ตอนที่ 47 — ตอนที่ 47 สัตว์วิเศษ (2)

หลินจู๋จิ่วคิดอยากจะลองนำมันพร้อมกับรังนกจุ่มลงไปแช่ในน้ำพุโอสถดูสักครั้ง

ไม่นึกเลยว่าน้ำพุโอสถที่ไหลซึมเข้าไปในรังนก จะถูกไข่ฟองนั้นดูดซับเข้าไปจนหมดเกลี้ยงในพริบตา

จากนั้นไข่ก็แกว่งไกวไปมาทีหนึ่ง แล้วกลับมาสงบนิ่งตามเดิม ดูท่าว่าลำพังแค่น้ำพุโอสถคงยังไม่เพียงพอที่จะฟักไข่ฟองนี้ออกมาได้

หลินจู๋จิ่วลุกขึ้นจากน้ำพุโอสถ แล้วอุ้มไข่กับรังนกขึ้นไปยังบ้านต้นไม้

เธอล้มตัวลงนอนบนเตียง ห่อไข่ไว้ในผ้าห่มแล้วนอนกอดไว้กับตัว เพื่อดูว่าไออุ่นจากร่างกายของเธอจะช่วยฟักมันออกมาได้สำเร็จหรือไม่

วิธีนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการรักษาแบบลองเสี่ยงดู ทำตามมีตามเกิดเผื่อจะรอด

ทันทีที่หลินจู๋จิ่วนำไข่มาแนบชิดกับร่างกาย เธอก็รู้สึกได้ว่าไข่ใบนั้นขยับดุ๊กดิ๊กขึ้นมาทีหนึ่ง

เฮ้ บางทีอาจจะได้ผลจริงๆ

เธอจึงนอนกอดไข่หลับไป

กระทั่งผ่านไปสองชั่วโมง หลินจู๋จิ่วก็รู้สึกว่าไข่ข้างกายสั่นสะเทือนและมีเสียงกะเทาะแตกดังขึ้นมา เธอรีบลืมตาตื่นขึ้นทันที

ไอ้หยา นี่มันกำลังจะกะเทาะเปลือกออกมาแล้วใช่ไหมเนี่ย!

เธอรีบผุดลุกขึ้นมาโก้งโค้งหมอบมองดูไข่ฟองนี้ ว่าหลังจากกะเทาะเปลือกออกมาแล้วจะมีตัวอะไรโผล่ขึ้นมา

จะเป็นนกอะไรกันนะ คงไม่ใช่พวกนกอินทรี แร้งดำ หรือนกอะไรที่ไม่น่ารักหรอกนะ

ครู่ต่อมา บนเปลือกไข่พลันมีรอยแตกเป็นรูโหว่จากการถูกเตะอย่างแรง แล้วมีกรงเล็บเล็กๆ ข้างหนึ่งยื่นโผล่ออกมา

ไข่ใบนั้นจึงล้มกลิ้งลง เสียงด๊อกๆๆๆ ดังขึ้นตามมา จะงอยปากแหลมคมเล็กๆ เจาะเปลือกไข่รอบๆ ออกจนเป็นช่องกว้าง จากนั้นก็มีตัวนุ่มฟูน้อยๆ… ลูกเจี๊ยบ!

ถูกต้องแล้ว ลูกเจี๊ยบแสนสวยที่มีขนปุยสีเหลืองทองอร่ามทั่วทั้งตัวกำลังคลานต้วมเตี้ยมออกมาจากเปลือกไข่

จากนั้นมันก็ส่งยิ้มให้หลินจู๋จิ่ว

ใช่แล้ว มันกำลังยิ้มจริงๆ มุมจะงอยปากแหลมคมของมันยกโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างได้รูปสมบูรณ์แบบ

"กุ๊กกู๊กู่! กุ๊กกู๊กู่! แม่จ๋า! ในที่สุดฉันก็ได้เจอแม่แล้วจ้ะ!" เสียงเล็กๆ ใสซื่อของเด็กน้อย ซ้ำยังติดสำเนียงเหน่อท้องถิ่นของชาวบ้านหมู่บ้านโจวจวงมาอย่างเต็มเปี่ยม

นี่มันยังเป็นไก่ท้องถิ่นที่พูดภาษาคนได้อีกหรือเนี่ย!

หลินจู๋จิ่วที่ยังอยู่ในท่าหมอบคลานถึงกับสะดุ้งโหยง รีบถอยกรูดไปด้านหลังตั้งหลายก้าว

"ตัว… ตัวบ้าอะไรกันเนี่ย!"

ลูกเจี๊ยบตัวนั้นก้าวขาสั้นๆ ป้อมๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กกระหืดกระหอบมาจนถึงตรงปลายจมูกของหลินจู๋จิ่ว แล้วใช้จะงอยปากแหลมจูบลงบนปลายจมูกน้อยๆ ของหลินจู๋จิ่วเบาๆ

มันเอ่ยระบายความในใจออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจยิ่งขึ้นไปอีก "แม่จ๋า ได้เจอแม่แล้วฉันมีความสุขเหลือเกินจ้ะ! ในที่สุดฉันก็กะเทาะเปลือกออกมาได้เสียที ฉัน… ผ่านความยากลำบากมาไม่น้อยเลยนะ… โฮๆๆ…"

อุ้งเท้าน้อยๆ กระโดดหย็องๆ ปีกสองข้างกระพือพึ่บพั่บ น้ำตาไหลพรากหยดแหมะๆ ตกลงบนพื้นกระเด็นไปทั่ว

หลินจู๋จิ่วรีบลุกขึ้นมานั่ง เบิกตากว้างจ้องมองเจ้าลูกเจี๊ยบตัวนี้ด้วยความเหลือเชื่ออย่างยิ่ง!

ไก่ที่พูดภาษาคนได้ แถมยังร้องไห้เป็นอีก! นี่มันทำลายสามัญสำนึกของเธอจนพังทลายหมดสิ้นแล้ว!

เจ้าลูกเจี๊ยบตัวนี้เวลาร้องไห้น้ำตาก็พรั่งพรูไหลทะลักราวกับสายน้ำพุ เพียงชั่วครู่เดียวรอบตัวของมันก็นองไปด้วยแอ่งน้ำตา

หลินจู๋จิ่วยื่นมือออกไปกดปราม "เฮ้ หยุดก่อน เจ้าลูกเจี๊ยบ ขืนแกร้องไห้อีกมิติได้จมน้ำท่วมกันพอดี แกเป็นไก่แท้ๆ ไฉนถึงพูดได้ ร้องไห้เป็น มันใช้ได้ที่ไหนกัน!"

เจ้าลูกเจี๊ยบหยุดสะอื้นแล้วเอ่ยแก้ความเข้าใจผิดให้หลินจู๋จิ่ว "กุ๊กกู๊กู่! ฉันไม่ใช่ไก่เสียหน่อย ฉันชื่อกูกูจีต่างหากล่ะจ๊ะ"

"กูกูจี? แล้วมันก็ยังเป็นไก่อยู่ดีไม่ใช่หรือไง!"

"…"

"ขนาดตัวเองเป็นไก่แกยังไม่รู้เลย ถ้าอย่างนั้นแกก็คงเป็นไก่ทึ่มแล้วล่ะ แล้วไหงถึงพูดภาษาคนได้ล่ะเนี่ย อีกอย่างแกเป็นไก่ แล้วแม่ไก่ของแกไปคลอดแกไว้ในถ้ำหินงอกหินย้อยบนหน้าผาสูงชันขนาดนั้นได้ยังไงกัน ไก่บินไม่ได้เสียหน่อย นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!"

เจ้าลูกเจี๊ยบพอร้องไห้เสร็จก็เริ่มยิ้มร่า ยามยิ้มดวงตาก็หยีเป็นประกาย สีหน้าท่าทางช่างหลากหลายมีชีวิตชีวายิ่งนัก

"แม่จ๋า ให้ฉันอธิบายให้แม่ฟังนะจ๊ะ แต่เดิมฉันก็เป็นไข่ที่อยู่ในมิติวิเศษนี้แหละจ้ะ เพียงแต่ฉันไปทำรังอยู่บนยอดไม้นั่น แม่ก็เลยไม่เคยสังเกตเห็นฉันเลย ฉันคิดว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ แม่จ๋าที่แสนซื่อบื้อไม่มีวันหาฉันพบแน่นอน ฉันก็เลยจำต้องเปิดใช้งานฟังก์ชันเอาชีวิตรอดที่มีเพียงสองครั้งเท่านั้น กระโดดเด้งดึ๋งออกจากมิติวิเศษไปรอให้แม่มาพบไงจ๊ะ"