ตอนที่ 200 — ตอนที่ 200 ผมยินดีแต่งงานกับซิ่งเอ๋อร์ (3)

ท่าทางของนางไม่มีทีท่าว่าจะล้อเล่นแม้แต่น้อย "หลินจู๋จิ่ว แกคิดว่าฉันไม่กล้าดื่มรึไง! ฉันจะตายให้คนบ้านตระกูลหลินของพวกแกดู!"

นางยกขวดยาฆ่าแมลงตีตีเว่ยจ่อเข้าที่ริมฝีปากทันที

เมื่อจนปัญญาจะเหนี่ยวรั้ง หลินจู๋จิ่วจึงจำต้องเตรียมส่งพลังคำทำนาย

"ช้าก่อน!"

ไช่เสี่ยวกวงลุกขึ้นยืนตรงพลางทำความเคารพจางเหอฮวา

"สหายจาง เมื่อครู่นี้คุณบอกว่า วันข้างหน้าจะไม่มีใครยอมแต่งงานกับซิ่งเอ๋อร์อีก คุณถึงได้ให้นางไปอยู่ที่บ้านคุณเพื่อไว้ทุกข์ให้สุ่ยฟู่ และมีเพียงครอบครัวคุณเท่านั้นที่ไม่รังเกียจว่านางเป็นตัวอัปมงคล ใช่หรือไม่ครับ?"

"ก็ใช่น่ะสิ คนอย่างซิ่งเอ๋อร์ไม่มีใครเขาอยากแต่งด้วยหรอก"

"แล้วถ้าหากมีคนเต็มใจแต่งงานกับนาง คุณจะว่าอย่างไรครับ?"

จางเหอฮวาดีดลูกคิดรางแก้วอย่างฉลาดแกมโกง ที่นางเอ่ยเช่นนี้ก็เพื่อแสร้งแสดงตนว่าเป็นคนมีเหตุผล และต้องการโอ้อวดว่าตนเองเป็นคนดี หมาบ้ากัดคนแล้วยังจะพยายามพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้บ้า ก็คือคนพรรค์นี้นี่เอง

"คุณหมอไช่ ฉันเองก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผลหรอกนะ ถ้าหากมีคนยอมแต่งงานกับหลินซิ่งเอ๋อร์จริงๆ ล่ะก็ ได้! ฉันจะไม่พูดอะไรอีกเลย แต่คนชนบทอย่างพวกเราย่อมถือเรื่องโชคลางอัปมงคล นางไม่มีทางแต่งออกไปได้หรอก"

"ถ้าอย่างนั้นผมยินดีแต่งงานกับหลินซิ่งเอ๋อร์ครับ ผมไม่ได้คิดว่านางเป็นคนอัปมงคลเลยแม้แต่น้อย"

จางเหอฮวานึกว่าหูของตนเองฝาดไป "คุณ… คุณพูดอะไรนะ?"

"ผมบอกว่า ผมยินดีแต่งงานกับหลินซิ่งเอ๋อร์ครับ!"

จางเหอฮวาไม่คาดคิดเลยว่า ในเมื่อหลินซิ่งเอ๋อร์ยอมตกลงแล้วแท้ๆ กลับมีเฉิงเหยาจินโผล่พรวดมาขวางกลางคัน* ซ้ำไช่เสี่ยวกวงยังเป็นถึงผู้นำของโรงพยาบาล ทำให้นางอึ้งงันตั้งตัวไม่ติดไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าตนเองพลาดพลั้งถูกต้อนเข้ามุมจนมุมได้อย่างไร

"คุณ… คุณพูดจาอะไรกันคะคุณหมอไช่ เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะเอามาล้อเล่นพูดพล่อยๆ ได้นะ คุณคิดว่าพูดส่งเดชออกมาแค่นี้แล้วฉันจะเชื่อรึไง?"

ไช่เสี่ยวกวงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม "ผมไม่ใช่คนพูดจาเหลวไหลไร้สาระ ในเมื่อผมบอกว่าจะแต่งงานกับหลินซิ่งเอ๋อร์ ผมก็จะแต่งงานกับนางจริงๆ ครับ"

คราวนี้จางเหอฮวาจนแต้มไร้ทางไป จึงทำได้เพียงแผลงฤทธิ์อาละวาด "ดี! ดีจริงๆ รวมหัวกันวางแผนเล่นงานฉันสินะ! หลินซิ่งเอ๋อร์ สุ่ยฟู่เพิ่งจะตายไปแท้ๆ แกก็แอบไปทอดสะพานคว้าผู้ชายคนใหม่มาได้ทันควันเลยนะ แถมยังเป็นถึงผู้นำโรงพยาบาลเสียด้วย ช่างเก่งกาจสามารถเสียจริง ฉัน… ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว!"

เถียงสู้ไม่ได้ก็งัดไม้เด็ดหนึ่งร้องไห้ สองอาละวาด สามขู่ฆ่าตัวตาย นี่เป็นกลอุบายที่จางเหอฮวาใช้จนเจนจัด นางตั้งท่าจะกระดกขวดยาฆ่าแมลงตีตีเว่ย ไช่เสี่ยวกวงจึงยื่นมือเข้าไปคว้าข้อมือของนางไว้แน่น

"สหายจาง โปรดระมัดระวังคำพูดของคุณด้วย! และโปรดสำรวมกิริยาวาจาของคุณให้ดี สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่คือการป้ายสีสาดโคลนใส่หน้าสหายโจวสุ่ยฟู่ ถ้อยคำทั้งหมดคุณเป็นคนพูดออกมาเอง อย่าคิดว่าอาละวาดฟาดงวงฟาดงาแล้วจะกลืนน้ำลายถอนคำพูดกลับไปได้ รอให้อาการบาดเจ็บของผมหายดีและออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่ ผมจะไปสู่ขอซิ่งเอ๋อร์ที่บ้านตระกูลหลินอย่างเป็นทางการแน่นอนครับ

สหายหลินซิ่งเอ๋อร์ไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับโจวสุ่ยฟู่ ในทางกฎหมายพวกเขาไม่มีความผูกพันใดๆ ต่อกันทั้งสิ้น การที่คุณบีบบังคับให้นางย้ายไปอยู่บ้านคุณจึงเป็นเรื่องที่ฟังไม่ขึ้นอย่างยิ่ง การใช้กำลังบุกมาชิงตัวคนไปถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย ทราบหรือไม่ครับ?"

จางเหอฮวาถูกไช่เสี่ยวกวงตวาดตักเตือนด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดเช่นนั้น จึงยอมสงบปากสงบคำลงไปบ้าง

"ฉันเป็นคนชนบท ไม่รู้เรื่องกฎหมงกฎหมายอะไรหรอก"

"สหายจางเหอฮวา สุ่ยฟู่เคยเล่าให้ฟังว่าที่บ้านมีน้องชายสติปัญญาไม่สมประกอบอยู่คนหนึ่ง สุ่ยฟู่เป็นแพทย์ของโรงพยาบาลพวกเรา ในฐานะผู้บังคับบัญชาของเขา ผมยินดีจะช่วยดูแลน้องชายแทนเขา คำพูดของลูกผู้ชายหนักแน่นดั่งทองคำ** ต่อไปนี้คุณไม่ต้องกังวลว่าสุ่ยเชอจะไม่มีคนดูแล สุ่ยเชอก็เปรียบเสมือนน้องชายแท้ๆ ของผม ไช่เสี่ยวกวงคนนี้"

ใบหน้าอันเคร่งขรึมและถ้อยคำทุกคำที่หนักแน่นดั่งตะปูตอกของไช่เสี่ยวกวง ทำให้จางเหอฮวารู้สึกครั่นคร้ามหวาดเกรงจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

หลินจู๋จิ่วจึงเอ่ยกับจางเหอฮวา "จางเหอฮวา อาการทางสมองของโจวสุ่ยเชอฉันจะหาวิธีรักษาให้หายดีเอง ต่อไปสุ่ยเชอจะสามารถแต่งงานมีภรรยาและคลอดหลานชายอ้วนท้วนสมบูรณ์ให้ป้าได้ ตระกูลโจวของพวกป้าจะไม่มีวันไร้ผู้สืบสกุล ป้าเลิกอาละวาดหาเรื่องได้แล้ว!"

"แกพูดว่าอะไรนะ แกจะรักษาสุ่ยเชอให้หายได้งั้นหรือ?"

หลินจู๋จิ่วพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "ฉันรักษาให้หายได้ค่ะ"

จางเหอฮวามองดูหญิงสาวอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย อย่าเห็นว่าหลินจู๋จิ่วอายุยังน้อยเชียว นับแต่นางได้สติฟื้นคืนความทรงจำมา ดูเหมือนนางจะทำได้สารพัดอย่าง เมื่อครู่ตอนที่ฝังเข็มช่วยชีวิตสุ่ยเชอจางเหอฮวาเองก็เห็นกับตาตนเอง

หมายเหตุ

• เฉิงเหยาจินโผล่พรวดมาขวางกลางคัน (半路杀出一个程咬金)— สำนวนจีนที่มาจากตัวละครแม่ทัพเฉิงเหยาจินในประวัติศาสตร์ยุคราชวงศ์สุยและถัง หมายถึง มีบุคคลที่ไม่คาดคิดโผล่เข้ามาขัดจังหวะหรือแทรกแซงกะทันหันจนทำให้แผนการเดิมผิดคาด

** คำพูดหนักแน่นดั่งทองคำ (一言九鼎)— สำนวนจีน หมายถึง คำพูดที่มีน้ำหนักยิ่งใหญ่ เปรียบเหมือนเก้ากระถางสำริดโบราณ สื่อถึงการรักษาคำมั่นสัญญาอย่างเคร่งครัดและหนักแน่น