ตอนที่ 171 — ตอนที่ 171 การปลอบโยนของกุ้ยฮวา

หลี่ชุ่ยฮวาจึงอดไม่ได้ที่จะหาที่ระบายอารมณ์ ด้วยการพูดจาว่าร้ายใส่หลินซิ่งเอ๋อร์

คนที่ถูกหลี่ชุ่ยฮวาหาว่าดวงกินผัวเหมือนกันยังมีโจวม่านยาอีกคน สถานการณ์ของโจวม่านยากับหลินซิ่งเอ๋อร์จัดว่าตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน

พอคำพูดนี้แว่วเข้าหูของโจวม่านยา เจ้าตัวก็ทิ้งตัวลงนั่งบนธรณีประตูบ้านแล้วร้องโฮลั่น “ชีวิตของฉันทำไมมันถึงได้ขมขื่นปานนี้ ต่อไปจะทำยังไงดีล่ะ ต่อไปฉันคงต้องแก่ตายอยู่ในหมู่บ้านนี้ ไม่มีใครเอาแล้ว! ฉันจะต้องขึ้นคานเป็นสาวแก่แล้ว แม่จ๋า!”

แม่ของม่านยาจึงด่าทอใส่ว่า “เป็นบ้าอะไร หัวโดนประตูหนีบหรือไง ร้องไห้ให้ใครฟังฮะ อยากร้องก็เข้าไปร้องในบ้าน ไม่กลัวขายขี้หน้าชาวบ้านหรือไง!”

โจวม่านยายังคงแหกปากร้องไห้ต่อไป “คนรักของฉันตายไปแล้ว จะไม่ให้ฉันร้องไห้ได้ยังไง! ชีวิตฉันมันอาภัพ ถ้าไม่ร้องไห้จะไปอุดปากคนพวกนั้นได้หรือ ฉันจะร้อง ฉันจะร้องให้คนทั้งหมู่บ้านได้ยินนี่แหละ

ฉันน่าสงสารขนาดนี้แล้ว ใครยังกล้านินทาลับหลังว่าฉันเป็นตัวซวยข่มจางเอ้อร์วาจนตาย ฉันจะไปเอาเรื่องกับมัน คอยดูว่าจะไม่ทึ้งหัวมันให้ล้านเตียนเลย คนไม่มีอะไรจะเสียย่อมไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น ฉันไม่ข่วนหน้ามันให้ยับไม่ยอมเลิกราแน่!”

คำพูดเหล่านี้หลี่ชุ่ยฮวาได้ยินเข้าเต็มสองรูหูจากในลานบ้านของตนเอง โจวม่านยาเป็นคนดุร้ายปานใด หากถูกแม่นั่นข่วนหน้าจนเละ คนที่เสียเปรียบก็คือตนเอง อย่าไปยั่วโทสะคนที่กำลังกินดินปืน*เข้าไปเลยดีกว่า

หลี่ชุ่ยฮวาจึงไม่กล้าพูดจาว่าร้ายโจวม่านยาอีกต่อไป

ทว่าหลินซิ่งเอ๋อร์ไม่ได้ส่งเสียงกรีดร้องโวยวายออกมา หลินซิ่งเอ๋อร์เพียงแค่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดจาอะไรเลย

หลินจู๋จิ่วไม่ได้บีบคั้นพี่สาว เพียงแต่ในยามค่ำคืนที่หลินซิ่งเอ๋อร์หลับใหล จะแอบป้อนน้ำพุวิเศษจากบ่อน้ำพุโอสถให้แก่อีกฝ่าย

หลินจู๋จิ่วรู้ดีว่าระหว่างหลินซิ่งเอ๋อร์กับโจวสุ่ยฟู่ยังไม่อาจนับว่าเป็นความรัก ทว่าเมื่อซิ่งเอ๋อร์ได้ยอมรับให้สุ่ยฟู่เป็นสามีของตนเองแล้ว การสูญเสียไปอย่างกะทันหันโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ ย่อมเพียงพอที่จะทำให้หลินซิ่งเอ๋อร์โศกเศร้าเสียใจอย่างแสนสาหัส

หลายวันต่อมาหลินซิ่งเอ๋อร์จึงค่อยยอมลุกจากเตียงเตา กวาดบ้าน หุงหาอาหาร ซักเสื้อผ้าเหมือนเช่นเคย การใช้ชีวิตดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ เพียงแต่คำพูดคำจาของหลินซิ่งเอ๋อร์ลดน้อยลงไปมาก

หลินฝูถังเห็นหลานสาวคนโตเป็นเช่นนี้ ก็สูบยาเส้นบ่อยขึ้นกว่าเดิม และมักจะไอโขลกๆ อยู่เป็นประจำ

หลินเฉียวซานเองก็คอตก เลิกเรียนกลับมาก็ช่วยทำงานบ้านและก้มหน้าก้มตาทำการบ้านเงียบๆ ไม่กล้าเข้าไปชวนหลินซิ่งเอ๋อร์คุย ในใจของเฉียวซานก็เศร้าโศกเสียใจอย่างยิ่งเช่นกัน

อารมณ์ของหลินจู๋จิ่วเองก็จมดิ่งอยู่ในห้วงความเศร้าติดต่อกันหลายวัน แม้การที่โจวสุ่ยฟู่จะมาเป็นพี่เขยจะมีบางจุดที่หลินจู๋จิ่วไม่ค่อยพึงพอใจอยู่บ้าง แต่พูดตามตรง โจวสุ่ยฟู่ก็เป็นคนดีคนหนึ่งจริงๆ

เพราะโจวสุ่ยฟู่เคยย่างกรายเข้ามาในโลกของหลินซิ่งเอ๋อร์ แล้วก็จากไปอย่างรีบร้อนเช่นนี้ ยิ่งเพิ่มขวากหนามให้แก่โชคชะตาของหลินซิ่งเอ๋อร์ขึ้นไปอีก

คนเราหนอ ใครเล่าจะรู้ได้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง!

คนก็จากไปแล้ว ยามนี้หลินจู๋จิ่วไม่อาจทำอะไรได้มากไปกว่านี้ ทำได้เพียงหวังว่าพี่สาวจะก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาอันยากลำบากตรงหน้านี้ไปได้

ยามนี้หลินจู๋จิ่วอยู่ในมิติวิเศษ ใช้จิตกำหนดเก็บเกี่ยวฝ้ายและสมุนไพรจีน ทว่าหลินจู๋จิ่วกลับไม่มีกะจิตกะใจจะพรวนดินหว่านเมล็ดพืชต่อ

ต้นท้อผลิบานสะพรั่ง ต้นพลับก็เจริญเติบโตงอกงามดี เดิมทีควรจะเป็นเวลาที่ต้องย้ายออกไปปลูกข้างนอกได้แล้ว ทว่าในสภาพการณ์เช่นนี้ หลินจู๋จิ่วจะมีอารมณ์ปลูกต้นไม้ได้อย่างไร คงต้องรอไปอีกสักสองสามวัน หากรอนานกว่านี้ ต้นไม้ทั้งสี่ต้นคงจะออกผลเต็มต้นเป็นแน่

หลินจู๋จิ่วนั่งทอดถอนใจอยู่บนคันนา โดยมีกุ้ยฮวานั่งอยู่บนตัก

กุ้ยฮวาที่พลอยซึมกะทือไปหลายวันเพราะคำทำนายไร้ผลร่วมกับหลินจู๋จิ่ว เพิ่งจะกลับมาฟื้นคืนเรี่ยวแรงในเวลานี้

เมื่อเห็นผู้เป็นแม่ไม่มีความสุข ปีกเล็กๆ จึงยื่นออกมาลูบแก้มของหลินจู๋จิ่วเบาๆ

“ท่านแม่ไม่ต้องเศร้าใจไปนะ กุ้ยฮวามาปลอบใจท่านแม่แล้วจ้ะ”

อึ๊บ…

มันย่อตัวลงเบ่งไข่ออกมาฟองหนึ่ง แล้วหยิบไข่จากก้นมายัดใส่มือของหลินจู๋จิ่ว

“มอบไข่ใบโตให้ท่านแม่นะ จะได้ทำให้ท่านแม่อารมณ์ดีไงล่ะ กุ๊กกู๊กกัก ท่านแม่ ฉันจะบอกท่านแม่ให้นะ ฉันว่าโชคชะตาของคนเราน่ะตัวเองกำหนดไม่ได้ทั้งหมดหรอก ไม่ใช่มีคำกล่าวไว้หรอกหรือว่า ความเป็นความตายมีพรหมลิขิต ความมั่งมีศรีสุขขึ้นอยู่กับสวรรค์** ก็เหมือนกับฉันที่เป็นไก่กุ๊กกู๊ก ตอนแรกก็เป็นแค่ไข่ฟองหนึ่ง จะฟักออกมาเป็นตัวได้สำเร็จหรือไม่ ตัวฉันเองก็กำหนดไม่ได้เหมือนกันไม่ใช่หรือจ๊ะ”

หมายเหตุ

• กินดินปืน (吃枪药 — ชือเชียงเย่า) สำนวนจีนหมายถึง อารมณ์ฉุนเฉียว เกรี้ยวกราด พร้อมจะระเบิดอารมณ์หรือหาเรื่องทะเลาะวิวาทได้ทุกเมื่อ

** เป็นตายมีพรหมลิขิต ร่ำรวยขึ้นอยู่กับฟ้า (生死有命，富贵在天) คติธรรมโบราณของจีน หมายถึง ความเป็นความตายและโชคลาภวาสนาของมนุษย์ล้วนเป็นสิ่งที่สวรรค์ลิขิตไว้ ไม่อาจฝืนชะตากรรมได้