ตอนที่ 195 — ตอนที่ 195 ช่วยชีวิตนาทีวิกฤต (1)

คล้อยหลังไม่นาน เสียงตามสายของผู้ใหญ่บ้านก็ดังลั่นผ่านลำโพง "ฮัลโหล ฮัลโหล! พี่น้องชาวบ้านหมู่บ้านโจวจวงทั้งหนุ่มสาวเฒ่าแก่ บ้านตระกูลหลินถล่มลงมาแล้ว มีคนถูกฝังอยู่ข้างใน ทุกคนรีบมาช่วยกันกู้ชีวิตคนเร็วเข้า เอาจอบเอาเสียมติดมือมาด้วย ถือจอบมาด้วยนะ รีบมากันเร็วเข้า!"

ชาวบ้านในหมู่บ้านโจวจวงที่ได้ยินเสียงประกาศตามสายต่างพากันสวมชุดกันฝนฟาง มุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลหลินเพื่อช่วยชีวิตคน

ย่าโจวเองก็รีบรุดมาเช่นกัน ครั้นเห็นบ้านตระกูลหลินพังทลายลงมา หญิงชราก็ตบต้นขาตนเองพลางค้อมเอวลงด้วยความตกใจ

"ไอ้หยา แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะเนี่ย จะทำยังไงกันดี!"

โจวม่านชางพุ่งพรวดเข้ามาในลานบ้าน "แม่สุ่ยเชอ สุ่ยเชอล่ะ!"

จางเหอฮวาร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางกอบโกยดิน "ถูกฝังอยู่ข้างในน่ะสิตาเฒ่า รีบขุดเร็วเข้า!"

"เธอไปทำอีท่าไหนถึงทำให้บ้านของเขาพังถล่มลงมาได้!"

"แกโง่รึเปล่า ฉันจะไปมีความสามารถพรรค์นั้นได้ยังไง! จะมัวพูดจาไร้สาระอยู่ทำไม รีบขุดเข้าสิ ถ้าสุ่ยเชอของพวกเราตายไป พวกเราสองคนก็เตรียมตัวตายตามไปด้วยได้เลย!"

โจวม่านชางไม่พูดพล่ามทำเพลงอีก รีบลงมือขุดคุ้ยดินอย่างรวดเร็ว

หลินฝูถังได้ยินม่านยาบอกว่าหลานสาวคนโตและหลานชายคนโตของตนถูกบ้านพังทลายทับอยู่ข้างใน หัวใจก็ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบเร่งรุดกลับมาช่วยชีวิตคนทันที

สามสิบนาทีต่อมา ในที่สุดทุกคนก็ช่วยกันขุดร่างของโจวสุ่ยเชอ หลินซิ่งเอ๋อร์ และหลินเฉียวซานออกมาท่ามกลางสายฝนจนสำเร็จ ยังนับว่าเคราะห์ดีที่มีคานไม้ช่วยค้ำยันพวกเขาเอาไว้ ทำให้พอมีช่องว่างและอากาศหายใจ มิฉะนั้นแล้วพวกเขาคงเอาชีวิตไม่รอดเป็นแน่ ทว่าทั้งสามคนต่างได้รับบาดเจ็บและหมดสติไม่รู้สึกตัว

เจ้าหวงนอนทอดร่างอยู่ข้างกายหลินเฉียวซาน ปากยังคงคาบขากางเกงของเด็กชายไว้แน่น สัตว์ย่อมมีสัญชาตญาณรับรู้ เมื่อครู่นี้มันล่วงรู้ถึงอันตราย จึงคาบขากางเกงของผู้เป็นนายหมายจะดึงรั้งร่างของพวกเขาออกไปข้างนอก

ตอนที่ถูกช่วยชีวิตออกมา เจ้าหวงบาดเจ็บสาหัสทั่วร่าง ลมหายใจรวยรินเจียนตาย

ในวินาทีที่หลังคาบ้านพังถล่มลงมานั้น โจวสุ่ยเชอใช้ร่างกายตนเองโอบกอดปกป้องหลินซิ่งเอ๋อร์และหลินเฉียวซานไว้ข้างใต้ โจวสุ่ยเชอจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสที่สุด ศีรษะถูกท่อนไม้ฟาดเข้าที่ท้ายทอยจนเลือดไหลนองไม่หยุด

หลินซิ่งเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะและมือ หน้าผากมีเลือดซึมออกมาไม่ขาดสาย แขนมีรอยถลอกปอกเปิกเต็มไปหมด ส่วนหลินเฉียวซานได้รับการปกป้องจากหลินซิ่งเอ๋อร์ที่โอบกอดไว้ด้านหน้า เด็กชายจึงบาดเจ็บเพียงที่ขา ศีรษะไม่มีบาดแผลใดๆ ที่หมดสติไปอาจเป็นเพราะขาดอากาศหายใจชั่วขณะ

หลินฝูถังเหลือบไปเห็นปืนล่าสัตว์โผล่พ้นออกมาจากกองซากปรักหักพัง ชายชราจึงปรี่เข้าไปคุ้ยปืนออกมา หมายจะลั่นไกสังหารจางเหอฮวาให้ตกตายไปตามกัน

ผู้ใหญ่บ้านและย่าโจวรีบปรี่เข้ามายึดตัวชายชราไว้ "พี่ใหญ่หลิน ใจเย็นๆ ก่อน อย่าได้ทำเรื่องโง่เขลาเป็นอันขาดนะ! เห็นแก่หน้าสุ่ยฟู่เถอะ อย่าไปถือสาเอาความกับหญิงปากร้ายคนนี้เลย"

จางเหอฮวาเองก็หวาดกลัวปืนกระบอกนั้น หญิงวัยกลางคนรีบมุดหัวหลบอยู่ด้านหลังน้องชาย ทว่ายังคงทำปากดีเถียงข้างๆ คูๆ "ตาเฒ่าหลิน บะ… บ้านตระกูลหลินถล่มลงมา จะมาโทษฉันได้ยังไง! สุ่ยเชอบ้านฉันเพื่อปกป้องซิ่งเอ๋อร์กับเฉียวซานจึงต้องบาดเจ็บสาหัสที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะสุ่ยเชอบ้านฉัน สองคนบ้านนี้คงเอาชีวิตไม่รอดไปแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับฉัน!"

ย่าโจวทอดถอนใจ "สะใภ้บ้านม่านชางเอ๊ย อายุก็ปาเข้าไปเกือบจะห้าสิบปีแล้ว ทำไมถึงยังใช้ชีวิตไม่รู้ประสีประสาขนาดนี้? หุบปากพูดน้อยๆ หน่อยเถอะ!"

หลินฝูถังนึกถึงโจวสุ่ยฟู่ อีกทั้งเห็นโจวสุ่ยเชอได้รับบาดเจ็บสาหัส ชายชราจึงยอมลดปืนลงและระงับโทสะไว้

"สุ่ยฟู่กับสุ่ยเชอไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มีแม่พรรค์นี้!"

ย่าโจวจึงเอ่ยว่า "ทุกคน รีบช่วยกันหามคนเจ็บไปที่บ้านฉันก่อนเถอะ"

ชาวบ้านต่างช่วยกันคนละไม้คนละมือหามผู้บาดเจ็บทั้งสามคนไปยังบ้านย่าโจว ทั้งยังช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดให้ ย่าโจวนำผ้าเช็ดหน้ามากดห้ามเลือดที่บาดแผลบนหน้าผากของหลินซิ่งเอ๋อร์ หญิงชราร้องไห้อย่างหนักด้วยความสะเทือนใจ

"ซิ่งเอ๋อร์ ซิ่งเอ๋อร์ลูกเอ๊ย อย่าเป็นอะไรไปนะลูก เด็กที่น่าสงสารของย่า เฉียวซาน เจ้าหนู รู้สึกตัวสิลูก!"