ตอนที่ 54 — ตอนที่ 54 จัดการคนชั่ว (4)

"ฉันขอเตือนพวกแกไว้เลยนะ ทางที่ดีพวกแกอย่าได้สะเออะกลับไปร้องไห้ฟ้องพ่อแม่ที่บ้านเป็นอันขาด มิเช่นนั้นฉันเจอพวกแกครั้งไหนก็จะซัดพวกแกครั้งนั้น จะเฉือนจู๋ของพวกแกทิ้งเสีย ให้พวกแกกลายเป็นขันทีให้หมด!"

การข่มขู่เช่นนี้เพื่อป้องกันไม่ให้พวกแม่ๆ ของเด็กพวกนี้มาก่อความวุ่นวาย คนไร้การอบรมสั่งสอนย่อมให้กำเนิดลูกที่ไร้การอบรมสั่งสอน สันดานเลวพอกันทั้งคอก! มิเช่นนั้นเธอคงต้องสิ้นเปลืองคำทำนายไปอีกหนึ่งรอบ

เด็กหนุ่มหลายคนต่างนอนหมอบอยู่บนพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหรือขยับเขยื้อน มันเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน แม่จ๋าช่วยด้วย!

หลินจู๋จิ่วกำลังจะก้าวเท้าเดินจากไป ทันใดนั้นหลี่ชุ่ยฮวาก็เดินตรงเข้ามา เดิมทีเธอตั้งใจจะมาตามลูกชายกลับไปกินอาหารเช้า

พอเห็นพวกเด็กหนุ่มหลายคนคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลินจู๋จิ่ว และโจวเถี่ยต้านนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้นราวกับคนตาย ใบหน้าของเธอก็พลันซีดเผือดแล้วพุ่งถลาเข้ามาทันที

เธอคิดว่าหลินจู๋จิ่วฆ่าลูกชายของเธอตายไปแล้วจริงๆ สันดานชั่วที่ลูกชายตนเคยก่อไว้ ในใจของเธอย่อมรู้อยู่แก่ใจดี

"ไอ้หยา เถี่ยต้าน! เกิดอะไรขึ้นน่ะลูก เถี่ยต้าน!"

หลี่ชุ่ยฮวารีบเข้าไปประคองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนขึ้นมา พอโจวเถี่ยต้านเห็นแม่ของตนมาถึง ก็ปล่อยโฮร้องไห้จ้าออกมาทันควัน

"แม่ นังหลินจู๋จิวมันตีฉัน มันทุ่มฉันลงพื้น! โอ๊ย กระดูกฉันแหลกไปหมดแล้ว เจ็บจะตายอยู่แล้วแม่!"

หลี่ชุ่ยฮวาพยุงโจวเถี่ยต้านลุกขึ้นพลางปัดเศษดินบนตัวเขา จากนั้นก็หันมาแผดเสียงกราดเกรี้ยวใส่หลินจู๋จิ่วทันที

"เฮ้ย นังเด็กตระกูลหลิน มึงคิดจะทำอะไรวะ! มึงมาตีเถี่ยต้านบ้านกูทำไม! วันนี้ถ้ามึงไม่บอกเหตุผลมาให้ชัดเจน กูจะไปแจ้งคอมมูนประชาชนเอาเรื่องบ้านตระกูลหลินของมึงแน่!"

หลินจู๋จิ่วตวัดสายตามองหลี่ชุ่ยฮวา ใบหน้าอันชั่วร้ายน่ารังเกียจของอีกฝ่ายช่างชวนให้คลื่นไส้ยิ่งนัก

"หลี่ชุ่ยฮวา เธอเห็นแค่ลูกชายเธอถูกตี และเธอเจ็บปวดใจแค่ตอนลูกชายถูกตีเท่านั้น ไฉนตอนที่มันมารังแกฉันเธอถึงแกล้งทำตามองไม่เห็นบ้างล่ะ พันธุ์ของบ้านโจวต้าเหนาไต้พวกเธอมันวิเศษสูงส่งกว่าคนอื่นหรืออย่างไร โจวเถี่ยต้านมีแม่คลอดออกมาแต่ไม่มีแม่สั่งสอน วันนี้ฉันช่วยอบรมสั่งสอนมันแทนเธอเอง ฉันจะบอกให้รู้ไว้นะ วันข้างหน้ามันควรจะทำตัวดีๆ ต่อหน้าฉัน มิเช่นนั้นถ้าฉันเจอหน้ามันครั้งไหนก็จะซัดมันครั้งนั้น!"

เมื่อหลี่ชุ่ยฮวาถูกหลินจู๋จิ่วตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้ มีหรือที่เธอจะยอม

เธอถลกแขนเสื้อเท้าสะเอว กระโดดเหย็งๆ เตรียมเปิดศึกด่าทอกับหลินจู๋จิ่วทันที

"เหอะ มึงพูดอะไรน่ะ ลูกชายกูเมื่อไรถึงคราวให้เด็กเมื่อวานซืนอย่างมึงมาสั่งสอนกันฮะ! นังเด็กเปรต มึงหัวไปกระแทกพื้นจนสมองกลับไปแล้วหรือไง ถึงไม่รู้จักกฎหมายบ้านเมืองเสียแล้ว! กูจะบอกให้มึงรู้นะ ที่นี่คือหมู่บ้านโจวจวง คนแซ่อื่นอย่างมึงคิดจะมาขี่คอคนตระกูลโจวเจ้าถิ่นอย่างนั้นรึ! ช่างเหมือนเป็ดขนปุยเพิ่งลงน้ำ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง! อย่าคิดว่าตระกูลหลินรู้จักกับผู้นำที่เป็นข้าราชการแล้วจะมาทำกร่างได้นะโว้ย กูขอบอกไว้เลยว่าเรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่ ลูกสาวของนายทุนขูดรีด คิดว่าตัวเองวิเศษมาจากไหนกันฮะ!"

เมื่อได้ยินถ้อยคำพล่อยๆ ของหลี่ชุ่ยฮวา หลินซิ่งเอ๋อร์ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอจึงก้าวตรงเข้ามาเผชิญหน้ากับหลี่ชุ่ยฮวา

"พี่สะใภ้หลี่ คุณพูดจาแบบนี้ไม่ละอายใจบ้างหรือ ลูกชายคุณรังแกจู๋จิ่วบ้านเรา คุณอย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ คนทำฟ้ามีตา คุณลองถามลูกชายคุณกับพวกขี้ขลาดพวกนั้นดูสิว่าทำเรื่องบัดสีไร้ยางอายอะไรไว้บ้าง เมื่อกี้ยัง… ยังถลกกางเกงโชว์พวกเราอยู่เลย โตจนป่านนี้แล้วไม่รู้จักอับอายบ้าง ตัวคุณเองไม่สั่งสอนลูกให้ดีปล่อยให้มารังแกคนอื่น แล้วยังไม่ยอมให้พวกเราขัดขืนตอบโต้บ้างหรืออย่างไร"

หลี่ชุ่ยฮวากระทืบเท้าแล้วพุ่งเข้าไปผลักหลินซิ่งเอ๋อร์ออกไป แสดงความพาลพาโลอย่างไร้เหตุผลออกมาอย่างเต็มที่

"ฉันเห็นแค่พวกเธอสองพี่น้องลงไม้ลงมือทำร้ายคนหมู่บ้านโจวจวงของเรา แต่ฉันไม่เห็นว่าเถี่ยต้านบ้านฉันจะไปแตะต้องพวกเธอตรงไหน อย่างอื่นฉันไม่เห็นทั้งนั้น! หลินจู๋จิ่วตีลูกชายฉันย่อมเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ วันนี้ฉันจะต้องเอาคืนตบคืนให้สาสม!"

หลี่ชุ่ยฮวาปรี่เข้ามาหมายจะตะปบหน้าหลินจู๋จิ่ว หลินจู๋จิ่วจึงคว้าข้อมือของเธอไว้แล้วบิดอย่างแรง ก่อนจะออกแรงผลักเพียงเล็กน้อย ยืมแรงผ่อนแรงสี่ตำลึงปาดพันชั่ง ส่งร่างของหลี่ชุ่ยฮวาให้ล้มคว่ำคะมำลงกับพื้นอย่างง่ายดาย

ผู้หญิงพรรค์นี้ ไหนเลยจะใช่คู่ต่อสู้ของหลินจู๋จิ่วได้