ตอนที่ 122 — ตอนที่ 122 กลับบ้าน (2)

“โดนยิงที่แขนครับ ไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต คูปองเนื้อที่มีอยู่ในบ้าน แม่เอาไปซื้อกระดูกหมูมาให้หมดเลยนะครับ ทางผมยังมีอยู่อีกส่วนหนึ่ง แม่ก็เอาไปด้วย เคี่ยวน้ำแกงกระดูกหมูเสร็จแล้วผมจะได้ถือไปให้เขาดื่ม”

หวังฮุ่ยฟางผูกผ้ากันเปื้อนแล้วเดินเข้าไปเตรียมกระดูกหมูในห้องครัว พลางชะโงกหน้าออกมาเอ่ยกับซ่งเซิ่งซี “ลูกเดินมานี่สิ มายืนตรงที่ที่แม่พอมองเห็นได้ แม่มีเรื่องอยากจะคุยกับลูกหน่อย”

ซ่งเซิ่งซีจึงเดินเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องครัว ไม่ได้กลับบ้านมาพักใหญ่ การได้ยืนคุยกับมารดาก็นับเป็นเรื่องที่สมควร การได้ยินเสียงบ่นพึมพำกระเซ้าเย้าแหย่ของแม่ก็ถือเป็นความอบอุ่นใจอย่างหนึ่ง

เธอยิ้มให้ลูกชายของตน “เรื่องคราวก่อนลูกโกรธแม่ใช่ไหมล่ะ? แม่เร่งรัดบีบคั้นเรื่องแต่งงานจนทำให้ลูกไม่อยากจะกลับบ้านเลยใช่ไหมล่ะ? อย่าหลบหน้าแม่เลยนะ แม่ขอแสดงจุดยืนกับลูกก่อนเลยว่า วันข้างหน้าแม่จะไม่บังคับให้ลูกไปดูตัวอีกแล้วจ้ะ”

ในใจของซ่งเซิ่งซีพลันโล่งอกไปได้เปลาะใหญ่ สมกับเป็นแม่ของเขา ในที่สุดก็ยอมปล่อยวางและเข้าใจเรื่องนี้เสียที

“เอ้อ เซิ่งซี แม่ถามลูกหน่อยสิ ลูกรู้จักลูกสาวของหลินเจิ้นหนานหรือเปล่า? คุณหลินคนที่ถูกตีตราว่าเป็นนายทุนขูดรีดคนนั้นน่ะ ได้ยินว่าลูกสาวของเขาสนิทสนมกับลูกมาก มันมีเรื่องแบบนี้จริงหรือเปล่า?”

รอยยิ้มที่กำลังแย้มพรายบนใบหน้าของซ่งเซิ่งซีพลันแข็งค้างลงทันที คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากัน จ้าวหลานหลานต้องพูดจาอะไรบางอย่างแล้วมีคนนำความมาส่งต่อถึงหูแม่ของเขาอย่างแน่นอน

ในใจของเขารู้สึกรังเกียจจ้าวหลานหลานจนถึงขีดสุด อีกทั้งการที่จ้าวกั๋วเฉียงพ่อของเธอเป็นเพื่อนร่วมงานของคุณพ่อ เขาจึงยิ่งรู้สึกว่าคนบ้านนี้ทำลายภาพลักษณ์อันทรงเกียรติของปัญญาชนจนป่นปี้

ในเมื่อมารดาเอ่ยปากถามขึ้นมา ซ่งเซิ่งซีจึงตอบไปตามความเป็นจริง

“รู้จักครับ คุณปู่ของเธอคือหลินฝูถังไงครับแม่ แม่คงเคยได้ยินชื่อท่านมาก่อนใช่ไหมครับ ท่านเป็นทหารผ่านศึกอาวุโสที่ยอดเยี่ยมมากคนหนึ่ง จากการพิจารณาตัดสินของผม บ้านตระกูลหลินไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย ในทางตรงกันข้าม คนบ้านตระกูลจ้าวต่างหากที่มีความประพฤติและศีลธรรมบกพร่อง ครอบครัวพรรค์นี้พวกเราควรไปมาหาสู่ให้น้อยลงดีกว่า โดยเฉพาะจ้าวหลานหลานคนนั้น คุณแม่ครับ แม่สร้างปัญหาใหญ่ให้ผมจริงๆ ผมไม่เคยรังเกียจผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อนเลย”

หวังฮุ่ยฟางเข้าใจนิสัยของลูกชายตนเองดีว่าสุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด อารมณ์ความรู้สึกราบเรียบนิ่งสงบดั่งสายน้ำ การที่จะมีผู้หญิงสักคนทำให้เขาโมโหจนเอ่ยปากพูดว่ารังเกียจได้ ย่อมต้องไม่ใช่ธรรมดาแน่

หวังฮุ่ยฟางแสดงสีหน้ารู้สึกผิดระคนขอโทษ

“โธ่ เซิ่งซี แม่ขอโทษลูกจริงๆ นะ แม่รู้ว่าลูกไม่ชอบจ้าวหลานหลาน แม่ก็สำนึกเสียใจอยู่นี่ไงล่ะ หากไม่ใช่เพราะฟางเหม่ยหัวมาเล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบ้านตระกูลหลินกับบ้านตระกูลจ้าวให้แม่ฟัง แถมยังบอกว่าหลินเจิ้นหนานเป็นคนชั่วช้าสารเลว จนสองแม่ลูกต้องตัดขาดความสัมพันธ์กับบ้านตระกูลหลิน แม่ก็คงไม่คิดว่าจ้าวหลานหลานเป็นเด็กดีหรอก ต่อหน้าแม่หล่อนทำตัวเป็นคนมีการศึกษา กิริยามารยาทเรียบร้อยสง่างาม รู้จักเอาอกเอาใจและเข้าสังคมเก่ง จนทำให้แม่หลงตาบอดไปชั่วขณะ แต่แม่ก็มีวิจารณญาณของแม่เองนะ ยังไงผู้เฒ่าหลินฝูถังก็เป็นวีรบุรุษสงครามต่อต้านญี่ปุ่น แม่เองก็พอจะรู้จักประวัติของท่านอยู่บ้าง พ่อของลูกก็เคยเอ่ยถึงท่านอยู่หลายครั้ง และรู้สึกเวทนาเสียดายในชะตากรรมของท่าน ยุคสมัยนี้เรื่องขาวเรื่องดำมันพูดยาก เมื่อเทียบกับคำพูดของคนอื่นแล้ว แม่เชื่อสายตาและการตัดสินใจของลูกมากกว่า เรื่องนี้แม่ยังไม่ได้เล่าให้พ่อลูกฟังหรอกนะ ฟางเหม่ยหัวบอกว่าจ้าวกั๋วเฉียงยังไม่รู้เรื่องที่สองแม่ลูกตัดขาดความสัมพันธ์กับบ้านตระกูลหลิน แม่เองก็ไม่ใช่คนชอบนินทาว่าร้ายใคร คิดดูสิ จ้าวกั๋วเฉียงเป็นถึงศาสตราจารย์ เขาย่อมต้องมีวุฒิภาวะและคุณธรรมอันดีงาม หากสองแม่ลูกคู่นั้นตัดขาดกับบ้านตระกูลหลินแต่กลับไม่กล้าบอกจ้าวกั๋วเฉียง มันก็ต้องมีเงื่อนงำพิรุธแน่นอน จริงไหมล่ะลูก อีกอย่างเมื่อเทียบกับคำพูดของคนอื่นแล้ว แม่เชื่อมั่นในตัวลูกมากกว่าใครทั้งหมด”

ผู้หญิงที่สามารถอบรมสั่งสอนลูกชายให้เติบโตมาได้อย่างยอดเยี่ยมเฉกเช่นซ่งเซิ่งซี มีหรือที่จะเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญา นางได้คิดวิเคราะห์เรื่องราวทั้งหมดอย่างทะลุปรุโปร่งอยู่ในใจตั้งนานแล้ว

ซ่งเซิ่งซีเองก็นึกไม่ถึงว่าจ้าวกั๋วเฉียงจะไม่รู้เรื่องที่ภรรยาและลูกสาวตัดขาดความสัมพันธ์กับบ้านตระกูลหลิน ดูท่าแล้วเขาคงจะเข้าใจผิดในตัวจ้าวกั๋วเฉียงไปเสียแล้ว

ซ่งเซิ่งซียิ้มบางๆ ให้หวังฮุ่ยฟาง “แม่ครับ แม่มีพัฒนาการก้าวหน้าไปไกลขนาดนี้ จนผมหาคำพูดมาชมไม่ทันเลยครับ แม่นั่นแหละที่เป็นผู้หญิงดีเลิศที่มีทั้งการศึกษา มีคุณธรรมงดงาม และมีกิริยาสง่างามอย่างแท้จริง”