ตอนที่ 151 — ตอนที่ 151 รายการอาหาร

มันฝรั่งผัดห้าเหมาสองเฟิน* ผัดผักกาดดองใส่หมูจานละแปดเหมาสามเฟิน ถั่วแขกแห้งผัดหกเหมาหกเฟิน เห็ดแห้งผัดเนื้อหมูชิ้นหนึ่งหยวนแปดเฟิน ซาลาเปาไส้ผักดองหมูสับเข่งละห้าลูกราคาหนึ่งหยวนสองเฟิน หมูสามชั้นน้ำแดงจานละหนึ่งหยวนสองเหมาห้าเฟิน อาหารขึ้นชื่อชั้นยอดที่สุดก็คือปลาฤดูหนาวจากแม่น้ำซงเจียง ตัวละสองหยวนสามเหมาหกเฟิน นอกจากนี้ยังมีบะหมี่น้ำซุปกระดูกหมู บัวลอยไข่หวานล้วนราคาชามละแปดเหมาสามเฟิน ไก่ตอนหนึ่งหยวนห้าเฟิน

อาหารหลักประเภทข้าวยังมีให้บริการ ทว่าทั้งหมดล้วนต้องใช้คูปองธัญพืชและคูปองเนื้อตามสัดส่วน

ในยุคสมัยนี้ ต่อให้อุดมสมบูรณ์เพียงใดก็มีอาหารอยู่เพียงเท่านี้เอง ทั้งยังมีราคาค่าอาหารที่ทำให้ชาวบ้านธรรมดาต้องถอยกรูด ภัตตาคารใหญ่ย่อมมีราคาแพงเป็นธรรมดา คนทั่วไปย่อมไม่มีปัญญากินได้

กวนหู่กังให้จ้าวหลานหลานสั่ง จ้าวหลานหลานปรายตามองรายการอาหารแวบหนึ่ง “นายสั่งเถอะ” หากเธอสั่งไปแล้วประเดี๋ยวกวนหู่กังไม่มีเงิน คูปองธัญพืช และคูปองเนื้อมาจ่ายบิล คงได้ขายหน้าตายชัก

กวนหู่กังจึงสั่งตามรายการอาหาร มีปลาหนึ่งตัว ไก่ตอน ผัดถั่วฝักยาวดอง มันฝรั่งผัด แล้วยังสั่งบัวลอยไข่หวานอีกสองชาม กับหมั่นโถวสองลูก ยอมทุ่มทุนสร้างจนกระเป๋าฉีก อาหารมื้อนี้ต้องจ่ายราวๆ แปดหยวน บวกกับคูปองธัญพืชสองชั่ง และคูปองเนื้อห้าชั่ง

เงินเดือนของเขาทั้งเดือนได้เพียงสิบห้าหยวนกับคูปองธัญพืชสิบชั่ง ส่วนคูปองเนื้อนั้นต้องเก็บสะสมมานานถึงสามเดือน

ครั้งนี้จะให้จ้าวหลานหลานมองว่าเขาขี้เหนียวไม่ได้เด็ดขาด

คนแค่สองคนสั่งอาหารมากมายปานนี้ พนักงานเสิร์ฟจึงเอ่ยปากเตือนเขา “สหาย สั่งเยอะแบบนี้ห้ามกินทิ้งกินขว้างนะ”

“พวกเรากินไม่หมดจะห่อกลับบ้านไปให้คนที่บ้านกินครับ”

พนักงานเสิร์ฟพยักหน้ารับ เก็บเงินและคูปองของเขาไปแล้วจึงเดินไปส่งรายการอาหารที่ห้องครัว

จ้าวหลานหลานไม่ได้พูดอะไร ประจวบเหมาะกับที่แม่ของเธอยังไม่ได้กินข้าว เอาอาหารกลับไปให้แม่กินก็พอดี กวนหู่กังอยากสั่งก็สั่งไปสิ อย่างไรเสียก็เป็นเงินของเขา สภาพซอมซ่อยังริอ่านจะมาอวดรวย สมควรโดนเชือดแล้ว

แม้ในใจจ้าวหลานหลานจะคิดเช่นนั้น แต่สีหน้าท่าทางกลับดูเปิดเผยสง่างาม วางท่านั่งตัวตรงยิ้มแย้มดุจคุณหนูผู้ดี “ความจริงไม่ต้องสั่งเยอะขนาดนี้ก็ได้”

“ไม่เยอะหรอก ไม่เยอะเลย คุณยอมออกมานั่งกินข้าวกับผมเป็นครั้งแรก ผมดีใจเหลือเกิน หลานหลาน”

“จะดีใจอะไรนักหนา ก็แค่มากินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่ง ไม่มีเรื่องอื่นสักหน่อย นายอย่าได้เข้าใจผิดเชียวล่ะ”

กวนหู่กังรินน้ำให้จ้าวหลานหลานอย่างเอาอกเอาใจ “ผมเข้าใจดีครับ หลานหลาน”

หลังจากกับข้าวถูกยกมาเสิร์ฟ ทั้งสองนั่งกินข้าวไปพลาง จ้าวหลานหลานก็เข้าเรื่องตรงประเด็นทันที

“หู่กัง มีเรื่องหนึ่งฉันอยากจะขอให้นายช่วยหน่อย”

“คุณพูดมาได้เลย เรื่องอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ ผมช่วยแน่นอน”

จ้าวหลานหลานหยิบรูปถ่ายของเจิงเหวินเหวินออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้กวนหู่กัง

“ผู้หญิงคนนี้สวยไหม เธออยู่คณะละครเดียวกับฉัน ชื่อเจิงเหวินเหวิน”

กวนหู่กังรับรูปมาพิจารณาดู ไม่รู้ว่าเธอมีจุดประสงค์อะไร “สู้คุณไม่ได้หรอก”

จ้าวหลานหลานชักสีหน้าเบื่อหน่ายรำคาญ “ใครใช้ให้นายเอาเธอมาเปรียบเทียบกับฉันกันเล่า นายแค่ตอบมาว่าสวยหรือไม่สวยก็พอ”

“ก็…ก็พอดูได้มั้ง”

จ้าวหลานหลานส่งเสียงหัวเราะเยาะ “เธอนับเป็นดาวเด่นประจำคณะของเราเลยนะ นายบอกมาสิ นายมีความสามารถจีบเธอมาเป็นแฟนได้ไหม”

กวนหู่กังรีบแสดงความในใจทันที “หลานหลาน พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ ผมจะไปตามจีบเธอได้ยังไง ในใจผมเธอเทียบคุณไม่ได้แม้แต่เศษหนึ่งส่วนพันด้วยซ้ำ”

คำพูดนี้ทำให้จ้าวหลานหลานฟังแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง สีหน้าจึงดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“ต่อให้นายคิดจะตามจีบ ก็ไม่มีปัญญาจีบติดหรอก สายตาหล่อนน่ะสูงส่งจะตาย ช่างเถอะ ไม่หวังพึ่งนายแล้ว เอาไว้หาวันดีๆ สักวัน ฉันจะนัดเจิงเหวินเหวินออกไปที่สวนสาธารณะหนานหู นายก็พาพวกต้าจ้วงที่เป็นอันธพาลทั้งสี่คนนั่น หลอกพาหล่อนไปที่ลับตา แล้วรุมโทรมเสีย”

“อะไรนะ” เสียงของจ้าวหลานหลานแผ่วเบา กวนหู่กังคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

“แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินใช่ไหม ได้ งั้นถือเสียว่าฉันไม่เคยขอให้นายช่วยอะไรก็แล้วกัน” จ้าวหลานหลานดึงรูปถ่ายของเจิงเหวินเหวินกลับคืนมาแล้วลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนี

กวนหู่กังรีบดึงรั้งเธอไว้แล้วกระซิบเสียงเบา “โธ่ หลานหลาน อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ ผมก็ต้องขอทำความเข้าใจสถานการณ์ดูก่อน คุณนั่งลงก่อนเถอะ ผมก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วยคุณเสียหน่อยนี่นา”

จ้าวหลานหลานจึงยอมนั่งลงตามเดิม

หมายเหตุ

• เหมา (毛) และ เฟิน (分) หน่วยเงินย่อยของเงินหยวนจีน โดย 1 หยวน = 10 เหมา = 100 เฟิน