ตอนที่ 150 — ตอนที่ 150 เกี่ยวกับภัตตาคารตระกูลหลิน

จ้าวหลานหลานส่งเสียงดูแคลนขึ้นมาคำหนึ่ง “เชอะ ก็แค่ร้านอาหารใหญ่โตไม่ใช่หรือไง อย่ามาทำโอ้อวดหน่อยเลย ยิ่งอวดก็ยิ่งดูซอมซ่อ ในลานบ้านพักฉันไม่นั่งซ้อนท้ายจักรยานนายหรอกนะ รอให้ออกไปพ้นประตูให้ไกลหน่อยค่อยขึ้น แล้วนายก็อย่าเดินตามฉันใกล้เกินไปด้วยล่ะ อย่าให้คนอื่นเห็นแล้วเข้าใจผิดกันไปใหญ่”

กวนหู่กังยังคงมีความอดทนอย่างยิ่ง เขารู้อยู่แก่ใจตั้งนานแล้วว่า ผู้หญิงที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงเช่นนี้ไม่ใช่ว่าจะตามจีบได้ง่ายๆ ต้องหน้าด้านหน้าทน ต่อให้ถูกเหยียบย่ำจนหน้าบวมช้ำก็ห้ามหันหลังกลับ หากปราศจากจิตวิญญาณแบบหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวก* ย่อมไม่มีทางทำการใหญ่สำเร็จ

เขาพยักหน้ารับ ยังคงยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี “ได้สิ ตามใจคุณเลย”

จ้าวหลานหลานจึงเดินนำออกไปก่อน กวนหู่กังก็ค่อยๆ จูงจักรยานตามไปอย่างไม่รีบร้อน

ทั้งสองเดินตามกันหน้าหลังจนพ้นลานบ้านพัก เมื่อเดินต่อมาได้ระยะหนึ่ง จ้าวหลานหลานจึงยอมขึ้นนั่งซ้อนท้ายจักรยานของกวนหู่กัง มุ่งหน้าตรงไปยังร้านอาหารโหย่วอี้

ร้านอาหารโหย่วอี้เป็นภัตตาคารของรัฐที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเอกของมณฑล รายการอาหารค่อนข้างหลากหลายอุดมสมบูรณ์ มีทั้งปลาธรรมชาติที่จับขึ้นมาจากแม่น้ำในฤดูหนาว และของป่าจากบนภูเขาก็มีบริการ ไม่เหมือนกับร้านอาหารของรัฐขนาดเล็กบางแห่ง ที่ยามปกติมีขายเพียงซาลาเปา บะหมี่ หมั่นโถว และกับข้าวง่ายๆ ไม่กี่อย่าง แถมยังของหมดอยู่เป็นประจำ

จ้าวหลานหลานเคยได้ยินมานานแล้วว่า ผู้ดูแลรับผิดชอบร้านอาหารของรัฐแห่งนี้แซ่สวี มีชื่อว่าสวีต้าเหวย

ที่จ้าวหลานหลานเคยได้ยินเรื่องครอบครัวของสวีต้าเหวย ก็เพราะพ่อของสวีต้าเหวยเคยเป็นผู้จัดการภัตตาคารของหลินเจิ้นหนาน ต่อมาภัตตาคารต้องปิดตัวลงเพราะคดีความของหลินเจิ้นหนาน ในตอนนั้นสูตรอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดของตระกูลหลินเจิ้นหนาน อย่างเช่นสูตรปลาแม่น้ำเปิดตุ๋นเต้าเจี้ยว** ก็ตกไปอยู่ในมือของพ่อสวีต้าเหวย เต้าเจี้ยวที่ภัตตาคารตระกูลหลินปรุงขึ้นนั้นเป็นสูตรลับเฉพาะ ไม่มีใครสามารถทำเต้าเจี้ยวได้รสเลิศปานนั้น อาหารจานนี้ของภัตตาคารตระกูลหลินมีชื่อเสียงโด่งดังอย่างยิ่ง ยามนั้นมีลูกค้าแวะเวียนมาลิ้มลองไม่ขาดสาย

หลังจากภัตตาคารล่มสลายลง คนตระกูลสวีก็แอบซุกซ่อนสูตรอาหารทั้งหมดเอาไว้

เวลานี้พ่อของสวีต้าเหวยได้เป็นผู้อำนวยการโรงงานผลิตเครื่องปรุงรสเต้าเจี้ยวของรัฐแห่งหนึ่ง ทว่าเขากลับไม่ได้มอบสูตรลับเต้าเจี้ยวให้แก่รัฐ

ยามนี้ตระกูลสวีจึงมีเส้นสายเบื้องหลัง นับว่าพลิกฟื้นฐานะขึ้นมาได้ดั่งปลาเค็มพลิกตัว*** ในมือยังมีสูตรอาหารที่พร้อมจะดลบันดาลให้ร่ำรวยมหาศาลได้ทุกเมื่อ

ฟางเหม่ยหัวเคยบอกกับจ้าวหลานหลานว่า ยามนี้ทางการยังไม่อนุญาตให้เอกชนเปิดร้านอาหาร หากวันใดนโยบายเปิดกว้างขึ้นมา สูตรลับเหล่านั้นย่อมทำให้ตระกูลสวีร่ำรวยเป็นกอบเป็นกำ

ข้าวของทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลหลินในอดีตล้วนถูกแบ่งสรรปันส่วนไปจนสิ้น ตระกูลจ้าวของพวกเธอก็ได้รับส่วนแบ่งมาส่วนหนึ่ง มีเพียงคนในตระกูลหลินเองเท่านั้นที่ไม่เหลืออะไรติดมือสักอย่างเดียว

คนอื่นที่ได้ผลประโยชน์ไปต่างก็ไม่เคยต้องมาพบเจอกับคนตระกูลหลินอีก แล้วไฉนบ้านของพวกเธอถึงเหมือนถูกกัดไม่ปล่อยเล่า หากคนตระกูลหลินไม่โผล่หน้ามาให้เห็นอีกตลอดกาลจะดีสักเพียงใด

สามสิบปีฝั่งบูรพา สามสิบปีฝั่งประจิม**** ในเมื่อพวกนั้นเคยยืนอยู่ฝั่งตะวันออกอย่างรุ่งโรจน์เฉิดฉายมาแล้ว ก็สมควรไปตกระกำลำบากอยู่ฝั่งตะวันตกบ้าง นี่มิใช่ความยุติธรรมของชีวิตคนเราหรอกหรือ

จ้าวหลานหลานมองป้ายชื่อร้านอาหารโหย่วอี้พลางตั้งสติ แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับกวนหู่กัง การตกแต่งภายในร้านก็มีสภาพไม่ต่างจากโรงอาหารขนาดใหญ่ทั่วไป ทั้งยังมีห้องส่วนตัวเล็กๆ แบบเรียบง่าย ซึ่งเป็นเพียงฉากกั้นแบ่งห้องไว้เท่านั้น และตั้งอยู่ติดกับโถงโรงอาหาร ยุคสมัยนี้ไม่สนับสนุนความหรูหราฟุ่มเฟือย ต่อให้เป็นร้านอาหารชั้นดีเพียงใดก็ไม่มีการตกแต่งประดับประดาอะไรมากนัก

ยามที่ทั้งสองเดินเข้ามา มีชายคนหนึ่งกำลังตรวจบัญชีอยู่ที่เคาน์เตอร์ ชายผู้นี้ดูมีอายุราวๆ ยี่สิบห้าถึงยี่สิบหกปี ที่มุมปากมีไฝเม็ดหนึ่ง รูปร่างสูงราวหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซนติเมตร รูปร่างค่อนข้างเตี้ยขาวและท้วมอ้วน แลดูเป็นคนฉลาดเฉลียวเจ้าเล่ห์ไม่เบา

ข้างกายมีชายสวมชุดจัดซื้อของพนักงานครัวร้านอาหารยืนอยู่ ยื่นสมุดบัญชีให้อย่างนอบน้อม “ผู้จัดการสวีครับ นี่คือที่มาและบัญชีค่าใช้จ่ายของปลาชุดที่เพิ่งมาถึง เชิญท่านตรวจสอบดูครับ บนแม่น้ำใกล้จะละลายแล้ว นี่เป็นปลาฤดูหนาวชุดสุดท้ายแล้วครับ”

คนผู้นี้ก็คือสวีต้าเหวย

สวีต้าเหวยก้มมองแวบหนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นก็เหลือบไปเห็นจ้าวหลานหลานเข้าพอดี

จ้าวหลานหลานเองก็มองสบตาเขาเช่นกัน เธอไม่เคยรู้จักสวีต้าเหวยมาก่อน แต่พอได้ยินคนเรียกเขาว่าผู้จัดการสวี ก็รู้ทันทีว่าชายผู้นี้คือสวีต้าเหวยไม่ผิดแน่

กวนหู่กังนำทางพาจ้าวหลานหลานไปนั่งลง พนักงานเสิร์ฟก็นำสมุดรายการอาหารมายื่นให้

“สหาย สวัสดีครับ อยากรับประทานอะไรดีครับ”

บนรายการอาหารก็ไม่ได้มีอะไรมากมายนัก

หมายเหตุ

• หมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวก (死猪不怕开水烫) สํานวนจีน หมายถึง หน้าด้านหน้าทน ไม่เกรงกลัวการถูกด่าว่าหรือลงทัณฑ์ใดๆ อีกต่อไป

** ปลาแม่น้ำเปิดตุ๋นเต้าเจี้ยว (酱炖开江鱼) อาหารขึ้นชื่อทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน โดยใช้ปลาที่จับได้ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิที่น้ำแข็งบนแม่น้ำเริ่มละลาย (เปิดแม่น้ำ) ซึ่งเนื้อปลาจะสดหวานและไขมันแน่น นำมาตุ๋นกับเต้าเจี้ยวสูตรพิเศษ

*** ปลาเค็มพลิกตัว (咸鱼翻身) สำนวนจีน หมายถึง คนที่ตกอับหรือหมดหวังสามารถพลิกฟื้นฐานะหรือชีวิตกลับมารุ่งเรืองได้อีกครั้ง

**** สามสิบปีฝั่งบูรพา สามสิบปีฝั่งประจิม (三十年河东三十年河西) สำนวนจีน หมายถึง โชคชะตาและชีวิตคนเราผันผวนไม่แน่นอน มีขึ้นมีลง หมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปตามกาลเวลา