ตอนที่ 55 — ตอนที่ 55 วิกฤต (1)

หลี่ชุ่ยฮวาร้อง "โอ๊ย" ออกมาคำหนึ่งก่อนจะหงายหลังล้มตึงลงกับพื้น แผ่หลาในท่าสี่ขาชี้ฟ้า หล่อนเอามือกุมหน้าอกพลางคลึงเบาๆ แต่กลับไม่กล้าร้องครวญครางออกมาดังๆ

เคราะห์ดีที่ยังเป็นช่วงเช้าตรู่ ประกอบกับเป็นช่วงว่างเว้นจากการทำเกษตรและอากาศก็หนาวเหน็บ จึงแทบไม่มีใครออกมาเดินเพ่นพ่านตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน หากมีคนอื่นมาเห็นว่าหล่อนกับลูกชายสู้เด็กสาวตัวเล็กๆ เพียงคนเดียวไม่ได้ มีหวังใบหน้าของหลี่ชุ่ยฮวาคงไม่เหลือเกียรติให้เอาไปไว้ที่ไหนอีก

ก่อนหน้านี้จางเหอฮวาเพิ่งจะไปขายหน้าครั้งใหญ่ที่บ้านตระกูลหลิน ยังทำให้หล่อนกับสามีแอบหัวเราะเยาะเย้ยกันอยู่ในผ้าห่มตั้งนานสองนาน

"พวกสารเลวอย่างพวกแก วันๆ เอาแต่อ้างคำว่านายทุนขูดรีด! พ่อของฉันหาเงินมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ไม่ได้ไปลักขโมยหรือปล้นชิงใคร แล้วพ่อของฉันไปขูดรีดอะไรพวกแกไม่ทราบ? หากพวกแกมีความสามารถจริงก็ไปหามาให้ได้เหมือนพ่อฉันสิ!

แล้วก็ยังมีคุณปู่ของฉันอีก ในอดีตท่านโค่นพวกทหารญี่ปุ่นบนเทือกเขาแห่งนี้ไปตั้งเท่าไร หากไม่มีคนรุ่นก่อนอย่างพวกเขา พวกแกจะมีชีวิตที่สงบสุขอยู่อย่างนี้หรือ?

ดูเอาเถิดว่าพวกเศษสวะอย่างพวกแกปฏิบัติต่อคนเฒ่าคนแก่ผู้มีพระคุณอย่างไร ฉันขอบอกไว้เลยนะว่าฉันไม่ได้กลัวพวกแกสักนิด หลี่ชุ่ยฮวา แกมีไม้เด็ดอะไรก็งัดออกมาให้หมดเลย!"

หลินจู๋จิ่วยิ่งพูดยิ่งเดือดดาล ขนาดหลินซิ่งเอ๋อร์ยังห้ามปรามไม่อยู่

"มึงไม่ต้องมาพูดจาสั่งสอนเทศนาอะไรใส่กู กูเป็นแค่ชาวนาบ้านนอกไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น แล้วก็อย่าคิดมาสวมหมวกใส่ความกูเสียให้ยาก สถานะนายทุนขูดรีดของพ่อมึงไม่ใช่พวกกูเป็นคนกำหนด เป็นพ่อมึงเองต่างหากที่เอาขี้ไปป้ายหน้าทำให้ปู่มึงต้องพลอยด่างพร้อยไปด้วย จะไปโทษคนอื่นไม่ได้! มึงด่าพวกกู แถมยังลงมือตีกู เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่! มึง… มึงคอยดูก็แล้วกัน!"

เมื่อหลี่ชุ่ยฮวาเห็นว่าตนเองไม่มีบันไดให้ลง จึงตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งแจ้นกลับบ้านไปคว้ากรรไกรเล่มหนึ่ง แล้ววิ่งถลันกลับมาหมายจะพุ่งแทงหลินจู๋จิ่ว คนที่วิ่งกวดตามหลังมาติดๆ คือโจวต้าเหนาไต้ที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรและยังมีสีหน้างัวเงียตื่นนอนอยู่ เขาวิ่งกระเซอะกระเซิงพลางดึงส้นรองเท้าขึ้นสวมไปด้วย

"ชุ่ยฮวา ชุ่ยฮวาเอ๊ย! เช้าตรู่ป่านนี้จะไปฟัดกับใครเขากันล่ะเนี่ย!"

เหตุที่โจวต้าเหนาไต้ได้ชื่อว่า 'โจวต้าเหนาไต้' ก็เพราะเขาเป็นคนอ้วน ในยุคสมัยนี้หาคนอ้วนได้ยากยิ่งนัก ไม่รู้ว่าเขากับลูกชายไปกินอะไรมา ถึงได้อ้วนกลมพองฟูราวกับหมั่นโถวเช่นนี้

พอเขาเห็นภรรยาของตนถือกรรไกรพุ่งเข้าไปจะแทงหลินจู๋จิ่ว ความงัวเงียก็หายวับไปทันทีด้วยความตกใจ

"ไอ้หยา ชุ่ยฮวา จะทำอะไรน่ะ! นั่นมันถึงตายได้นะ ชุ่ยฮวา!"

หลินซิ่งเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็ตกใจหน้าถอดสีเช่นกัน

"พี่สะใภ้หลี่ นั่นมันจะถึงตายเอานะคะ!"

ทว่าหลินจู๋จิ่วกลับกลัวว่าหลินซิ่งเอ๋อร์จะโดนลูกหลงจนได้รับบาดเจ็บมากกว่า

"พี่ หลบไปก่อน หล่อนไม่ใช่คู่มือของฉันหรอก!"

หลินจู๋จิ่วเอี้ยวตัวหลบคมกรรไกรที่หลี่ชุ่ยฮวาแทงสะเปะสะปะอย่างง่ายดาย โจวต้าเหนาไต้ยังไม่ทันได้วิ่งเข้าไปขวาง หลินจู๋จิ่วก็คว่ำมือจับข้อมือของหลี่ชุ่ยฮวาแย่งกรรไกรเล่มนั้นมาไว้ในมือตนอย่างว่องไว พร้อมกับผลักร่างของหล่อนล้มคว่ำหน้ากระแทกพื้นคลุกฝุ่นกินดินไปตามระเบียบ

เมื่อเห็นภรรยาของตนถูกซัดจนหมอบราบคาบ โจวต้าเหนาไต้ก็ยืนอึ้งตะลึงงันไป นังเด็กโง่คนนี้ไปร่ำเรียนวิชาฝีมือดีเลิศกาจขนาดนี้มาจากไหนกัน ต่อให้เป็นเจ้าอาวาสวัดเส้าหลินมาเองก็ไม่รู้ว่าจะสู้หล่อนได้หรือเปล่า?

เขายืนนิ่งงันทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปร่วมวงช่วยภรรยาตะกุยหน้าหลินจู๋จิ่วดี หรือจะยืนดูเชิงอยู่ตรงนี้ก่อนว่าเมียของตนจะทำอย่างไรต่อไป

หลี่ชุ่ยฮวาที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นรู้สึกว่าตนเองขายหน้าประชาชีครั้งใหญ่หลวง ไม่เพียงแต่แม่ลูกทั้งสองคนจะถูกหลินจู๋จิ่วลงไม้ลงมือจัดการ แต่ยังไม่มีปัญญาตอบโต้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

หากเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โตไปถึงคอมมูนประชาชน หน้าตาของครอบครัวโจวต้าเหนาไต้คงไม่มีที่ให้ซุกหัว น่ากลัวว่าจะต้องอับอายขายขี้หน้าไปจนถึงนอกหมู่บ้านโจวจวงเป็นแน่

อีกทั้งในใจของหล่อนก็ยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง โจวเถี่ยต้านชอบไปรังแกหลินจู๋จิ่วอยู่บ่อยๆ เรื่องนี้หล่อนย่อมรู้แก่ใจดี

ก่อนหน้านี้หล่อนก็เพิ่งจะเตือนเถี่ยต้านไปว่าช่วงนี้อย่าเพิ่งไปยุ่งกับนังเด็กคนนี้ แต่เด็กคนนี้ไม่ประสีประสา ชักศึกเข้าบ้านจนพาแม่ตกลงไปในคูน้ำไปด้วย

แต่ในเมื่อเรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้หล่อนมาต่อว่าลูกชายตนเองได้อย่างไร ย่อมต้องปกป้องลูกของตัวไว้อยู่แล้ว

นังเด็กหลินจู๋จิ่วคนนี้ตอนนี้นับวันยิ่งร้ายกาจนัก ไม่แน่อาจจะไปฟ้องร้องให้เจ้าหน้าที่รัฐคนนั้นมาช่วยออกหน้าตัดสินให้ ถึงตอนนั้นพวกตนย่อมไม่มีทางได้ดี เผลอๆ อาจจะถูกเรียกไปวิพากษ์วิจารณ์และอบรมสั่งสอนเสียด้วยซ้ำ