ตอนที่ 63 — ตอนที่ 63 ช่วยเหลือ (4)

คนร้ายอีกสามคนที่คอยคุมตัวประกันต่างยกมือทำท่ายิงใส่หลินจู๋จิ่ว ทว่ากลับต้องตกใจตาค้างราวกับเห็นผี อาวุธในมือของพวกเขาหายไปไหนแล้ว?

"นะ… นี่… อาวุธของพวกเราก็หายไปด้วยเหมือนกัน!"

ทั้งสามคนต่างก้มมองหาอาวุธบนพื้น สีหน้างงงันเหม่อลอยคิดว่าตนเองกำลังฝันกลางวัน จับต้นชนปลายไม่ถูกเลยแม้แต่น้อย

คนร้ายที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงเอะอะโกลาหลภายในบ้าน กำลังคิดจะพังประตูบุกเข้ามา ทันใดนั้น บนหลังคาบ้านก็มีเสียงปืนล่าสัตว์ดังสนั่นหวั่นไหว ปัง! ปัง! ปังๆๆ…

นั่นคือหลินฝูถัง!

ที่แท้เสียงปืนสามนัดที่ลานหลังบ้านก่อนหน้านี้ก็เป็นฝีมือของเขานี่เอง

เขาคุ้นเคยกับลานบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเป็นอย่างดี ด้านหลังลานบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านมีที่ดินแปลงหนึ่ง ในแปลงดินมีห้องใต้ดินที่ขุดเจาะทะลุเชื่อมต่อกับเพิงคอกลาในลานบ้าน

ห้องใต้ดินที่เชื่อมต่อทะลุถึงตัวบ้านเช่นนี้ ทุกหลังคาเรือนในหมู่บ้านโจวจวงต่างก็มีกันทั้งนั้น

เนื่องจากสถานการณ์พิเศษในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่นในอดีต จึงได้มีการขุดอุโมงค์และห้องใต้ดินเหล่านี้ไว้เพื่อความสะดวกในการหลบซ่อนและหลบหนี หลินฝูถังก็อาศัยเส้นทางอุโมงค์ใต้ดินนี้ลอบเข้ามาในลานบ้าน

ประจวบเหมาะกับตอนที่คนร้ายจะมาฆ่าลาพอดี เขาจึงสบโอกาสลั่นไกไปสามนัด ปลิดชีพคนร้ายไปสามคน จากนั้นก็ถอดสายรัดกางเกงออกมารัดปากลาเอาไว้ แล้วปีนขึ้นไปซุ่มอยู่บนหลังคา เพื่อรอคอยโอกาสในการลั่นไกสนับสนุน

สมแล้วที่เป็นคุณปู่วีรบุรุษสงครามรุ่นเก่า กระบี่ยังคงคมกริบไม่ตกยุค

ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น เจ้าหน้าที่สำนักความมั่นคงป่าไม้ก็พังประตูบุกเข้ามาสยบคนร้ายที่เหลืออยู่ในลานบ้านจนราบคาบ

การประสานงานโจมตีทั้งจากภายในและภายนอกทำได้อย่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

ทว่าก่อนที่เจ้าหน้าที่จะบุกเข้ามาถึงด้านใน หลินจู๋จิ่วที่อยู่ภายในเรือนกำลังเผชิญหน้ากับอันตราย เธอพยายามแย่งปืนลูกโม่จากเถี่ยกัง แต่อีกฝ่ายสู้ยิบตาแลกชีวิต ด้านข้างยังมีตัวประกันอยู่ ในระหว่างการยื้อแย่ง ปากกระบอกปืนลูกโม่จึงหันชี้ไปทางกลุ่มตัวประกันอยู่เป็นระยะ

"กรี๊ด… ว้าย…" ทุกครั้งที่ปากกระบอกปืนหันไปทางนั้น หลี่ชุ่ยฮวาจะแผดเสียงหวีดร้องปานหมูถูกเชือดออกมาทันที

ทุกคนต่างนั่งยองๆ กอดกันกลมอยู่ตรงมุมห้อง มองดูปืนลูกโม่ที่หมุนคว้างไปมาในมือของทั้งสองคนด้วยความตื่นตระหนก

คนร้ายคนอื่นที่อยู่ข้างๆ ได้สติกลับมา จึงขยับจะพุ่งเข้ามาช่วยเถี่ยกัง

ในจังหวะนั้น หลินจู๋จิ่วจำเป็นต้องปล่อยมืออย่างรวดเร็ว เธอเหวี่ยงขาเตะเสยเข้าที่คางของเถี่ยกังอย่างรุนแรง ทว่าก่อนที่เขาจะล้มหงายหลังลงไปกับพื้น เขากลับลั่นไกยิงใส่หลินจู๋จิ่วหนึ่งนัด

หลินจู๋จิ่วหลบไม่ทัน ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เติ้งเฉียวซานก็พุ่งกระโจนเข้ามายืนขวางหน้าเธอไว้ เนื่องจากเป็นระยะประชิด แม้ว่าหลินจู๋จิ่วจะพยายามผลักเติ้งเฉียวซานออกไป แต่ก็ไม่ทันการ กระสุนยิงเจาะเข้าที่แขนของเด็กน้อย ก่อนจะพุ่งเฉียดผ่านสีข้างเอวของหลินจู๋จิ่วไป

ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามาอย่างรุนแรง รู้สึกราวกับเนื้อก้อนหนึ่งถูกเฉือนขาดหายไป มิหนำซ้ำ เสื้อผ้าตัวสวยที่เธออุตส่าห์ตัดเย็บมาอย่างยากลำบากก็พลอยฉีกขาดไปด้วย

ทำเอาเธอโมโหจนอยากจะด่ากราดบรรพบุรุษของมันออกมาจริงๆ

หลินซิ่งเอ๋อร์เห็นหลินจู๋จิ่วถูกยิง ใบหน้าก็พลันซีดเผือดไร้สีเลือดด้วยความตระหนกตกใจ

"เสี่ยวจิ่ว! เสี่ยวจิ่ว เธอเป็นยังไงบ้าง!"

ในเวลานี้ หัวหน้าหมู่บ้านก็แสดงบทบาทขึ้นมา เขารีบนำลูกชายทั้งสองคนพุ่งเข้าไปกดตัวเถี่ยกังไว้กับพื้น แล้วเตะปืนลูกโม่ให้กระเด็นออกไปไกล

ในที่สุด เจ้าหน้าที่สำนักความมั่นคงป่าไม้ก็กรูกันเข้ามาในห้องและควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ทั้งหมด "ทุกคนห้ามขยับ!"

เก๋เหล่าลิ่วยังคงเที่ยวค้นหาลูกระเบิดมือบนโต๊ะอย่างบ้าคลั่ง ลูกระเบิดมือลูกนี้หายวับไปกับตาต่อหน้าต่อตาเขาแท้ๆ แถมลูกระเบิดมือที่เอวของเขาก็หายไปด้วย ช่างผีหลอกชัดๆ!

เขาขยี้หัวพลางแผดเสียงร้องลั่น "มารดามันเถอะ ผีหลอกกลางวันแสกๆ แล้ว! ซานเผ้า จุดชนวนระเบิดเวลาเร็วเข้า พวกเราจะแลกชีวิตตายตกไปตามกันกับพวกมัน!"

ทว่าตอนที่ซานเผ้ากดสวิตช์ลงไป กลับไม่มีเสียงระบบกลไกทำงานใดๆ เลย พอเขาก้มลงดูก็เห็นว่าสายไฟตรงหน้าอกของตนถูกตัดขาดไปหมดแล้ว

ชายฉกรรจ์ร่างบึกบึนไม่อาจทนรับความพ่ายแพ้และความตื่นตระหนกตกใจได้ ถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งปล่อยโฮร้องไห้จ้าอยู่บนพื้น "มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!"

ทุกคนแทบจะกลายเป็นบ้าไปตามๆ กัน!

หลังจากนั้น คนร้ายทั้งหมดก็ถูกควบคุมตัวและจับมัดไว้จนหมดสิ้น

เมื่อมัดคนร้ายเรียบร้อยแล้ว ซ่งเซิ่งซีก็รีบปรี่เข้ามาตรวจดูบาดแผลของหลินจู๋จิ่วและเติ้งเฉียวซานทันที

ทั้งสองคนได้รับการพยุงขึ้นมานั่งบนตั่งเตียงเตา

ซ่งเซิ่งซีตรวจดูบาดแผลบนท่อนแขนของเติ้งเฉียวซาน "น่าจะเป็นแผลถาก แต่แผลค่อนข้างลึก หนูเป็นยังไงบ้าง?"

เติ้งเฉียวซานขมวดคิ้วแน่นด้วยความเจ็บปวด เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก แขนของเขาคงจะปวดระบมมาก ทว่าเขากลับกัดฟันอดทนไว้ แววตาของเด็กคนนี้เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวเข้มแข็ง โตขึ้นจะต้องกลายเป็นลูกผู้ชายอกสามศอกแน่นอน