ตอนที่ 41 — ตอนที่ 41 ใจเต้น (1)

หลินจู๋จิ่วเงยหน้ามองซ่งเซิ่งซีพลางส่งยิ้มอย่างเหนียมอาย ในใจของเธอรู้สึกขอบคุณซ่งเซิ่งซีเป็นอย่างยิ่ง เขาเป็นคนที่มอบความอบอุ่นให้แก่ผู้อื่นได้เสมอ

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ ไว้คราวหน้าถ้าผมมีเงินเมื่อไร ผมจะเป็นฝ่ายเลี้ยงข้าวพี่เอง แล้วก็ขอบคุณสำหรับคูปองธัญพืชด้วยนะครับ รอให้ผมหาคูปองธัญพืชมาได้เมื่อไรแล้วจะเอามาคืนให้"

ความจริงแล้วเธอมีคูปองธัญพืชสิบชั่งอยู่ใบหนึ่งแล้ว เพียงแต่หากนำออกมาในตอนนี้ ประการแรกเขาไม่มีทางรับไว้ ประการที่สองเขาต้องถามแน่นอนว่าเธอได้มาจากที่ใด เธอคงไม่สามารถบอกได้หรอกว่าเก็บตกมาได้

ประการที่สาม ที่ดินในมิติวิเศษของเธอยังต้องการเมล็ดพันธุ์ ที่ดินสองหมู่ในมิตินั้นปลูกแล้วเก็บเกี่ยวได้อย่างเดียว ไม่สามารถเก็บผลผลิตมาทำพันธุ์เพาะซ้ำได้ หากไม่มีคูปองธัญพืชเธอก็ไม่สามารถซื้อเมล็ดพันธุ์ได้

เดิมทีเธอสามารถไปหาซื้อที่ตลาดมืดได้ ทว่าเธอยังไม่รู้ลู่ทางในตลาดมืดอย่างถ่องแท้ เกรงว่าจะเกิดสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงขึ้น

อย่างเช่นเจ้าอ้วนไว้หนวดเคราที่เจอในวันนี้ คะเนดูแล้วหมอนั่นคงมีอะไรไม่ชอบมาพากลเป็นแน่

หลินจู๋จิ่วไม่รู้ว่าเบื้องหลังของอีกฝ่ายมีที่มาอย่างไร หากทางฝั่งตลาดมืดเกิดเรื่องขึ้นมา เธอยังต้องพึ่งพาคูปองธัญพืชสิบชั่งนี้ไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน

หลินจู๋จิ่วทำการสิ่งใดล้วนใคร่ครวญอย่างรอบคอบเสมอ ดังนั้นคูปองธัญพืชสิบชั่งนี้เธอจึงควรเก็บงำไว้เงียบๆ ต่อไปจะดีกว่า

ซ่งเซิ่งซีค่อนข้างพึงพอใจที่หลินจู๋จิ่วมีความมุ่งมั่นทะเยอทะยาน เขายื่นมือออกไปตบบ่าเธออีกครั้ง ในใจของเขานั้นทะนุถนอมเอ็นดูหลินจู๋จิ่วดั่งน้องชายแท้ๆ คนหนึ่ง

"ตกลง คราวหน้านายเลี้ยงฉัน ส่วนคูปองธัญพืชไม่ต้องคืนหรอก เธอลืมไปแล้วหรือ ของที่ฉันให้ไปแล้วไม่เคยรับคืน"

หลินจู๋จิ่วรู้สึกว่าซ่งเซิ่งซีปฏิบัติต่อเธอดีเหลือเกิน เป็นเพราะความสงสารเวทนาอย่างนั้นหรือ หากเป็นเพราะเหตุนี้ เธอก็ไม่ต้องการจริงๆ คนเราพบกันเพียงเผอิญ เธอช่วยเขาไว้ครั้งหนึ่ง ทั้งนาฬิกาพกและคูปองธัญพืชสิบชั่งก็นับว่าตอบแทนบุญคุณไปหมดสิ้นแล้ว

"พี่ใหญ่ซ่ง ทำไมพี่ถึงดีกับผมขนาดนี้ล่ะครับ"

ซ่งเซิ่งซีพลันหัวเราะออกมา เขาดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกพลางตบบ่าเบาๆ "เพราะฉันชอบเจ้าหนุ่มอย่างนายไงล่ะ"

ถูกต้องแล้ว เขาชอบเจ้าหนุ่มคนนี้จริงๆ หมอนี่คือไข่มุกเม็ดงามที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดในท้องทะเลอย่างไม่ต้องสงสัย

ใบหน้าของหลินจู๋จิ่วแดงซ่านขึ้นมาทันควัน เธอผลักซ่งเซิ่งซีออกไปทีหนึ่ง "ผู้ชายอกสามศอกแท้ๆ พูดจาอะไรน่าขวยเขินแบบนี้เล่าครับ"

ซ่งเซิ่งซียิ้มร่าจนเห็นฟันขาวสะอาด เจ้าหนุ่มนี่บางเวลาก็เหมือนแม่นางน้อยขี้อาย ทว่าบางเวลากลับเหมือนเสือดาวที่มีเขี้ยวเล็บแหลมคม

"จู๋จิ่ว ปกติเห็นนายเหนียมอาย แต่เวลาตอกกลับคนนี่ไม่มียอมใครเลยนะ ดูท่าทางฝีปากกล้าเมื่อกี้สิ นายมีความสามารถมากเกินไปจนฉันยังมึนไปหมดแล้วเนี่ย เจ้าหนุ่ม"

ซ่งเซิ่งซีรู้สึกเลื่อมใสชื่นชมในตัวหลินจู๋จิ่วขึ้นมาจริงๆ

หลินจู๋จิ่วขยับหมวกบนศีรษะให้เข้าที่พลางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "เวลาตอกกลับคนก็ต้องจัดให้หนักสิครับ คนอย่างผมถึงคราวต้องลงมือก็ลงมือ ไม่เคยลังเลอยู่แล้ว"

ซ่งเซิ่งซีมองดูหลินจู๋จิ่วด้วยสายตาชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง

"จริงสิ จู๋จิ่ว ฉันขอถามนายหน่อย นายคิดตกหรือยังว่าจะไปเรียนแพทย์ไหม"

"ไม่อยากไปหรอกครับ ผมต้องอยู่บ้านดูแลคุณปู่กับพี่สาวของผม แต่ก็ขอบคุณพี่มากนะครับ"

"เจ้าหนุ่ม ไปเรียนที่โรงเรียนก็ดูแลได้เหมือนกันนั่นแหละ ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไรก็บอกฉันนะ"

"ครับ"

เธอเพียงแค่ตอบรับไปส่งเดชเท่านั้น

เมื่อมาถึงภัตตาคารเยาวชน ซ่งเซิ่งซีก็พาหลินจู๋จิ่วเดินเข้าไปข้างใน

ฟู่เว่ยกั๋วกินเกี๊ยวจนอิ่มแปล้แล้ว จึงนั่งรอพวกเขาอยู่บนรถ

ร้านอาหารของรัฐแห่งนี้เวลานี้ไม่ใช่ช่วงเวลาอาหารจึงแทบไม่มีคนมากิน ยุคนี้เศรษฐกิจตกต่ำ ต่อให้ถึงช่วงเวลากินข้าวก็ไม่ได้มีคนมากมายเท่าใดนัก

ทั้งสองคนสั่งหมั่นโถวสีขาวลูกโต ผัดผักกาดขาวหมูเส้น และซุปมะเขือเทศใส่ไข่

ตอนคิดเงิน พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามากล่าวว่า "สหายทั้งสอง ทั้งหมดเป็นเงินสองหยวนกับอีกห้าเฟิน แล้วก็คูปองธัญพืชหนึ่งชั่งครับ"

หลินจู๋จิ่วลอบทอดถอนใจในความรู้สึก อาหารมื้อนี้กินอย่างฟุ่มเฟือยหรูหราเกินไปแล้วจริงๆ

อันที่จริงจะโทษว่าร้านอาหารของรัฐตั้งราคาสินค้าสูงก็ไม่ได้ อดทนฟันฝ่าไปอีกสักห้าปี ประชาชนคนธรรมดาก็จะค่อยๆ ลืมตาอ้าปากฟื้นตัวขึ้นมาได้เอง

ซ่งเซิ่งซีหยิบเงินออกมาจ่าย แล้วยังหยิบคูปองธัญพืชของทหาร* ส่งให้พนักงานเสิร์ฟ เนื่องจากคูปองธัญพืชของทหารที่เขามีนั้นมีมูลค่าสูง พนักงานเสิร์ฟจึงต้องไปหาคูปองมาทอนคืนให้แก่ซ่งเซิ่งซี

หมายเหตุ

• คูปองธัญพืชของทหาร (军用粮票): คูปองพิเศษสำหรับบุคลากรทางทหารในยุค 70s ซึ่งสามารถใช้ซื้ออาหารได้ทั่วประเทศโดยไม่มีข้อจำกัดเรื่องพื้นที่ และมักมีมูลค่าหรือสิทธิประโยชน์สูงกว่าคูปองธัญพืชทั่วไปของพลเรือน