ตอนที่ 163 — ตอนที่ 163 วิกฤตอันตรายพร้อมปะทุ

ยามนี้เพียงแค่จัดหาธัญพืชมาให้ ส่วนการเก็บเงินและการทำบัญชี เรื่องหยุมหยิมพวกนี้มอบหมายให้ฉีฮวนจัดการดูแลทั้งหมดก็พอแล้ว ในวันข้างหน้า ฐานะของหลินจู๋จิ่วก็ไม่เหมาะสมที่จะออกหน้าเปิดเผยตัวบ่อยเกินไปนัก

รออีกไม่กี่ปีเมื่อสถานการณ์บ้านเมืองเปิดกว้างขึ้น หากต้องการก่อตั้งบริษัท ฉีฮวนย่อมเป็นหุ้นส่วนที่ดีที่สุด

โชคชะตายามพลิกผันมักจะมีการจัดสรรใหม่ๆ เสมอ ในเมื่อเขาเป็นหมอไม่ได้ เช่นนั้นก็ให้เขาเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านไปเลยแล้วกัน

ฉีฮวนยิ้มร่า “เสี่ยวจิ่ว ฉันรู้สึกอยู่เสมอว่าติดตามนายจะต้องทำการใหญ่สำเร็จได้อย่างแน่นอน” ตอนนี้เขาเลื่อมใสศรัทธาในตัวของหลินจู๋จิ่วเป็นอย่างยิ่ง

หลินจู๋จิ่วตบบ่าฉีฮวนเบาๆ “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ฉันจะพานายไปสร้างกิจการยิ่งใหญ่ด้วยกัน วันข้างหน้าฉันคือนายท่านจิ่ว ส่วนนายก็นายท่านฉี พวกเราสองคนเป็นนายท่านทั้งคู่ ดีไหมล่ะ”

ฉีฮวนหัวเราะฮ่าๆ

“อ้าว ทำไมนายถึงมามือเปล่าแบบนี้ล่ะ ไหนบอกว่าจะมาทำการค้ากับอู๋เจี้ยนจวินไม่ใช่หรือ”

หลินจู๋จิ่วกระซิบเสียงเบา “โง่จริง ฉันคงไม่เข็นธัญพืชวิ่งไปวิ่งมาทั่วทุกที่หรอกนะ ฉันเอาธัญพืชไปเก็บไว้ในโรงงานร้างชั่วคราวแล้ว พอพบกับอู๋เจี้ยนจวินแล้ว ฉันจะพาเขาไปส่งมอบของ ฮวนเอ๋อร์ ช่วงนี้นายพอมีเวลาว่างช่วยฉันมองหาโกดังสินค้าที่เหมาะสมสักแห่ง เอาบริเวณที่ผู้คนไม่พลุกพล่าน จะได้สะดวกต่อการเก็บธัญพืชและทำการค้า”

“วางใจเถอะ เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง แต่ว่าจู๋จิ่ว ฉันยังอดเป็นห่วงไม่ได้ คงไม่มีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม”

หลินจู๋จิ่วตบบ่าฉีฮวนอีกครั้ง “วางใจเถอะ เรื่องอื่นนายไม่ต้องไปกังวล แค่ตั้งหน้าตั้งตาหาเงินจุนเจือครอบครัว เก็บเงินไว้สู่ขอภรรยา กตัญญูต่อคุณลุงคุณป้า และใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอแล้ว”

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ลู่เอ้อร์เฉียงก็วิ่งข้ามถนนมาจากฝั่งตรงข้าม

“เฮ้ น้องชายจิ่ว ฉันนึกว่านายจะไม่มาเสียแล้ว”

หลินจู๋จิ่วหยิบนาฬิกาพกออกมาดู บ่ายสามโมงพอดี ลู่เอ้อร์เฉียงนับว่าตรงเวลาทีเดียว แต่เหตุใดวันนี้ถึงมีเพียงเขาโผล่มาคนเดียว แล้วอู๋เจี้ยนจวินล่ะ

หลินจู๋จิ่วเก็บนาฬิกาพกลงกระเป๋าเสื้อ “เอ้อร์จื่อ บอกแล้วไงว่าวันหน้าให้เรียกฉันว่านายท่านจิ่ว”

“ได้ๆ นายท่านจิ่วน้อย นายท่านจิ่วน้อย พอใจหรือยังล่ะ”

“ทำไมฉันจะไม่มาล่ะ อยากได้สินค้าก็มีสินค้า อยากได้ความกล้าก็มีความกล้า แต่อู๋เจี้ยนจวินกลับผิดนัด ทำไมถึงมีแค่นายมาคนเดียว ตัวเขาไปไหนเสียล่ะ”

“เขาอยู่ที่บ้าน ให้ฉันมาตามนายไปคุยที่บ้านของเขา”

“ไปบ้านเขา เพราะอะไร นัดกันไว้ว่าจะเจอที่นี่ไม่ใช่หรือ”

“โธ่เอ๋ย! คุยเรื่องพรรค์นี้ ในที่โล่งแจ้งย่อมไม่สะดวกแน่นอน นายไม่รู้หรอกว่าสถานการณ์ในเมืองเอกของมณฑลเป็นอย่างไร มีหูมีตาเยอะแยะไปหมด วันข้างหน้าพวกเราจะมานัดเจอกันในที่คนพลุกพล่านแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด”

หลินจู๋จิ่วจ้องมองลู่เอ้อร์เฉียง เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ท่าทางดูผ่อนคลาย แต่ในแววตากลับแฝงความประหม่าตื่นตระหนกอยู่เล็กน้อย

บางทีเขาอาจจะกำลังตื่นกลัวเพราะที่นี่ผู้คนพลุกพล่านหูตาสับปน หรืออาจเป็นเรื่องอื่น

ก่อนหน้านี้หลินจู๋จิ่วได้คาดการณ์ความเป็นไปได้ทุกอย่างเอาไว้แล้ว ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร หากไม่ยอมตามเอ้อร์จื่อไปก็คงไม่มีทางรู้

“ตกลง ไปก็ไป”

ทั้งสองจึงเดินตามเอ้อร์จื่อมุ่งหน้าข้ามถนนไป

ยามนี้ รถไฟได้แล่นเข้าเทียบชานชาลาแล้ว โจวสุ่ยฟู่และจางเอ้อร์วายืนรออยู่บนชานชาลา เพื่อรอให้พี่สะใภ้ฮุ่ยหลันลงจากรถไฟ

ขบวนรถไฟค่อยๆ เคลื่อนผ่านหน้าพวกเขาไป ก่อนจะส่งเสียงดังฉึกฉักหวูดวี้ดแล้วหยุดนิ่งสนิทลง

บริเวณด้านนอกสถานีรถไฟไม่ไกลนัก มีอาคารสูงห้าชั้นตั้งอยู่ ชั้นล่างเป็นห้องจำหน่ายตั๋ว ส่วนชั้นบนเป็นสำนักงานของเจ้าหน้าที่ประจำสถานีรถไฟ

ฝั่งตรงข้ามก็คือประตูทางออกของสถานีรถไฟ โมรอสลักลอบแอบเข้ามาในอาคารหลังนี้ตั้งแต่เมื่อคืน ซุ่มซ่อนตัวอยู่บนดาดฟ้าของอาคาร เขากลืนขนมปังต้าเลี่ยปาคำสุดท้ายที่นำติดตัวมาลงคอ มือขวาถือปืนลูกโม่กระบอกหนึ่ง ที่เอวเหน็บลูกระเบิดมือ*ลูกหนึ่ง เขาเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะใช้อาวุธเพียงสองสิ่งนี้ ปลิดชีพผู้หญิงคนหนึ่งให้จงได้

เขาหยิบรูปถ่ายของฮุ่ยหลันขึ้นมา จ้องเขม็งไปยังฝูงชนที่กำลังทยอยเดินออกจากประตูสถานีรถไฟ

จากชานชาลาถึงอาคารสำนักงานแห่งนี้มีระยะห่างราวหนึ่งร้อยเมตร

หากผู้หญิงคนนี้ก้าวออกมา ด้วยฝีมือการยิงปืนอันแม่นยำของเขา เธอจะต้องตายอย่างแน่นอน

ห่างจากประตูทางออกไปไม่ไกล มีรถจี๊ปทหาร**คันหนึ่งจอดอยู่

นั่นคือรถที่โจวสุ่ยฟู่ขับมา ซึ่งอยู่ในระยะยิงหวังผลของโมรอสพอดี

หมายเหตุ

• ลูกระเบิดมือ (手蛋 — โส่วตั้น) ในต้นฉบับใช้อักษรแปลงแทนคำว่า 手雷 (โส่วเหลย) เพื่อหลีกเลี่ยงระบบตรวจจับคำในนิยายออนไลน์

** รถจี๊ปทหาร (军用吉普 — จวินย่งจี๋ผู่) ในต้นฉบับใช้อักษรย่อ J用吉普 เพื่อหลีกเลี่ยงระบบตรวจจับคำเกี่ยวกับกองทัพ