัตรูบาดเจ็บและล้มตายไปเกือบครึ่ง มีเพียงไม่กี่คนที่หลบหนีรอดไปได้ ทว่ามอรอสและเหมียวเฒ่ากลับหายสาบสูญไร้ร่องรอย คาดว่าคงหลบหนีข้ามแนวชายแดนกลับเข้าไปในป่าฝั่งตรงข้ามแล้ว

ซ่งเซิ่งซีรีบวิ่งย้อนกลับมาตรวจดูบาดแผลของไช่เสี่ยวกวง “เหล่าไช่ นายเป็นอย่างไรบ้าง?”

ครั้นเห็นว่าจุดที่ถูกยิงคือหัวไหล่ขวา ซ่งเซิ่งซีก็ลอบถอนหายใจโล่งอกไปได้เปลาะหนึ่ง

“ไม่เป็นไร เซิ่งซี นายไม่ต้องเป็นห่วง”

เจ้าหน้าที่สำนักความมั่นคงป่าไม้ที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นว่า “เสียดายที่เหมียวเฒ่ากับมอรอสคงจะหนีรอดไปได้ แต่คุณไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วครับ พวกเราจะแบ่งคนสองคนคุ้มกันพาทุกท่านลงจากเขาไปก่อน หมอไช่ได้รับบาดเจ็บต้องรีบไปรับการรักษา และยังมีผู้บาดเจ็บคนอื่นที่ต้องรักษาด้วยเหมือนกัน ให้สหายจางเอ้อร์วาตามพวกเราไปค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยต่อก็พอครับ”

หมายเหตุ

• ชาวรัสเซีย (老毛子 — เหล่าเหมาจื่อ): คำแสลงในภาษาจีนทางแถบภาคเหนือ ใช้เรียกชาวรัสเซียหรือชาวโซเวียตที่อาศัยอยู่ใกล้แถบชายแดน