ตอนที่ 43 — ตอนที่ 43 ความซาบซึ้งอันอบอุ่น

เมื่อเห็นหลินจู๋จิ่วแบกข้าวของมากมายเดินเข้ามา ชายชราก็เผยสีหน้าตกตะลึงอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

"ทำไมถึงมีของเยอะแยะอย่างนี้ล่ะ เสี่ยวจิ่ว ไปเอามาจากไหนกัน"

"คุณปู่คะ ตอนไปเมืองเอกของมณฑลหนูบังเอิญเจอคุณหมอซ่งเข้าค่ะ เขาเป็นคนให้เงินหนูมา แล้วก็ซื้อด้วยคูปองธัญพืชที่เขาให้มาด้วยค่ะ"

หลินจู๋จิ่วจำต้องยกซ่งเซิ่งซีขึ้นมาอ้าง เพื่อเชิดชูภาพลักษณ์คนดีศรีสังคมของเขาให้เจิดจรัสยิ่งขึ้นไปอีก มิเช่นนั้นคงหาคำอธิบายไม่ได้

หลินฝูถังวางตะกร้าไม้ไผ่ที่เพิ่งสานเสร็จไปเพียงครึ่งหนึ่งลง

"ไอ้หยา จะไปรบกวนใช้เงินของคุณหมอซ่งได้อย่างไรกัน ปู่เคยบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือว่าวันหน้าให้เอาคูปองธัญพืชไปคืนเขา ติดหนี้บุญคุณก้อนโตถึงเพียงนี้ พวกเราจะไปชดใช้คืนไหวได้อย่างไร"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณปู่ หนูแค่ขอยืมเขามาก่อน ไว้หนูมีเงินเมื่อไรค่อยเอาไปคืนเขา คุณปู่วางใจเถอะค่ะ หนูเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือคะว่าหนูจะทำให้ครอบครัวเราได้อยู่อย่างสุขสบาย พี่คะ พวกเรามาช่วยกันแกะฝักข้าวโพดพวกนี้ไปผึ่งลมไว้เถอะ ฝักข้าวโพดพวกนี้ยังไม่แห้งสนิทดี ต้องแกะออกมาเกลี่ยแผ่ไว้ข้างเตาไฟให้แห้งสนิทเสียก่อน ถึงจะเอาไปโม่เป็นแป้งได้ พรุ่งนี้เช้าค่อยไปขอยืมล่อของหัวหน้าหมู่บ้านมา ใช้ครกโม่หินในลานบ้านโม่ข้าวโพดเป็นแป้ง จะได้เอามาต้มโจ๊กข้าวโพดกินกัน เจ้าลูกเป็ดสองตัวนี้ก็ต้องมีอาหารกินเหมือนกันถึงจะโตพอออกไข่ได้ ส่วนแป้งสาลีขาวกับข้าวสารนี้มีไม่มาก เอาไว้กินเสริมสลับกันไปก่อน สิ่งที่หนูเป็นกังวลที่สุดก็คือไข่สี่ฟองของย่าโจวข้างบ้านนั่นแหละค่ะ แกเป็นหญิงม่าย ใช้ชีวิตไม่ง่ายเลย พวกเราจะติดค้างของแกไม่ได้ เลี้ยงเป็ดพวกนี้ให้ดีๆ พอพวกมันออกไข่เมื่อไร พวกเราค่อยเอาไปคืนให้ย่าโจวนะคะ"

หลินซิ่งเอ๋อร์มองดูข้าวของเหล่านี้กับลูกเป็ดตัวน้อยสองตัว พลางแย้มยิ้มอย่างมีความสุข

"ได้สิ พูดอย่างนั้นก็ถูก พูดถึงย่าโจว บ้านแกมีแม่ไก่แก่อยู่แค่ตัวเดียวเท่านั้น ยุคสมัยนี้คนยังแทบไม่มีอะไรจะกิน อาหารที่จะให้ไก่กินยิ่งน้อยลงไปอีก แม่ไก่ตัวนั้นก็แทบไม่ออกไข่เลย แต่แกก็ยังอุตส่าห์เจียดมาช่วยเหลือพวกเรา เมื่อหลายวันก่อนแกยังมาเล่าให้พี่ฟังอยู่เลยว่าทำไข่ฟองใหญ่มากหายไปหนึ่งฟอง เสียดายจนน้ำตาไหลพรากเชียว"

"บอกย่าโจวว่าอย่าเสียใจไปเลยค่ะ อีกสองสามวันหนูจะหาทางเอาไข่ฟองใหญ่สองฟองไปคืนให้แกเอง"

"เสี่ยวจิ่วบ้านเรานี่ช่างมีความคิดและมีความสามารถจริงๆ บ้านเราอัตคัดขัดสนจนต้องอดมื้อกินมื้อมาตลอด พอมีของพวกนี้เข้ามา บรรยากาศก็ดูเจริญรุ่งเรืองมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเลย"

บนใบหน้าของหลินฝูถังก็มีรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมาเนิ่นนานปรากฏขึ้นเช่นกัน

"ไม่ใช่แค่ของพวกนี้นะคะ หนูยังซื้อของดีมาฝากคุณปู่กับพี่ด้วยค่ะ"

หลินจู๋จิ่วหยิบขวดน้ำมันสองขวดออกมาจากอกเสื้อ เธอยื่นครีมหิมะ ให้หลินซิ่งเอ๋อร์ แล้วเปิดขี้ผึ้งตลับเปลือกหอย* เดินเข้าไปหาหลินฝูถังพลางจับมือของเขาขึ้นมา ทาลงบนรอยแตกตรงปลายนิ้วมือของคนชราอย่างเบามือ

"ของสิ่งนี้ดีมากเลยนะคะคุณปู่ ทาไปสักสองสามวันรอยแตกก็ประสานหายแล้ว พี่คะ พี่รีบไปล้างหน้าเถอะ แล้วเอาครีมนี้ทาหน้า ผิวหน้าจะได้เนียนนุ่มขึ้น พี่ดูลำพังตัวเองสิ เป็นสาวสะพรั่งแท้ๆ แต่ผิวหน้าอันงดงามกลับแห้งแตกกร้านไปหมดแล้ว"

หลินซิ่งเอ๋อร์ถือตลับครีมหิมะพลางยืนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ขอบตาก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่เธอได้รับนับตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านโจวจวงเลยทีเดียว เธอเกือบจะลืมไปแล้วว่าตนเองก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนกัน

เมื่อก่อนตอนที่ยังอาศัยอยู่ในบ้านพักเขตทหาร เธอทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ขอเพียงเรียนหนังสือเก่งก็พอแล้ว

แต่หลังจากย้ายมาที่หมู่บ้านโจวจวง เธอจำต้องตกกระไดพลอยโจน ทั้งซักผ้า ทำอาหาร ลงแปลงนาทำงานเหน็ดเหนื่อยตรากตรำ ดูแลจัดการบ้านหลังนี้ ซ้ำยังต้องคอยดูแลจู๋จิ่วที่สติฟั่นเฟือนในตอนนั้นอีก ไหนเลยจะมีกะจิตกะใจมาคอยสนใจว่าใบหน้าจะแห้งแตกกร้านหรือไม่

หลินจู๋จิ่วเห็นหลินซิ่งเอ๋อร์ยังคงยืนเหม่อ จึงเดินเข้าไปตบหลังมือของเธอเบาๆ

"พี่ ยืนเหม่อทำอะไรอยู่ล่ะคะ รีบไปล้างหน้าแล้วทาครีมดูสิ ดูว่าใช้ดีไหม"

หลินซิ่งเอ๋อร์พยักหน้ารับแล้วเดินไปล้างหน้า พอทาครีมหิมะลงบนใบหน้า น้ำตาก็ไหลรินออกมา "โอ๊ย เจ็บจัง"

หลินจู๋จิ่วช่วยเช็ดน้ำตาให้พี่สาว สายตาเปี่ยมไปด้วยความสงสารจับใจ

"ผิวหน้าแตกกร้านขนาดนี้ ย่อมต้องแสบเจ็บเป็นธรรมดาค่ะ ต่อไปมีครีมหิมะแล้วก็ไม่ต้องกลัว ใช้ไปเถอะค่ะ ถ้าใช้หมดแล้วหนูจะซื้อให้พี่อีกนะพี่ หนูไม่อยากเห็นพี่ร้องไห้อีกต่อไปแล้ว"

หมายเหตุ

• ครีมหิมะ (雪花膏: เสวี่ยฮวาเกา): ครีมบำรุงผิวหน้ายอดนิยมของจีนในยุค 70s มีเนื้อครีมสีขาวบริสุทธิ์คล้ายเกล็ดหิมะ ซึมซาบเร็วและช่วยให้ผิวเนียนนุ่มชุ่มชื้น ถือเป็นเครื่องสำอางชั้นดีในยุคนั้น

** ขี้ผึ้งตลับเปลือกหอย (蛤蜊油: เก๋หลี่โหยว): ครีมขี้ผึ้งป้องกันผิวแห้งแตก บรรจุในตลับเปลือกหอยกาบแท้ เป็นผลิตภัณฑ์ป้องกันผิวแห้งแตกลอกยอดนิยมที่มีราคาประหยัดและแพร่หลายมากในยุค 70s—80s