ตอนที่ 19 — ตอนที่ 19 ได้รับนาฬิกาพก

เมื่อเธอเดินมาถึงช่วงกึ่งกลางของถ้ำหินงอกหินย้อย ก็หันไปเห็นรังอันหนึ่งตั้งอยู่ตรงพื้นที่โล่งตรงซอกมุมหนึ่งของถ้ำ รังนี้สร้างขึ้นจากหญ้าแห้ง ดูมีศิลปะ เหลี่ยมมุมคมชัด และมีความสมมาตรซ้ายขวาอย่างประณีต

ภายในรังมีไข่ใบหนึ่งขนาดใหญ่พอๆ กับไข่ห่านวางอยู่

นี่มันไข่นกชนิดไหนกันนะ? นกตัวนี้ฉลาดไม่เบาที่รู้จักมาสร้างรังอยู่ในถ้ำที่ไม่หนาวเย็นแห่งนี้ แล้วยังมีนกชนิดใดกันที่ออกไข่ได้ฟองโตถึงเพียงนี้?

ช่างเถอะ อย่าเพิ่งคิดอะไรมาก ในเมื่อเธอเห็นแล้วก็ถือว่าเป็นของเธอ

ส่วนแม่ของไข่ใบนี้ ในเมื่อไม่มีนกเฝ้ารัง ก็ถือว่าสละสิทธิ์การเลี้ยงดูไปโดยปริยายแล้วกัน

หลินจู๋จิ่วเดินเข้าไปยกทั้งรังและไข่เก็บเข้าไปในมิติวิเศษ เธอคิดว่าสามารถนำไปทำไข่หวานกินได้อีกฟอง ส่วนการเก็บรังนี้ไปด้วย ก็เพียงเพราะรู้สึกว่ามันดูสวยงามแปลกตาเท่านั้น

เพิ่งจะหันหลังเตรียมก้าวจากไป จู่ๆ เธอก็เหลือบไปเห็นตรงซอกหินตรงหัวมุมหลังรังว่ามีเห็ดหลินจือขนาดใหญ่ดอกหนึ่งงอกอยู่!

เห็ดหลินจือดอกใหญ่ขนาดนี้นับว่าหาดูได้ยากยิ่ง อายุการเติบโตอย่างน้อยที่สุดต้องมีร้อยปี เธอจึงเด็ดเห็ดหลินจือนั้นออกมา ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ นำไปขายที่ตลาดมืดคงแลกเงินมาได้ไม่น้อยทีเดียว

หลินจู๋จิ่วอารมณ์ดีขึ้นมาทันที เธอถือตะเกียงน้ำมันก๊าดเดินมุ่งหน้าต่อไปยังปากถ้ำที่มีแสงสว่างส่องเข้ามา

ปากถ้ำด้านนอกตั้งอยู่บนหน้าผาสูงชันจริงๆ

เนื่องจากจุดที่ตกลงมาไม่ได้ลึกมากนัก เธอจึงปีนเกาะก้อนหินบนหน้าผาขึ้นไปข้างบนได้อย่างง่ายดาย

ม้ายังคงนอนหมอบอยู่ไม่ไกลจากปากหลุม กีบเท้าของมันยังคงถูกกับดักสัตว์หนีบติดอยู่

หลินจู๋จิ่วถอดกับดักสัตว์ออก แล้วตักน้ำพุโอสถจากน้ำพุวิเศษมาล้างทำความสะอาดบาดแผลให้ม้า ไม่นานบาดแผลบนกีบเท้าก็ห้ามเลือดได้สนิท

หลินจู๋จิ่วดึงม้าให้ลุกขึ้นยืน จากนั้นจึงแวบเข้าไปในมิติวิเศษ ดึงเถาวัลย์เส้นยาวที่อยู่ใต้บ้านต้นไม้ออกมาใช้แทนเชือก นับว่าเป็นจริงดั่งว่า ข้าวของทุกอย่างในมิติวิเศษล้วนสามารถนำมาใช้งานได้ทั้งสิ้น

หลินจู๋จิ่วออกแรงกระตุกดึงเถาวัลย์ดู พบว่าเหนียวแน่นแข็งแรงมาก การรับน้ำหนักตัวของซ่งเซิ่งซีไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

เพราะอีกประเดี๋ยวซ่งเซิ่งซีก็จะขึ้นมาแล้ว หากเธอจู่ๆ เสก "กวางโร" ออกมาตัวหนึ่งคงยากจะอธิบาย เธอจึงนำแม่กวางโรตัวนั้นออกมาจากมิติวิเศษเสียแต่ตอนนี้ รอให้ม้าช่วยแบกกลับไปน่าจะดีกว่า

ส่วนเรื่องที่ว่าไฉนถึงมีกวางโรโผล่มาเพิ่มอีกหนึ่งตัว เธอก็สามารถอ้างได้ว่าเก็บได้แถวนี้เช่นกัน

เมื่อออกจากมิติวิเศษ หลินจู๋จิ่วจึงวางกวางโรไว้บนพื้นก่อน เอาปลายเถาวัลย์ข้างหนึ่งผูกไว้กับสายบังเหียนม้า ส่วนปลายอีกข้างหนึ่งหย่อนลงไปในก้นหลุมลึก

"พี่… ใหญ่ซ่ง ขึ้น… มา!"

ซ่งเซิ่งซีพยุงผนังหลุมลุกขึ้นยืน คว้าจับเถาวัลย์ไว้แน่น หลินจู๋จิ่วจึงต้อนม้าให้เดินไปข้างหน้า ช่วยดึงซ่งเซิ่งซีขึ้นมา พอมาถึงปากหลุม ซ่งเซิ่งซียื่นมือให้หลินจู๋จิ่ว หลินจู๋จิ่วออกแรงดึงร่างของเขาขึ้นมาจากปากหลุมได้สำเร็จ

ทั้งสองคนหอบหายใจหนักหน่วง พักเหนื่อยอยู่ตรงปากหลุมครู่หนึ่ง

ซ่งเซิ่งซีตบบ่าหลินจู๋จิ่วเบาๆ "เจ้าหนุ่ม ต้องขอบใจนายจริงๆ"

เขาล้วงหยิบนาฬิกาพกเรือนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ "เสียเวลาไปมากแล้ว ตอนนี้สิบเจ็ดนาฬิกาแล้ว พวกเราต้องรีบลงเขา ไม่อย่างนั้นฟ้าจะมืดเสียก่อน"

หลินจู๋จิ่วแลเห็นนาฬิกาพกของซ่งเซิ่งซี ดวงตาก็เป็นประกายระยิบระยับ

ของดีเชียวล่ะ! นาฬิกาพกรุ่นเก่า หน้าปัดสีดำลายกวางซีกา กลไกสวิส เข็มเดินเงียบกริบ ไขลานเพียงครึ่งเดือนต่อหนึ่งครั้ง ทนทาน และเข็มไม่เคยหยุดเดิน

ซ่งเซิ่งซีกำลังจะเก็บนาฬิกาพกกลับเข้าอกเสื้อ ทว่าพอเห็นหลินจู๋จิ่วจ้องมองนาฬิกาพกตาเป็นมันอย่างเปิดเผยเกินไป เขาจึงหยิบนาฬิกาพกยื่นส่งให้เธอ "เจ้าหนุ่ม ให้เป็นของขวัญแก่นาย นาฬิกาเรือนนี้อยู่กับฉันมานานหลายปีจนผูกพัน นายรับไปแล้วก็ต้องดูแลรักษาให้ดีๆ ล่ะ"

หลินจู๋จิ่วรับมาด้วยความยินดี แต่แล้วก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสมจึงคิดจะคืนให้ซ่งเซิ่งซี "วิญญูชนไม่…" เธอตั้งใจจะพูดว่า วิญญูชนย่อมไม่แย่งชิงของรักของผู้อื่น

"โอ้โฮ ยังรู้จักยกสำนวนโวหารมาพูดอีกเรอะ! บอกตามตรงนะ ฉันชักจะนึกสงสัยใคร่รู้ในตัวนายมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ รับไปเถอะ ฉันเป็นคนขี้งก ไม่เคยมอบของให้ใครง่ายๆ แต่ถ้าให้ออกไปแล้ว ก็ไม่มีทางเอาคืนเด็ดขาด ไปเถอะ พากลับไปดูบ้านนายได้แล้ว"

ในเมื่อซ่งเซิ่งซีอยากจะให้จริงๆ เธอก็รับเอาไว้เสียเลย