ตอนที่ 53 — ตอนที่ 53 จัดการคนชั่ว (3)

"ฮ่าๆๆๆ… นังนี่มันจะมีจู๋ได้ยังไงกัน! คิดว่าตัดผมสั้นแล้วจะกลายเป็นผู้ชายได้หรือไง ผู้ชายที่ไม่มีจู๋เขาก็เรียกขันทีโว้ย!"

โจวเถี่ยต้านหัวเราะร่าอย่างคึกคะนอง "มา พวกเราถลกให้มันดูหน่อย ให้มันรู้ซะบ้างว่าจู๋เป็นยังไง"

โก่วหวาที่ยืนอยู่ข้างๆ หันหลังถลกกางเกงลงทันที โก่งก้นโชว์ครึ่งหนึ่งพลางส่ายก้นไปมา

"กิ๊กๆๆ! จู๋อยู่นี่!"

หลินซิ่งเอ๋อร์พุ่งเข้าไปผลักโก่วหวาจนหงายหลังล้มตึงลงกับพื้น

"พวกสารเลว! พวกอันธพาลตัวแสบ รีบไสหัวไปให้พ้น ไม่อย่างนั้นฉันจะหวดให้เนื้อหลุดเลย!"

หลินซิ่งเอ๋อร์หน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด เธอหยิบกิ่งไม้บนพื้นขึ้นมาฟาดใส่ทันที

โก่วหวาโดนกิ่งไม้ฟาดไปทีหนึ่งก็รีบดึงกางเกงขึ้นแล้ววิ่งหนี โจวเถี่ยต้านกับอีกสามคนวิ่งเร็วกว่าโก่วหวาจึงไม่โดนฟาด โจวเถี่ยต้านทำหน้าทะเล้นล้อเลียนหลินซิ่งเอ๋อร์ "แบร่ๆๆ ตีไม่โดนหรอก!"

พวกเด็กอันธพาลกลุ่มนี้ หน้าด้านหน้าทนยิ่งกว่ากำแพงเมือง ต่อให้ด่าทออย่างไรก็ไร้ประโยชน์ เธอเองก็จนปัญญา

โทสะในกายของหลินจู๋จิ่วพลันลุกโชนขึ้นมาในพริบตา ใบหน้าของเธอเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง สายตาเปี่ยมไปด้วยรังสีสังหาร

โจวเถี่ยต้านที่เดิมทีกำลังหัวเราะอย่างร่าเริง พอเห็นใบหน้าของหลินจู๋จิ่วจู่ๆ ก็ดูน่าสะพรึงกลัวขึ้นมา รอยยิ้มก็พลันชะงักค้างไป

นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่หลินจู๋จิ่วคนเดิมที่ยอมให้รังแกง่ายๆ เสียแล้ว หรือว่าจะเป็นจริงอย่างที่แม่ของเขาบอก ว่าหลินจู๋จิ่วเก่งกาจขึ้นมาแล้ว และสั่งห้ามไม่ให้เขาไปยุ่งกับเธออีก

หลินจู๋จิ่วดึงหลินซิ่งเอ๋อร์ให้ถอยออกไป

"พี่ หลบไปก่อนค่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเลือดจะกระเด็นเปื้อนตัวพี่"

"เสี่ยวจิ่ว เบามือหน่อยนะ"

"ได้เลยค่ะ จะเหลือลมหายใจไว้ครึ่งหนึ่งให้พ่อแม่พวกมันเลี้ยงดูเป็นคนไร้ประโยชน์ต่อไป"

หลังจากหลินซิ่งเอ๋อร์ถอยออกไป หลินจู๋จิ่วก็ก้าวตรงเข้าไปหาโจวเถี่ยต้าน เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าเขา หลินจู๋จิ่วก็ดูราวกับยืนอยู่หน้ากำแพงเนื้อมนุษย์ขนาดมหึมา ดูบอบบางไร้เรี่ยวแรงจนแทบเทียบกันไม่ติด

พอโจวเถี่ยต้านเห็นว่าหลินจู๋จิ่วตัวเตี้ยกว่าตนมาก ความฮึกเหิมที่เพิ่งหดหายไปเมื่อครู่ก็หวนกลับคืนมาอีกครั้ง

เขายกนิ้วชี้หน้าหลินจู๋จิ่ว "มึงจะทำอะไร มึงยังคิดจะตีกูงั้นรึ! แน่จริงก็เข้ามา… อ๊ากกก!"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง หลินจู๋จิ่วก็คว้าข้อมือของเขาไว้ ย่อเข่าลง ท่าเท้าของมวยไทเก๊กหมุนขวับ พร้อมทั้งเอี้ยวตัวก้มลง ออกแรงทุ่มข้ามไหล่อย่างสง่างาม เพียงชั่วพริบตา กำแพงเนื้อก้อนมหึมานั้นก็ลอยละลิ่วข้ามศีรษะของหลินจู๋จิ่วไป

ตูม! โครม!

โจวเถี่ยต้านรู้สึกว่าท้องฟ้าเหนือศีรษะหมุนเคว้งคว้าง ร่างกายทั้งร่างเจ็บปวดจนชาดิก ราวกับกระดูกแหลกสลายไปทั้งร่าง แม้แต่เสียงครางก็ยังร้องไม่ออก!

หลินจู๋จิ่วเหยียบเท้าข้างหนึ่งลงบนใบหน้าของโจวเถี่ยต้าน ก่อนจะถ่มน้ำลายลงบนพื้น

"ไอ้เศษสวะ เตือนแล้วว่าอย่ามาแหยมกับกู!"

เด็กหนุ่มที่เหลืออีกสี่คนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เมื่อกี้พวกเขาเห็นอะไรกัน โจวเถี่ยต้านที่หนักถึงหนึ่งร้อยแปดสิบชั่ง กลับถูกเด็กสาวตัวผอมบางที่หนักไม่ถึงเก้าสิบชั่งจับเหวี่ยงลอยละลิ่วไปได้อย่างนั้นหรือ!

หลินจู๋จิ่วตวัดสายตาดุร้ายมองดูเด็กหนุ่มทั้งสี่คนที่ยืนอึ้งตะลึงงัน ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้วิ่งหนี เธอพุ่งปราดเข้าไปประดุจลูกศรหลุดจากแล่ง ตบหน้าพวกมันซ้ายขวาอย่างรุนแรงคนละสองฉาด จากนั้นก็ถีบเข้าที่ท้องอีกคนละที

ความเร็วอันรวดเร็วปานสายฟ้าแลบนี้ กว่าพวกเขาทั้งสี่จะทันรู้สึกเจ็บปวด หลินจู๋จิ่วก็มายืนกอดอกตระหง่านอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว ทั้งสี่คนต่างก็ทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าของหลินจู๋จิ่วอย่างหมดสภาพ

หลินจู๋จิ่วรับการคุกเข่านี้แทนร่างเดิม ทว่าการคุกเข่าเพียงเท่านี้ ย่อมไม่อาจชดเชยบาดแผลที่พวกมันเคยก่อไว้ในจิตใจของร่างเดิมได้เลยแม้แต่น้อย

หลินซิ่งเอ๋อร์ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ด้านข้าง ถึงกับอดไม่ได้ที่จะปรบมือร้องเชียร์ด้วยความสะใจ

น้องสาวบ้านเธอช่างเก่งกาจเหลือเกิน!

"เสี่ยวจิ่ว ยอดเยี่ยมมาก! พวกเด็กเปรตพรรค์นี้มันต้องโดนสั่งสอนเสียบ้าง!"

หลินจู๋จิ่วตีหน้าขรึม เธอคิดอยากจะใช้คำทำนายแต่ก็ยับยั้งชั่งใจไว้ได้ จะมาสิ้นเปลืองพลังคำทำนายเพราะพวกตัวกระจอกพวกนี้ไม่ได้ อย่างไรเสียเธอยังต้องการให้กุ้ยฮวาของเธอได้วิวัฒนาการ และต้องการปลดล็อกมิติวิเศษอยู่

ช่างเถอะ พวกไร้การอบรมสั่งสอนพวกนี้ คาดว่าวันหน้าคงไม่กล้ามาแหยมกับเธออีกต่อไปแล้ว