ตอนที่ 44 — ตอนที่ 44 การขบคิดของหญิงชาวบ้านสองคน

หลินซิ่งเอ๋อร์โผเข้ากอดหลินจู๋จิ่วด้วยความซาบซึ้งใจพลางร้องไห้จนไหล่สั่นเทิ้ม ความอ่อนแอทั้งหมดที่เธอเคยเก็บกดไว้ถูกเปิดเผยและแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นภายใต้ความเข้มแข็งของหลินจู๋จิ่ว

หลินฝูถังจุดยาสูบขึ้นสูบเงียบๆ พลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่สว่างไสว พ่อแม่ของเสี่ยวจิ่วเอ๋ย พวกเธอทั้งสองนอนตายตาหลับได้แล้ว ต่อไปนี้ครอบครัวตระกูลหลินของเรามีความหวังแล้ว

ทางด้านนี้ หลี่ชุ่ยฮวากำลังนั่งเม้าท์มอยอยู่กับจางเหอฮวา

ขาของจางเหอฮวาต้องนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงเตาจนก้าวขาลงแตะพื้นไม่ได้ถึงสามเดือน คะเนดูแล้วคงต้องทิ้งอาการบาดเจ็บเรื้อรังเอาไว้ งานในไร่นาก็ทำไม่ได้ ทำได้เพียงนั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่บนเตียงเตาเท่านั้น นับว่าเป็นเวรกรรมที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานไม่น้อยเลยทีเดียว

หลี่ชุ่ยฮวานั่งลงตรงขอบเตียงเตา เริ่มแรกก็ถามไถ่อาการบาดเจ็บที่ขาของอีกฝ่ายตามมารยาท จากนั้นจึงเริ่มเปิดประเด็นเข้าเรื่องสำคัญทันที

"คุณป้าคะ เมื่อกี้ฉันเห็นเรื่องแปลกใหม่เข้าให้แล้วค่ะ ก็ท่านผู้อำนวยการที่เป็นหัวหน้าของสุ่ยฟู่น่ะสิคะ ขับรถมาส่งหลานสาวคนเล็กของตระกูลหลินถึงหน้าหมู่บ้านเชียวค่ะ"

จางเหอฮวาย่อมรู้ดีว่าคนที่หลี่ชุ่ยฮวาพูดถึงก็คือซ่งเซิ่งซี เธอไม่กล้าแม้แต่จะบ่นว่าซ่งเซิ่งซีแม้แต่ครึ่งคำ

"ฉันรู้ว่าคุณหมอซ่งคนนั้น ลำพังตัวเขาเองก็เก่งกาจไม่ธรรมดาแล้ว ได้ยินมาว่าพ่อของเขายังเป็นหมอที่มีชื่อเสียงโด่งดังอีกด้วย ส่วนคุณปู่ผู้ล่วงลับก็เป็นวีรบุรุษผู้เก่งกล้า สามชั่วรุ่นล้วนมีภูมิหลังปฏิวัติที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ไร้ที่ติเลยทีเดียว"

"เก่งกาจขนาดนั้นเชียวหรือคะ! ถ้าอย่างนั้นฉันก็ยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ ไฉนเขาถึงได้ไปมาหาสู่ใกล้ชิดกับตระกูลหลินขนาดนั้น แถมยังดูสนิทสนมกลมเกลียวกับหลานสาวคนเล็กของบ้านนั้นเป็นพิเศษอีก คุณหมอซ่งคงไม่ได้กำลังคบหาดูใจเป็นแฟนกับหลานสาวตระกูลหลินหรอกนะคะ"

จางเหอฮวาปรายตามองหลี่ชุ่ยฮวาด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม

"พูดจาเหลวไหลอะไรกันชุ่ยฮวา ขนาดตระกูลโจวอย่างพวกเรายังมองไม่เห็นหัวตระกูลหลินเลย แล้วคนยอดเยี่ยมอย่างคุณหมอซ่งจะไปเหลียวแลคนบ้านตระกูลหลินได้อย่างไร! ฉันว่าสมองของเธอคงขาดเส้นไปแล้วล่ะ อีกอย่าง เธอดูลักษณะท่าทางของหลินจู๋จิ่วที่ตัดผมสั้นเต่อนั่นสิ มีตรงไหนที่เหมือนเด็กผู้หญิงบ้าง! ทำตัวเป็นทอมบอยมะหงกมะเหงกอย่างนั้น ใครเขาจะไปตาบอดมองหล่อนกัน!"

หลี่ชุ่ยฮวาตบหน้าขาตัวเองดังฉาด

"ไอ้หยา ก็นั่นน่ะสิคะ เรื่องแบบนี้มันจะเป็นไปได้อย่างไรกันใช่ไหมคะคุณป้า แต่ว่านะ หลานสาวคนเล็กตระกูลหลินหลังจากฟื้นคืนสติขึ้นมาก็มีฝีไม้ลายมือขึ้นมาไม่เบาเชียว พูดจาฉอดๆ เป็นฉากๆ แววตาก็ดุร้ายราวกับจะจับคนกินเข้าไปทั้งตัวอย่างนั้นแหละ เรื่องที่ตระกูลหลินกับคุณหมอซ่งมีความสัมพันธ์กันอย่างไรนั้นเอาไว้ก่อนเถอะค่ะ แต่ที่พวกเขาสนิทสนมไปมาหาสู่กันน่ะเป็นเรื่องจริง ฉันมานั่งขบคิดดู ตระกูลหลินจะมีโอกาสพลิกฟื้นชะตาชีวิตขึ้นมาได้หรือเปล่านะ หากเรื่องของหลินเจิ้นหนานได้รับการสะสางพลิกคดีขึ้นมาจริงๆ คนในหมู่บ้านเราตั้งกี่คนที่เคยคอยแกล้งสวมรองเท้าคู่เล็กบีบคั้นตระกูลหลินเอาไว้ แล้วยังมีเจ้าเถี่ยต้านบ้านฉันอีก เมื่อก่อนมันมักจะพาพวกเด็กเกเรในหมู่บ้านไปรุมรังแกหลินจู๋จิ่วคนนั้นอยู่บ่อยๆ ฉันเห็นแล้วก็ไม่ได้ห้ามปราม คิดว่าหล่อนเป็นคนปัญญาอ่อนจะไปรู้เรื่องอะไร ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ หล่อนจะหายดีขึ้นมาได้ คุณป้าดูสิ เรื่องนี้มันช่างพิลึกพิลั่นน่ากลัวจริงๆ ไอ้หยา ฉันละกลัวเหลือเกิน กลัวว่านังเด็กตระกูลหลินนั่นจะมาตามคิดบัญชีล้างแค้นครอบครัวฉันน่ะสิคะ"

ความจริงแล้วในใจของจางเหอฮวาก็หวาดกลัวอยู่เหมือนกัน คราวนั้นที่ถูกซ่งเซิ่งซีตำหนิตอกหน้าเสียจนหน้าหงาย เธอยังคงหวาดผวามาจนถึงบัดนี้ อย่างไรเสียสหายซ่งคนนั้นก็เป็นผู้บังคับบัญชาของสุ่ยฟู่ หากเขาออกโรงหนุนหลังตระกูลหลินแล้วคอยหาทางกลั่นแกล้งเล่นงานสุ่ยฟู่เข้า วันหน้าสุ่ยฟู่บ้านเธอจะทำอย่างไรเล่า

สุ่ยฟู่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ เป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของครอบครัวโจวม่านชางเชียวนะ

แม้จางเหอฮวาจะหวาดกลัวอยู่ในใจ ทว่าเธอก็คิดว่าตระกูลหลินคงยากที่จะพลิกฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้

เธอขบคิดครู่หนึ่งก่อนจะเหลือบตามองหลี่ชุ่ยฮวา

"ชุ่ยฮวา ปกติเห็นเธอใจกล้าหน้าด้านออกปานนั้น ไฉนคราวนี้ถึงได้ป๊อดขี้หดตดหายขึ้นมาได้เล่า จะพลิกฟื้นกะผีอะไรกัน! เรื่องที่หลินเจิ้นหนานเป็นนายทุนขูดรีดนั้นเบื้องบนเป็นคนตัดสินชี้ขาด บ้านก็ถูกยึด คนก็ตายไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะสถานะของคุณปู่หลินฝูถัง มีหรือที่สองพี่น้องคู่นั้นจะมีชีวิตรอดอยู่อย่างสงบสุขได้! อีกอย่าง คนที่เป็นเจ้าคนนายคนเขาไม่ได้โง่นะ ขืนไปคลุกคลีใกล้ชิดกับพวกนั้นจะได้ประโยชน์อะไรขึ้นมาเล่า หลินฝูถังเป็นวีรบุรุษสงครามต่อต้านญี่ปุ่นไม่ใช่หรือ บางทีคุณหมอซ่งอาจจะแค่นึกสงสารเวทนาขึ้นมาชั่ววูบเท่านั้นแหละ พอผ่านพ้นช่วงนี้ไปเดี๋ยวก็เลิกเห่อไปเอง"

หลี่ชุ่ยฮวาขบคิดตามแล้วพยักหน้าหงึกหงัก "มันก็มีเหตุผลอย่างที่ว่าจริงๆ ค่ะ"

"ฮึ พอเอ่ยถึงคนตระกูลหลินแล้วฉันละโมโหขึ้นมาทุกที หากไม่ใช่เพราะไปมีเรื่องทะเลาะกับพวกมัน ขาของฉันจะต้องมาหักแบบนี้หรือ!"