ตอนที่ 198 — ตอนที่ 198 ผมยินดีแต่งงานกับซิ่งเอ๋อร์ (1)

เห็นแก่หน้าของโจวสุ่ยฟู่และโจวสุ่ยเชอ หญิงสาวจึงทำได้เพียงยอมปล่อยจางเหอฮวาไปชั่วคราว ทว่าหากนางยังคงคิดจะก่อเรื่องวุ่นวายอีก หลินจู๋จิ่วก็จะไม่เกรงใจอีกต่อไปอย่างเด็ดขาด แค่ส่งพลังคำทำนายให้นางกลายเป็นใบ้ และยอมตกลงถอนหมั้นเสียก็สิ้นเรื่อง

หากจางเหอฮวากลายเป็นใบ้ไปจริงๆ หมู่บ้านโจวจวงคงลดเรื่องทะเลาะเบาะแว้งลงไปได้ตั้งเท่าไหร่ และข้างหูของเธอก็คงลดเสียงแมลงวันน่ารำคาญไปได้มากโข

ครั้นหวนนึกทบทวนดู เธอก็นึกเสียใจกับการตัดสินใจของตนเองในตอนนั้น หากเธอไม่ได้ใช้พลังคำทำนาย การแต่งงานของสุ่ยฟู่กับซิ่งเอ๋อร์ก็คงไม่สำเร็จ และคงไม่ต้องมาพัวพันกับความอัปรีย์จัญไรของจางเหอฮวาเช่นนี้

อนาคตข้างหน้าคนเราใครจะไปล่วงรู้ได้ ด้วยสันดานเลวทรามต่ำช้าของจางเหอฮวา ต่อให้สุ่ยฟู่จะแสนดีเพียงใด ก็ไม่สมควรแต่งเข้าไปในบ้านนั้นตั้งแต่แรก!

หลินจู๋จิ่วสะกดกลั้นโทสะไว้ในอก แล้วหันไปปลอบประโลมหลินเฉียวซาน "ไม่เป็นไรนะเฉียวซาน เธออย่าร้องไห้เลย พี่ใหญ่จะต้องฟื้นขึ้นมาแน่นอน"

ในเวลานั้นเอง ไช่เสี่ยวกวงก็เดินเข้ามาจากข้างนอก ห้องผู้ป่วยของพวกเขาอยู่ติดกับห้องพักรักษาตัวของเขาพอดี เมื่อได้ยินว่าหลินซิ่งเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาล ชายหนุ่มจึงรีบแวะมาดูอาการทันที

แขนของไช่เสี่ยวกวงยังคงใส่เฝือกอยู่ รูปร่างซูบผอมลงไปถนัดตา การตายของพี่สะใภ้ฮุ่ยหลานนับเป็นความสะเทือนใจครั้งใหญ่หลวงสำหรับเขา ทว่าในแววตาของลูกผู้ชายใจเด็ดเดี่ยวผู้นี้กลับเปี่ยมล้นไปด้วยความแน่วแน่มั่นคง เป็นความทรหดอดทนที่พร้อมจะแบกรับไว้แม้ท้องฟ้าจะถล่มลงมาก็ตาม

ครั้นเห็นไช่เสี่ยวกวง ความกังวลในใจที่หลินจู๋จิ่วมีต่อเขาก็มลายหายไป ไม่มีเรื่องใดที่ลูกผู้ชายคนนี้จะต้านทานไม่ไหว

คนเช่นนี้น่ายกย่องเลื่อมใสอย่างแท้จริง

"คุณปู่คะ ท่านนี้คือรองผู้อำนวยการไช่เสี่ยวกวงของโรงพยาบาลค่ะ"

ไช่เสี่ยวกวงจับมือทักทายกับหลินฝูถัง "คุณปู่หลินครับ ผมเป็นศัลยแพทย์ประจำที่นี่ด้วยครับ"

หลินฝูถังในยามนี้กำลังจมอยู่กับความเศร้าโศกจึงไม่มีกะจิตกะใจจะเอ่ยคำพูดมากความ ชายชรารู้ดีว่าช่วงเวลา 10 วันที่ซิ่งเอ๋อร์มาอยู่ที่โรงพยาบาลในเมืองเอกของมณฑล ก็เพื่อคอยดูแลคุณหมอไช่ท่านนี้นี่เอง

"นั่งก่อนสิครับ"

ไช่เสี่ยวกวงนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง "ซิ่งเอ๋อร์อาการเป็นอย่างไรบ้างครับ?"

"ยังไม่ฟื้นเลยค่ะ"

ไช่เสี่ยวกวงนั่งมองดูหลินซิ่งเอ๋อร์แวบหนึ่ง ครั้นเห็นรอยถลอกปอกเปิกบนมือของนางค่อนข้างรุนแรง อีกทั้งบนศีรษะยังพันด้วยผ้าก๊อซ ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยถาม

"ทำไมถึงเป็นหนักขนาดนี้ได้ครับ?"

หลินจู๋จิ่วจึงตอบว่า "บ้านที่ชนบทถล่มลงมาน่ะค่ะ"

ในจังหวะนั้นเอง เปลือกตาของหลินซิ่งเอ๋อร์ขยับไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ

หลินจู๋จิ่วดีใจจนเนื้อเต้น "พี่ พี่ฟื้นแล้ว! เฉียวซาน รีบไปตามหมอเร็วเข้า"

"ครับ!"

หลินเฉียวซานรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกไปตามแพทย์มาทันที

หลินซิ่งเอ๋อร์ลืมตาขึ้นมาเห็นเฉียวซานปลอดภัยดีก็รู้สึกโล่งอก ยังดีที่เฉียวซานไม่เป็นอะไร

แพทย์รีบรุดเข้ามาตรวจดูอาการของหลินซิ่งเอ๋อร์อย่างละเอียด

ไช่เสี่ยวกวงเอ่ยถาม "อาการเป็นอย่างไรบ้างครับ"

"เรียบร้อยดีครับรองผอ.ไช่ สหายท่านนี้ฟื้นขึ้นมาก็พ้นขีดอันตรายแล้ว ให้นอนดูอาการที่โรงพยาบาลอีกสัก 2 วัน หากไม่มีอาการเวียนศีรษะหรือคลื่นไส้อาเจียนก็ไม่มีปัญหาแล้วครับ"

ไช่เสี่ยวกวงพยักหน้ารับ

คนตระกูลหลินจึงค่อยรู้สึกคลายความกังวลลงไปได้บ้าง

เวลานั้นมีพยาบาลเดินเข้ามาแจ้ง "การผ่าตัดตระเตรียมพร้อมแล้วค่ะ ทางเราจะเข็นตัวคนไข้โจวสุ่ยเชอไปยังห้องผ่าตัด ขอให้ญาติของคนไข้ช่วยเซ็นชื่อด้วยค่ะ"

เตียงของโจวสุ่ยเชอถูกเข็นออกจากห้องผู้ป่วย โจวม่านชางจึงจรดปากกาลงนามในหนังสือยินยอมให้ทำการผ่าตัด

จางเหอฮวาเริ่มร้อนรนกระวนกระวาย "คุณหมอคะ หลินซิ่งเอ๋อร์ก็ฟื้นแล้ว หลินเฉียวซานก็ไม่เป็นอะไร แล้วทำไมสุ่ยเชอบ้านฉันถึงต้องผ่าตัดอยู่คนเดียวล่ะคะ?"

"สหาย ไม่ต้องร้อนใจไปครับ สมองของคนไข้ได้รับการกระทบกระเทือนจึงหมดสติไป จำเป็นต้องทำการผ่าตัดเย็บซ่อมแซม หลังจากผ่าตัดเสร็จแล้วก็น่าจะฟื้นขึ้นมาครับ"

โจวม่านชางจึงเอ่ยชวนจางเหอฮวา "ไปเถอะแม่สุ่ยเชอ พวกเราไปรอหน้าห้องผ่าตัดกันดีกว่า"

ทว่าจางเหอฮวากลับไม่ยอมก้าวเท้าออกไป นางกลับหมุนตัวเดินตรงรี่เข้าไปที่ข้างเตียงคนไข้ของหลินซิ่งเอ๋อร์แทน

"ซิ่งเอ๋อร์ สุ่ยเชอถือว่าช่วยชีวิตของพวกเธอสองพี่น้องไว้เลยนะ สุ่ยเชอบ้านฉันแม้จะสติปัญญาไม่ดี แต่จิตใจดีแท้ๆ ยังรู้จักปกป้องพี่สะใภ้ เธอในฐานะพี่สะใภ้ก็ควรต้องจดจำบุญคุณความดีของเขาไว้ ต่อไปพอสุ่ยเชอฟื้นขึ้นมา…"