ตอนที่ 48 — ตอนที่ 48 สัตว์วิเศษ (3)

"ครั้งแรกที่ฉันเลือกไปก็คือในเล้าไก่ของย่าโจวจ้ะ ฉันคิดว่าไข่ฟองหนึ่งไปอยู่ในเล้าไก่น่าจะดูสมเหตุสมผลที่สุด พอย่าโจวได้ไข่มาก็มักจะเจียดมาให้ครอบครัวตระกูลหลินของพวกแม่กิน ไข่ที่ทั้งสวยทั้งฟองใหญ่ขนาดนี้ ย่าโจวย่อมต้องสังเกตเห็นแน่นอน ถ้าแกเอาฉันมามอบให้ครอบครัวตระกูลหลิน แม่ก็จะได้เห็นความพิเศษไม่ธรรมดาของฉัน จนตัดใจกินฉันไม่ลง แล้วพาฉันกลับเข้ามาในมิติวิเศษไงจ๊ะ"

มุมปากของหลินจู๋จิ่วกระตุกยิกๆ "หึๆ แกคิดมากไปแล้ว ถ้าแกโผล่มาก่อนหน้านี้สักสองสามวันล่ะก็ ฉันจับแกต้มกินลงท้องไปแน่ๆ"

"…"

"ยังไงตอนนั้นฉันก็คิดแบบนี้แหละจ้ะ ใครจะไปรู้ว่าย่าโจวเห็นฉันฟองใหญ่แถมดูดีมาก แกก็เลยเก็บฉันรวมไว้กับไข่ไก่ใบใหญ่อีกสองสามฟอง ทุกๆ วันแกจะเอาตะกร้าสานใบเล็กที่มีไข่อยู่ในนั้นมาวางไว้ตรงหัวเตียงเตา จุดตะเกียงน้ำมันก๊าด สวมแว่นสายตายาว นั่งเย็บพื้นรองเท้าไปพลางพูดคุยกับพวกฉันไปพลาง เล่าเรื่องสมัยที่แกยังเป็นสาวๆ เล่าเรื่องสงครามต่อต้านญี่ปุ่น แล้วยังเล่าเรื่องวีรกรรมของปู่หลินให้ฟังอีกด้วย แกยังยิ้มแป้นบอกว่าจะให้แม่ไก่ฟักพวกฉันออกมา บอกว่าฉันฟองใหญ่ที่สุด ต้องฟักออกมาเป็นลูกเจี๊ยบอ้วนท้วนสมบูรณ์แน่นอน เฮ้อ แม่ไก่ธรรมดาจะมาฟักฉันให้ออกมาเป็นตัวได้ยังไงกันเล่า ในเมื่อไม่มีทางเลือก ฉันก็เลยจำต้องเปิดใช้ฟังก์ชันเอาชีวิตรอดเป็นครั้งที่สองไงจ๊ะ"

ในที่สุดหลินจู๋จิ่วก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง "อ้อ ที่แท้สำเนียงภาษาถิ่นหมู่บ้านโจวจวงของแกนี่ ไปเรียนรู้มาจากย่าโจวหรอกหรือ" เธอยังนึกถึงเรื่องที่พี่สาวเคยเล่าว่าย่าโจวทำไข่ไก่ฟองใหญ่หายไปหนึ่งฟอง ที่แท้ก็คือไข่ฟองนี้นี่เอง!

"กุ๊กกู๊กู่! ก็นั่นน่ะสิจ๊ะ แกพูดคุยกับฉันทุกวัน ก็เลยดึงสำเนียงฉันให้เหน่อเพี้ยนตามไปด้วยเลย"

"ฟังดูก็ฟังเพลินเป็นกันเองดี เล่าต่อสิ"

"ครั้งที่สองฉันก็เลยไปโผล่ที่ถ้ำหินงอกหินย้อย เพื่อให้แม่สังเกตเห็นและรู้สึกว่าฉันมีความพิเศษ ฉันถึงกับหอบเอารังนกของฉันติดตัวออกมานอกมิติวิเศษด้วยเลยนะจ๊ะ ครั้งนี้ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จเสียที! ผ่านมาไม่ง่ายเลยจริงๆ นะเนี่ย!"

หนังหน้าของหลินจู๋จิ่วกระตุกขึ้นมาอีกหลายที ที่แท้เจ้ากูกูจีตัวน้อยนี้ก็คือสัตว์วิเศษนี่เอง!

ในมิติวิเศษนอกจากจะมีพื้นที่ที่ยังไม่ปลดล็อกแล้ว ยังมีของล้ำค่าซุกซ่อนอยู่จนต้องค้นหาเอาเองด้วยหรือ ในคู่มือการใช้งานมิติวิเศษไม่เห็นมีเขียนบอกไว้สักคำ!

"เรื่องนี้จะมาโทษฉันไม่ได้หรอกนะ แกเล่นไปทำรังอยู่บนยอดไม้สูงขนาดนั้น ในคู่มือการใช้งานมิติวิเศษก็ไม่มีการแจ้งเตือนอะไรสักนิด ใครจะมีกะจิตกะใจแหงนหน้ามองขึ้นไปบนนั้นกันเล่า แล้ว… แกจะตกลงมาจากยอดไม้ตรงหน้าฉันเลยไม่ได้หรือไง จะทำให้มันยุ่งยากวุ่นวายไปทำไมกัน"

เจ้ากูกูจีส่งเสียงกุ๊กกู๊กู่ร้องออกมาสองสามครั้งอย่างจนปัญญา

"ถ้าทำได้ฉันจะทำให้มันยุ่งยากทำไมล่ะจ๊ะ นี่มันเป็นเกมที่มีกฎกติกา ทั้งฉันและแม่ต่างก็ต้องปฏิบัติตามกฎ ถ้าฉันตกลงมาจากต้นไม้มาอยู่ตรงหน้าแม่ ฉันก็คงเปลือกไข่แตกตายไปแล้ว หรือไม่มิติวิเศษก็คงจะปิดตัวลงไปเลย หากแม่ไม่สามารถหาฉันพบ และฉันไม่ได้เปิดใช้งานโหมดเอาชีวิตรอด ฉันก็คงต้องอยู่บนยอดไม้นั้นไปตลอดกาล ต่อให้ใช้โหมดเอาชีวิตรอด ก็ยังต้องให้แม่เป็นฝ่ายสังเกตเห็นและเก็บกลับมาเองอยู่ดี มิเช่นนั้นฉันก็คงต้องนอนเป็นไข่อยู่ในถ้ำหินงอกหินย้อยนั่นไปตลอดกาล น่าสงสารออกจะตายไป ยิ่งไปกว่านั้นนะจ๊ะ ถ้าแม่เก็บฉันกลับมาแล้วเคาะเปลือกฉันทำเป็นไข่หวาน ฉันก็คงซวยกลายเป็นกูกูจีที่ตายไปแล้ว และถ้าแม่ไม่ช่วยฟักฉันออกมา ฉันก็คงยังเป็นแค่ไข่ฟองหนึ่งอยู่ดี เท่ากับเหนื่อยฟรีไปเปล่าๆ โชคดีที่แม่ยังฉลาดอยู่บ้าง ในที่สุดก็ฟักฉันออกมาได้ ฉันจำเป็นต้องอาศัยอุณหภูมิความอบอุ่นจากจุดตันเถียนของแม่มาผสานเข้ากับพันธะสัญญาถึงจะฟักตัวออกมาได้ สรุปคือต้องฝ่าฟันอันตรายมามากมาย ในที่สุดฉันก็ได้ลืมตาดูโลก ฉันดีใจเหลือเกินจ้ะแม่จ๋า ไอ้หยา โลกภายนอกนี่มันช่างดีจริงๆ!"

เจ้ากูกูจีกระพือปีกพึ่บพั่บ ส่ายก้นดุ๊กดิ๊กหมุนตัวเป็นวงกลมอย่างมีความสุข

เมื่อรู้ความเป็นมาทั้งหมดแล้ว หลินจู๋จิ่วก็คลายความตระหนกตกใจลง

"กูกูจี แล้วในมิติวิเศษนี้ยังมีของอะไรที่ซ่อนอยู่แล้วต้องให้ฉันไปค้นหาอีกไหม"

กูกูจีส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "ไม่รู้จ้ะ"

"…"