ตอนที่ 64 — ตอนที่ 64 ปลดเปลื้องวิกฤต

ไม่เป็นอะไรมากก็ถือว่าเป็นโชคดีมหาศาลแล้ว ซ่งเซิ่งซีสั่งให้เจ้าหน้าที่ช่วยห้ามเลือดที่บาดแผลของเติ้งเฉียวซาน ก่อนจะรีบหันมาดูอาการของหลินจู๋จิ่วด้วยความร้อนใจ

"จู๋จิ่วเธอเป็นอย่างไรบ้าง? ให้ฉันดูซิ!" ความตึงเครียดและความเป็นห่วงเป็นใยฉายชัดอยู่เต็มใบหน้าของเขา

หลินจู๋จิ่วรู้สึกราวกับสีข้างเอวของตนถูกยิงจนเป็นรูโบ๋ขนาดใหญ่ ความเจ็บปวดเสียดแทงจนเหงื่อเย็นผุดพรายท่วมร่าง

ความเร็วต้นของลูกกระสุนปืนภายใต้ความกดอากาศมาตรฐานและสภาพไร้ลมอยู่ที่ประมาณ 400 เมตรต่อวินาที ด้วยความเร็วระดับนี้ ต่อให้ไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่แรงปะทะของลูกกระสุนยามกระทบถูกเนื้อหนังก็เทียบเท่ากับการถูกท่อนเหล็กฟาดเข้าใส่เต็มแรง

ในตอนนี้หลินจู๋จิ่วรู้สึกระบมเจ็บแปลบไปถึงอวัยวะภายใน เด็กน้อยเติ้งเฉียวซานคนนี้อุตส่าห์อดทนกัดฟันไม่ส่งเสียงร้องออกมาได้ ช่างเป็นเด็กผู้ชายที่ใจเด็ดจริงๆ

แต่เธอมั่นใจได้ว่าตนเองไม่ได้เป็นอะไรมาก มิเช่นนั้นคงไม่เจ็บปวดเพียงเท่านี้

"ฉัน… ฉันไม่เป็นไรค่ะ"

ซ่งเซิ่งซีรีบคุกเข่าลงข้างกายเธอ เปิดกล่องยา สวมถุงมือแพทย์ จากนั้นก็เลิกชายเสื้อของหลินจู๋จิ่วขึ้นครึ่งหนึ่ง ก้มตัวลงตรวจดูบาดแผลของเธออย่างละเอียดรอบคอบ

หลินซิ่งเอ๋อร์รีบขยับตัวเข้ามาช่วยบังไว้เล็กน้อย หมอซ่งคิดว่าจู๋จิ่วเป็นผู้ชายจริงๆ เสียแล้ว

การที่ซ่งเซิ่งซีแนบชิดอยู่ใกล้เอวคอดบางของเธอในระยะประชิดเช่นนี้ ทำให้หลินจู๋จิ่วรู้สึกกระอักกระอ่วนใจและขัดเขินอยู่บ้าง

อย่างไรเสีย ไม่ว่าจะในชาติก่อนหรือชาติตอนนี้ เธอก็เป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้เดียงสามาโดยตลอด

ใครใช้ให้เธอชี้นำเขาผิดทางตั้งแต่แรก ยอมเออออห่อหมกตามน้ำไปกับเขาจนทำตัวเองให้กลายเป็นเด็กหนุ่มไปเสียได้ล่ะ คราวนี้ดีล่ะ ต่อให้มีใครไปบอกซ่งเซิ่งซีว่าหลินจู๋จิ่วเป็นผู้หญิง เขาก็คงไม่เชื่อแน่นอน

อันที่จริง ซ่งเซิ่งซีเองก็พลันรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้างเช่นกัน เอวของเจ้าเด็กคนนี้ทั้งคอดกิ่ว ผิวพรรณก็นุ่มเนียนละเอียดลออ ไม่เหมือนเอวของผู้ชายเลยสักนิด

ทว่าเขาย่อมไม่ได้เคลือบแคลงสงสัยในเพศสภาพของหลินจู๋จิ่ว เพราะเธอมีทักษะความสามารถมากมายล้นเหลือ เกินกว่าขอบเขตความสามารถของเด็กสาวทั่วไปจนทำให้ดวงตาของเขาพร่ามัวไปหมด

ยิ่งไปกว่านั้น เพราะผลของคำทำนายนั้น ต่อให้คนทั้งโลกรู้ว่าหลินจู๋จิ่วเป็นผู้หญิง ซ่งเซิ่งซีก็อาจไม่มีวันรับรู้อยู่ดี

เว้นเสียแต่ว่า…

ในตอนนี้ ภายในใจของซ่งเซิ่งซีมีความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกผุดขึ้นมา เขายกสายตาขึ้นมองหลินจู๋จิ่วแวบหนึ่ง ประสานสายตาเข้ากับดวงตาของหลินจู๋จิ่วพอดี สีหน้าของทั้งสองคนต่างสลับซับซ้อนอย่างยิ่ง

หลี่ชุ่ยฮวาที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่รู้เรื่องที่ซ่งเซิ่งซีคิดว่าหลินจู๋จิ่วเป็นผู้ชาย พอเห็นซ่งเซิ่งซีก้มหน้าตรวจดูแผลที่เอวของหลินจู๋จิ่วอย่างเปิดเผยไม่ถือสาหาความ หล่อนก็รู้สึกราวกับถูกลูกระเบิดอีกลูกหล่นใส่หัวเข้าเต็มเปา

ตายแล้ว ไม่ธรรมดาเสียแล้ว หมอซ่งคนนี้คงไม่ได้กำลังคบหาดูใจเป็นคู่รักกับหลานสาวคนเล็กของตระกูลหลินจริงๆ หรอกนะ ไม่อย่างนั้นจะมาเปิดดูเอวของเด็กสาวโตเต็มวัยแบบนี้ได้อย่างไร

ดูเอาเถอะ สายตาที่ทั้งสองคนสบตากันหวานซึ้งขนาดนั้น กำลังคบหากันอยู่ไม่ผิดแน่! หล่อนบอกแล้วว่าสองคนนี้ต้องคบหากัน จางเหอฮวายังไม่ยอมเชื่อ

คราวนี้จบเห่แน่ ฟ้าถล่มทลายลงมาแล้ว ครอบครัวโจวต้าเหนาไต้ของพวกหล่อนคงไม่มีวันได้พบกับความสงบสุขอีกต่อไปแล้ว การกระทำอันพาลพาโลของหล่อนเมื่อครู่นี้ ถือว่าเป็นการหักหน้าล่วงเกินตระกูลหลินอย่างสิ้นเชิงจนไม่เหลือทางหนีทีไล่ให้ถอยกลับเลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้ ซ่งเซิ่งซีทำการห้ามเลือดที่บาดแผลให้หลินจู๋จิ่วเรียบร้อยแล้ว

"เคราะห์ดีที่เป็นแค่แผลถาก ลูกกระสุนไม่ได้ฝังใน แต่จำเป็นต้องเย็บแผล จู๋จิ่ว เธอตามพวกเราไปทำแผลที่โรงพยาบาลเถอะ บาดแผลนี้ยังต้องได้รับการรักษาอย่างจริงจัง"

หลังจากหลินจู๋จิ่วเริ่มทุเลาจากความเจ็บปวด เธอก็หันไปเอ็ดตะโรใส่เติ้งเฉียวซานที่อยู่ข้างๆ ด้วยความหงุดหงิดระคนเอ็นดู

"เด็กคนนี้นี่โง่หรือเปล่า มายืนขวางหน้าฉันทำไมกัน? เด็กตัวกะเปี๊ยกจะมีประโยชน์อะไร ไม่สร้างความวุ่นวายเพิ่มก็บุญโขแล้ว"

เติ้งเฉียวซานกัดฟันสะกดกลั้นความเจ็บปวดแล้วเอ่ยขึ้นคำหนึ่ง "พ่อของผมบอกไว้ว่า บุญคุณเพียงหยดน้ำ พึงตอบแทนด้วยสายน้ำพุครับ"

หลินจู๋จิ่วชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง เด็กคนนี้นี่… ช่างน่าตีนักเชียว…

ในเวลานี้ หลินฝูถังปีนลงมาจากหลังคาแล้วเดินเข้ามาในบ้าน พอเห็นหลินจู๋จิ่วได้รับบาดเจ็บ เขาก็รีบสาวเท้าปรี่เข้ามาทันที

"เสี่ยวจิ่ว หลานได้รับบาดเจ็บหรือ!"

"คุณปู่วางใจเถอะค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ"

เจ้าหน้าที่สำนักความมั่นคงป่าไม้เดินเข้ามากุมมือของหลินฝูถังไว้แน่น "คุณตาครับ ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของสองปู่หลานจริงๆ ถึงได้ช่วยคลี่คลายวิกฤตอันตราย และช่วยชีวิตทุกคนในบ้านหลังนี้ไว้ได้"