ตอนที่ 119 — ตอนที่ 119 เกี่ยวกับไช่เสี่ยวกวง (2)

ณ คณะศิลปวัฒนธรรมการแสดง

ภายในห้องแต่งหน้า จ้าวหลานหลานกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ วันนี้มีการซ้อมใหญ่การแสดงบัลเลต์เรื่องตำนานโคมแดง* ซึ่งเป็นหนึ่งในการแสดงละครปฏิวัติแบบอย่างยอดนิยมในยุคนี้

เนื่องจากจ้าวหลานหลานและเจิงเหวินเหวินเป็นนักแสดงนำ ทั้งสองคนจึงได้ใช้ห้องแต่งหน้าขนาดเล็กร่วมกันเพียงสองคน ส่วนนักแสดงคนอื่นๆ ต่างรวมตัวกันอยู่ในห้องแต่งหน้าใหญ่ที่อยู่อีกห้องหนึ่ง

ชุดการแสดงและทรงผมถูกจัดแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว การแต่งหน้าของทั้งคู่จึงต้องลงมือแต่งด้วยตัวเอง

ในเวลานี้จ้าวหลานหลานกำลังตั้งอกตั้งใจแต่งหน้า ส่วนเจิงเหวินเหวินเดินออกไปรับสายโทรศัพท์ทางไกลข้างนอก

ครู่ต่อมา เจิงเหวินเหวินก็ผลักประตูเดินกลับเข้ามา เธอมีท่าทางเหม่อลอยจนเผลอชนเข้ากับจ้าวหลานหลานเข้าอย่างจัง ทำให้เส้นขอบตาที่จ้าวหลานหลานกำลังกรีดอยู่โย้เบี้ยวไปในทันที

เจิงเหวินเหวินไม่ได้สังเกตเห็นประกายความรังเกียจชิงชังที่พาดผ่านแววตาของจ้าวหลานหลานเลยแม้แต่น้อย เครื่องสำอางที่เพิ่งบรรจงแต่งเสร็จกลับต้องมาเลอะเทอะเปรอะเปื้อน เดินประสาอะไรตาไม่มีแวว ช่างน่ารำคาญใจจริงเชียว

เจิงเหวินเหวินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ

“ขอโทษนะหลานหลาน ฉันไม่ได้ตั้งใจน่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกเหวินเหวิน ทำไมเธอไปรับโทรศัพท์กลับมาแล้วดูไม่ค่อยร่าเริงเลยล่ะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

“ลูกพี่ลูกน้องฉันโทรมาน่ะ บอกว่าคุณลุงเสียชีวิตแล้ว แต่คุณลุงก็อายุเกือบเจ็ดสิบปีแล้ว ถือเป็นงานมงคลสีขาว** ลูกสาวทั้งสามคนก็อยู่พร้อมหน้าข้างเตียง ท่านจากไปอย่างสงบมากเลยล่ะ”

จ้าวหลานหลานแต่งหน้าต่อไปพลางเอ่ยถามขึ้นลอยๆ “อ๋อ แล้วเธอต้องลางานกลับไปบ้านเดิมไหมล่ะ?”

“พรุ่งนี้ยังมีรอบแสดงอยู่นี่นา อีกอย่างพ่อกับแม่ฉันก็อยู่ที่โน่นกันหมด ฉันไม่ค่อยสะดวกจะกลับไป พวกเขาก็บอกว่าไม่ต้องกลับ ฉันก็เลยไม่ได้กลับไปน่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วนี่ แค่เรื่องนี้ก็ทำให้ไม่สบายใจเหรอ เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ เธอก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าคุณลุงอายุเกือบเจ็ดสิบแล้ว งานมงคลสีขาวแท้ๆ เธอจะเศร้าไปทำไมกัน?”

“ก็ไม่ได้มีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวหรอก เมื่อเช้านี้บนเขาจงหลิ่งเกิดการยิงปะทะกัน พี่เขยของฉันได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้กำลังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในเมืองเอกของมณฑลน่ะสิ”

จ้าวหลานหลานจึงค่อยหันขวับกลับมามอง “หมอไช่ได้รับบาดเจ็บเหรอ! สาหัสมากไหม?”

“ไม่มีอันตรายถึงชีวิตหรอก แต่ต้องนอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาล โชคดีที่คราวนี้ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี พี่เขยของฉันเป็นลูกผู้ชายชาตรีที่ทรหดอดทนมาก เป็นสุภาพบุรุษที่เปี่ยมด้วยคุณธรรมน้ำมิตร ฉันนับถือเขามากจริงๆ นะ”

เจิงเหวินเหวินท้าวแขนลงบนพนักเก้าอี้พลางชะโงกหน้ามองจ้าวหลานหลานแล้วเอ่ยเล่าว่า “หลานหลาน เรื่องราวความรักระหว่างพี่สาวกับพี่เขยของฉันน่ะซาบซึ้งใจมากเลยนะ พี่สาวของฉันน่ะ เมื่อก่อนเป็นเพื่อนบ้านของพี่เขย แถมยังอายุมากกว่าพี่เขยตั้งห้าปีแน่ะ แม้พี่เขยจะหน้าตาหล่อเหลาไม่เท่าซ่งเซิ่งซี แต่เขาก็เป็นหนุ่มมาดแมนคมเข้มตามมาตรฐานลูกผู้ชาย ส่วนพี่สาวของฉันเป็นแค่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น แต่พี่เขยไม่เคยรังเกียจเธอเลยแม้แต่น้อย ปฏิบัติต่อเธอดีมากๆ เขาเป็นคนกตัญญูที่ยังจดจำความดีที่พี่สาวเคยทำไว้ให้ตอนเด็กๆ ได้ พ่อแม่ของพี่เขยต่างก็เป็นวีรชนผู้สละชีพเพื่อชาติ*** ทั้งชีวิตเหลือเพียงเขากับคุณปู่ที่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน พี่สาวของฉันคอยช่วยดูแลและส่งข้าวส่งน้ำจุนเจือพวกเขามาโดยตลอด หากไม่ได้พี่สาวคอยช่วยเหลือ สองปู่หลานคู่นั้นก็คงอดตายไปนานแล้ว ต่อมาพี่เขยสอบติดมหาวิทยาลัย มุมานะบากบั่นจนก้าวขึ้นมาเป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี เขาก็ยังคงรักและซื่อสัตย์ต่อพี่สาวของฉันเสมอต้นเสมอปลายไม่เคยเปลี่ยน แต่พี่สาวของฉันก็เป็นคนดีมากจริงๆ ทั้งอ่อนโยน ขยันขันแข็ง ปรนนิบัติดูแลคนเก่ง เป็นผู้หญิงที่ประเสริฐมากคนหนึ่งเลยล่ะ”

เจิงเหวินเหวินไร้ความระแวดระวัง เล่าเรื่องส่วนตัวภายในครอบครัวให้จ้าวหลานหลานฟังจนหมดเปลือก เธอเห็นจ้าวหลานหลานเป็นเพื่อนแท้จากใจจริง

จ้าวหลานหลานจึงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างใคร่รู้ “แล้วพี่เขยกับพี่สาวของเธอมีลูกด้วยกันหรือยังล่ะ?”

“ยัง… ยังไม่มีเลย”

จ้าวหลานหลานรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก “หมอไช่ก็อายุสามสิบกว่าแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมพวกเขายังไม่ยอมมีลูกกันอีกล่ะ?”

เจิงเหวินเหวินลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง “อันที่จริงเรื่องนี้น่ะ มีแค่พี่เขย พี่สาว แล้วก็คนในครอบครัวของพี่สาวเท่านั้นที่รู้ แม้แต่หมอซ่งที่สนิทสนมกับพี่เขยขนาดนั้นก็ยังไม่รู้เรื่องนี้เลยนะ”

จ้าวหลานหลานยิ้มบางๆ พลางหยอกล้อ “อย่ามาอมพะนำทำเป็นมีความลับหน่อยเลย มันเป็นความลับยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้นกันเชียว?”

หมายเหตุ

• ละครบัลเลต์เรื่องตำนานโคมแดง (芭蕾舞剧红灯记 — ปาเหลยอู่จวี้หงเติงจี้): หนึ่งในแปดละครปฏิวัติแบบอย่าง (樣板戲) ยุคปฏิวัติวัฒนธรรม ที่ดัดแปลงเนื้อเรื่องการต่อสู้ใต้ดินของพรรคคอมมิวนิสต์จีนให้กลายเป็นการแสดงบัลเลต์สมัยใหม่

** งานมงคลสีขาว (白喜事 — ป๋ายสี่ซื่อ): การจัดพิธีศพให้แก่คนชราที่เสียชีวิตอย่างสงบตามอายุขัย ถือเป็นการฉลองส่งดวงวิญญาณสู่สุคติด้วยความสุขสงบ

*** วีรชนผู้สละชีพเพื่อชาติ (功烈/烈士 — กงเลี่ย/เลี่ยซื่อ): บุคคลหรือทหารที่เสียสละชีวิตในภารกิจปฏิวัติหรือการสงครามเพื่อชาติ ครอบครัวจะได้รับเกียรติยศและการดูแลคุ้มครองพิเศษจากรัฐบาล