ตอนที่ 152 — ตอนที่ 152 แผนลอบทำร้าย

ทางด้านนี้ สวีต้าเหวยปรายตามองจ้าวหลานหลานและกวนหู่กังแวบหนึ่ง ก่อนจะส่งสมุดบัญชีคืนให้แก่ฝ่ายจัดซื้อของห้องครัว แล้วหันหลังเดินกลับเข้าครัวไป

กวนหู่กังหยิบรูปถ่ายของเจิงเหวินเหวินมาพินิจดูอย่างละเอียด รูปใบนี้เป็นภาพถ่ายระหว่างซ้อมการแสดงละครบัลเลต์ รอยยิ้มของหญิงสาวผู้นี้ดูสดใสบริสุทธิ์ แววตาแฝงความไร้เดียงสาอย่างชัดเจน

ภาพลักษณ์อันงดงามของจ้าวหลานหลานในใจเขาพลันพังทลายลง หญิงสาวที่ดูบริสุทธิ์งดงามราวกับดอกลิลลี่ผู้นี้ จิตใจช่างอำมหิตโหดเหี้ยมยิ่งนัก เหตุใดเธอถึงคิดจะลงมืออย่างเหี้ยมเกรียมกับเด็กสาวในรูปถ่ายเช่นนี้

ทว่าหากครั้งนี้เขาช่วยเธอจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จลุล่วงได้ ก็เท่ากับว่าระหว่างเขากับเธอจะมีความลับดำมืดที่มิอาจเปิดเผยร่วมกัน วันข้างหน้าการตามจีบเธอก็ย่อมง่ายดายขึ้นมาก

กวนหู่กังเองก็ไม่ใช่คนโง่งม เขาย่อมมีเป้าหมายและแผนการในใจของตนเองเช่นกัน

เขากับจ้าวหลานหลานนับว่าเป็นคนประเภทเดียวกัน คือคนจำพวกที่สามารถทำได้ทุกวิถีทางโดยไม่เลือกวิธีการเพื่อบรรลุเป้าหมาย

กวนหู่กังขยับเข้าไปใกล้ “หลานหลาน ผมอยากรู้จริงๆ ว่าเจิงเหวินเหวินคนนี้ไปทำอะไรให้คุณขุ่นเคืองเหรอ”

“หล่อนขัดหูขัดตาฉัน ส่งเสียงเจื้อยแจ้วน่ารำคาญเหมือนนกกระจอก ฉันเกลียดขี้หน้าหล่อนเต็มทน หากหล่อนถูกคนรุมโทรมเสียบ้าง คงจะรู้จักสงบเสงี่ยมขึ้นมาได้”

“ไม่รู้ว่าต้าจ้วงจะกล้าทำเรื่องแบบนี้หรือเปล่า หากพลาดพลั้งถูกจับได้ โดนตัดสินคดีอันธพาล* มีหวังต้องโทษประหารชีวิตเชียวนะ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย”

จ้าวหลานหลานเค่นยิ้มเยาะ “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าต้าจ้วงก่อพฤติกรรมสำมะเลเทเมาอันธพาลมาไม่น้อย ครั้งก่อนที่เขาพาเด็กสาวคนหนึ่งไปทำแท้งที่คลินิกเถื่อน ไม่ใช่ว่าฉันบังเอิญไปเจอเข้าหรอกหรือ อีกอย่างจะมีเรื่องอะไรได้ หล่อนก็แค่เด็กสาวไร้หัวนอนปลายเท้าที่ไม่มีภูมิหลังเส้นสายอะไร หน้าตาสะสวยปานนี้ ก็ถือว่าให้พวกต้าจ้วงได้ลาภปากไปแล้วกัน สั่งให้พวกนั้นฉลาดหน่อย อย่าให้หล่อนเห็นหน้าค่าตาก็สิ้นเรื่อง ถูกคนรุมโทรมเสียตัวมันน่าอับอายขายหน้าจะตาย หากโร่ไปแจ้งความหล่อนก็ไม่มีวันได้แต่งงานออกเรือนแล้ว รับรองว่าไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นแน่นอน”

กวนหู่กังฟังแล้วก็เห็นคล้อยตามว่ามีเหตุผล เขาใคร่ครวญดูครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ตกลง เดี๋ยวผมจะลองไปคุยกับต้าจ้วงดู พอนัดแนะเวลาเรียบร้อยแล้ว ผมจะมาบอกคุณอีกที”

จ้าวหลานหลานจึงแย้มยิ้มให้กวนหู่กัง “แต่ว่า นายต้องกันฉันออกไปให้ขาวสะอาดนะ ไม่อย่างนั้น แม้แต่เพื่อนพวกเราก็คงเป็นกันไม่ได้อีกต่อไป”

กวนหู่กังยิ้มร่าพลางคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามข้าวของเธอ

“ผมจัดการเรื่องนี้ คุณวางใจได้เลย หลานหลาน”

จ้าวหลานหลานแสดงท่าทางพึงพอใจ เรื่องนี้เป็นเพียงการพูดคุยด้วยปากเปล่า กวนหู่กังไปหาต้าจ้วงกับพวกอันธพาลมารุมโทรมเจิงเหวินเหวิน นั่นก็เป็นเรื่องของพวกเขาทั้งสิ้น หากกวนหู่กังคิดจะเอาเรื่องนี้มาแบล็กเมลข่มขู่เธอล่ะก็ ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด ไม่มีหลักฐานอะไรพิสูจน์ได้ว่าเธอเป็นคนบงการ ปากเปล่าไร้พยาน ในทางกลับกันหากเรื่องนี้รั่วไหลออกไป พวกเขาต่างหากที่จะต้องพินาศย่อยยับ

เธอเองก็ไม่ได้โง่เขลา ไม่มีทางยอมมอบชนักติดหลังให้กวนหู่กังถือไว้แน่

จ้าวหลานหลานดึงรูปถ่ายของเจิงเหวินเหวินกลับคืนมาแล้วเก็บใส่กระเป๋า

“นายจำหน้าตาของหล่อนไว้ให้แม่นก็พอ ถึงเวลาวันนั้นนายก็ไปชี้เป้าคนกับพวกต้าจ้วงที่สวนสาธารณะด้วย”

กวนหู่กังยิ้มออกมาบางๆ จ้าวหลานหลานทำงานรอบคอบรัดกุมหยดน้ำไม่รั่วไหลจริงๆ ลากเขาเข้าไปเอี่ยวด้วยแบบนี้ เขาก็จะไม่สามารถเอาเรื่องนี้มาข่มขู่เธอได้

ก็ดี ผู้หญิงฉลาดปราดเปรียวเช่นนี้ หากเขาได้แต่งงานกับเธอ ย่อมได้ภรรยาคู่คิดที่ช่วยส่งเสริมการงานได้อย่างยอดเยี่ยมแน่นอน

ขณะนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟก็นำหมูสามชั้นน้ำแดงอีกจานหนึ่งมาวางบนโต๊ะ

กวนหู่กังเอ่ยขึ้น “พวกเราไม่ได้สั่งหมูสามชั้นน้ำแดงนี่ครับ”

“ผู้จัดการของเราเลี้ยงสหายทั้งสองท่านครับ เขาจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว”

จ้าวหลานหลานวางท่าเย่อหยิ่งเย็นชา “ยกกลับไปเถอะ ไปบอกผู้จัดการของพวกคุณว่าพวกเราอิ่มแล้ว”

พนักงานเสิร์ฟจึงยกหมูสามชั้นน้ำแดงกลับไป

พอกินข้าวเสร็จ จ้าวหลานหลานก็สั่งให้พนักงานเสิร์ฟห่อกับข้าวที่เหลือทั้งหมด เพื่อนำกลับไปให้ฟางเหม่ยหัวกิน ไม่เหลือแบ่งไว้ให้กวนหู่กังแม้แต่น้อย

เธอยังคงนั่งซ้อนท้ายจักรยานของกวนหู่กังไปลงที่บริเวณใกล้ๆ ลานบ้านพักเขตทหาร แล้วเดินเท้ากลับเข้าบ้านไปด้วยตนเอง

กวนหู่กังจึงมุ่งหน้าไปหาพวกลู่ต้าจ้วงต่อทันที มีเพียงต้องจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จเท่านั้น เขาถึงจะสามารถเปิดทางสว่างในการตามจีบจ้าวหลานหลานได้

ดังนั้นต่อให้ต้องไร้ยางอายสิ้นมโนธรรม ก็ช่างหัวมันเถอะ!

หมายเหตุ

• คดีอันธพาล (流氓罪 — หลิวมังจุ้ย) ความผิดทางอาญาในยุคสังคมนิยมของจีน ครอบคลุมพฤติกรรมก่อความไม่สงบ คุกคามทางเพศ รุมโทรม ข่มขืน หรือพฤติกรรมเสื่อมทรามทางศีลธรรม ซึ่งมีโทษร้ายแรงสูงสุดถึงขั้นประหารชีวิต