ตอนที่ 56 — ตอนที่ 56 วิกฤต (2)

ทว่าเรื่องนี้ย่อมไม่มีทางจบลงง่ายๆ แน่ หลี่ชุ่ยฮวาคิดในใจว่า ในเมื่อสู้ไม่ได้ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวขายขี้หน้าอีกต่อไป นี่มันถิ่นของหล่อนแท้ๆ มีอย่างที่ไหนจะต้องมาถูกพวกมีภูมิหลังชนชั้นอย่างตระกูลหลินข่มเหงรังแก!

หล่อนจะต้องให้พวกผู้หลักผู้ใหญ่และชาวบ้านในหมู่บ้านโจวจวงช่วยออกหน้าตัดสิน ไล่ตระกูลหลินออกไปจากหมู่บ้านโจวจวงให้พ้นๆ หล่อนจึงยันกายลุกขึ้นนั่งแหมะอยู่บนพื้นแล้วอ้าปากเตรียมจะแผดเสียงร้องไห้โวยวาย

หลินจู๋จิ่วยังคงมีโทสะคุกรุ่น อย่างมากเธอก็แค่ยอมเปลืองคำทำนายไปอีกหนึ่งรอบ เพื่อทำให้คนพวกนี้ลืมเลือนเรื่องราวในวันนี้ไปให้หมด

หากพวกมันบีบคั้นให้เธอต้องใช้คำทำนายจริงๆ เธอก็จะซัดสองแม่ลูกคู่นี้ให้อ่วมอรทัยอีกสักรอบแล้วค่อยร่ายคำทำนาย!

ทว่าในตอนที่หลี่ชุ่ยฮวาเพิ่งจะส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาได้เพียงคำเดียว เด็กน้อยผิวดำคล้ำที่เพิ่งจะวิ่งหนีพ้นปากทางเข้าหมู่บ้านไปเมื่อครู่ก็พลันวิ่งเตลิดย้อนกลับมา

ใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจมองมาที่หลินจู๋จิ่วแวบหนึ่ง ก่อนจะวิ่งตรงปรี่เข้ามาหาเธอทันที

"ระ… รีบหนีเร็ว!"

หัวใจของหลินจู๋จิ่วพลันกระตุกวูบ เกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้นกันแน่

ไม่ทันไรก็มีเสียงปืนลูกโม่ดังขึ้น ปัง! ปัง!

ทันทีที่ได้ยินเสียงปืนลูกโม่ หลี่ชุ่ยฮวาก็สะดุ้งโหยงจนตัวโยน เสียงกรีดร้องที่กำลังจะหลุดออกจากปากถูกกลืนกลับลงคอไปในพริบตา น้ำตาก็หดหายไปอย่างรวดเร็วปานปาฏิหาริย์

พวกเด็กเกเรทั้งสี่คนเผ่นหนีเอาชีวิตรอดได้เร็วกว่าใครเพื่อน ไม่สนใจอาการบาดเจ็บระบมตามตัวอีกต่อไป รีบดึงรั้งสายรัดกางเกงแล้ววิ่งเตลิดกลับบ้านกันจ้าละหวั่น

หลี่ชุ่ยฮวาเองก็รีบฉุดกระชากแขนเถี่ยต้านกับโจวต้าเหนาไต้ หมุนตัวเตรียมจะวิ่งหนีกลับบ้านเช่นกัน

ทว่าไม่ทันการณ์เสียแล้ว เสียงกระสุนปืนพุ่งเฉียดตกลงกระทบพื้นแทบเท้าของหล่อนดังเพียะ ทำเอาใบหน้าของหล่อนซีดเผือดไร้สีเลือด หล่อนรีบกอดเถี่ยต้านเอาไว้แนบอก ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

โจวต้าเหนาไต้เองก็แทบจะฉี่ราด ทั้งสามคนหดหัวกลายเป็นคนขี้ขลาดในทันใด ความเหี้ยมเกริมเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น

ดูท่าแล้วพวกเขาคงหนีไม่ได้ หากขืนวิ่งหนีคงได้ถูกยิงตายแน่

เมื่อเห็นกระสุนปืนตกลงตรงหน้าหลี่ชุ่ยฮวา เด็กน้อยผิวดำคนนั้นกลับรีบก้าวเข้ามายืนขวางหน้าหลินจู๋จิ่วเอาไว้ เพียงเพราะน้ำแกงข้าวโพดชามนั้น เด็กคนนี้ถึงกับรู้จักสำนึกบุญคุณ

นี่สิถึงจะเรียกว่าคุณธรรมที่มนุษย์พึงมี คนบางคนไม่คู่ควรที่จะเรียกว่าคนเสียด้วยซ้ำ

หลินจู๋จิ่วเกิดความรู้สึกเอ็นดูและประทับใจในตัวเด็กผิวดำคนนี้ขึ้นมาทันที ฟังจากน้ำเสียงที่พูดเมื่อครู่ เด็กคนนี้น่าจะเป็นเด็กผู้ชาย

"หนู หนูชื่ออะไรจ๊ะ?"

"เติ้งเฉียวซานครับ"

"เฉียวซาน เธอไปยืนอยู่ข้างหลังฉันนะ แล้วอย่าส่งเสียงดังล่ะ"

หลินจู๋จิ่วดึงหลินซิ่งเอ๋อร์กับเติ้งเฉียวซานมาหลบอยู่ด้านหลังตนเอง พลางกวาดสายตามองไปยังปากทางเข้าหมู่บ้านด้วยความตึงเครียด

ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านมีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งกรูกันเข้ามา หลินจู๋จิ่วเห็นคนที่อยู่ตรงกลางกลุ่มก็ต้องตกตะลึงยิ่งนัก

นั่นไม่ใช่เก๋เหล่าซื่อที่เคยถูกซ่งเซิ่งซีจับตัวไปหรอกหรือ! ใช่เขาจริงๆ ด้วย!

เห็นเขากุมหน้าอกข้างขวาที่ยังมีเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด ส่วนคนเจ็บอีกคนถูกชายฉกรรจ์คนหนึ่งแบกไว้บนหลัง โดนยิงเข้าที่ขาข้างซ้าย

ทั้งที่เขาถูกจับกุมตัวไปแล้วแท้ๆ แต่กลับมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้ เป็นไปได้สูงว่าคงเกิดเหตุการณ์พลิกผันอะไรขึ้นระหว่างทาง

เธอสัมผัสได้ทันทีว่าสถานการณ์ในตอนนี้อันตรายอย่างยิ่ง เก๋เหล่าซื่อย่อมต้องจำเธอได้อย่างแน่นอน คราวก่อนบนภูเขาเธอช่วยกองกำลังพิทักษ์ซัดลูกน้องของเขาจนหมอบราบคาบ หากเขาจำเธอได้ขึ้นมา คงกลายเป็นเรื่องยุ่งยากใหญ่หลวงแน่

อีกฝ่ายมีคนมากมายขนาดนี้ แถมในมือยังมีอาวุธครบมือ ต่อให้เธอมีฝีมือเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่มีทางรับมือคนจำนวนมากขนาดนี้ได้ไหว

เธอรีบเก็บกรรไกรในมือเข้าไปซ่อนไว้ในมิติวิเศษทันที จากนั้นก็ปลดผ้าพันคอที่คอของหลินซิ่งเอ๋อร์เอามาโพกคลุมศีรษะและใบหน้าของตนเองไว้

หลินซิ่งเอ๋อร์ไม่เข้าใจว่าหลินจู๋จิ่วกำลังทำอะไร คิดเพียงว่าน้องสาวคงจะตื่นกลัว

จะไม่ให้กลัวได้อย่างไร คนกลุ่มนี้พกปืนลูกโม่กันมาเพียบ ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

พริบตาเดียวคนกลุ่มนั้นก็วิ่งมาถึงตรงหน้า เก๋เหล่าซื่อเนื่องจากได้รับบาดเจ็บและเลือดไหลไม่หยุด สีหน้าของเขาจึงตื่นตระหนกและลนลานอย่างยิ่ง แขนเสื้อของเสื้อนวมขนแกะชุ่มโชกไปด้วยคราบเลือดก้อนใหญ่ เขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นหลินจู๋จิ่วเลยแม้แต่น้อย

ชายคนที่อยู่บนหลังส่งเสียงร้องครวญครางออกมา "พี่สี่ จะเอายังไงดีครับ สำนักความมั่นคงป่าไม้กำลังไล่กวดตามมาติดๆ แล้ว! พวกเราอุตส่าห์หนีรอดออกมาได้ ต่อให้ตายก็ไม่ยอมถูกจับกลับไปอีกแน่"

เก๋เหล่าซื่อขมวดคิ้วแน่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดพลางสูดปากครางซี๊ด

"จับ… จับคนพวกนี้ไว้เป็นตัวประกัน! พวกเราหาบ้านชาวบ้านสักหลังเข้าไปกบดานหลบซ่อนก่อน"