ตอนที่ 62 — ตอนที่ 62 ช่วยเหลือ (3)

ดวงตาอันลึกล้ำของซ่งเซิ่งซีหรี่ลงเล็กน้อย ในใจกำลังคิดคำนวณอย่างรวดเร็วว่าขั้นตอนต่อไปควรทำอย่างไรดี

ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นนิ้วมือของหลินจู๋จิ่วกำลังขยับ เขากวาดสายตามองมือของเธอด้วยหางตา นี่มัน… รหัสมือส่งสัญญาณเฉพาะทางอย่างชัดเจน!

ความหมายของสัญญาณมือที่เธอสื่อออกมาก็คือ 'ฉันปลดระเบิดเวลา คุณคุมตัวหัวหน้าอีกฝ่าย เริ่มในอีกยี่สิบวินาที!'

ซ่งเซิ่งซีไม่มีเวลามามัวตกตะลึง หลินจู๋จิ่วช่างเก่งกาจเหลือร้าย! เขานับถอยหลังยี่สิบวินาทีอยู่ในใจเพื่อเตรียมประสานงานร่วมมือกับหลินจู๋จิ่ว หากจู๋จิ่วสามารถปลดระเบิดเวลาได้จริง และเขาคุมตัวเก๋เหล่าซื่อไว้ได้ พวกเขาก็จะสามารถช่วงชิงอำนาจการต่อรองกลับคืนมาได้

เขาเชื่อมั่นในตัวหลินจู๋จิ่วอย่างหมดใจว่าเธอจะต้องปลดชนวนระเบิดเวลาได้แน่นอน

ซ่งเซิ่งซีเอ่ยกับเก๋เหล่าซื่อ "ตกลง เก๋เหล่าซื่อ ผมจะทำตามที่คุณบอก ผมจะสั่งให้คนข้างนอกจัดหารถยนต์มาให้เดี๋ยวนี้"

"ใช้โทรโข่งอันนี้พูด"

เก๋เหล่าซื่อถือปืนลูกโม่คอยจับตามองซ่งเซิ่งซีที่เดินตรงไปยังไมโครโฟน

หก, ห้า, สี่, สาม…

ซ่งเซิ่งซีนับเวลาถอยหลังอยู่ในใจ พลางคำนวณระยะห่างระหว่างตนเองกับเก๋เหล่าซื่ออย่างแม่นยำ จากนั้นร่างที่เดินตรงไปยังโต๊ะก็พลันหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว

"หนึ่ง!"

เขายกเท้าเตะฟาดเข้าใส่ปืนลูกโม่ในมือของเก๋เหล่าซื่ออย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ในจังหวะนั้นเอง หลินจู๋จิ่วรวบรวมสมาธิร่ายคำทำนายขึ้นมาทันที "หยุดเวลา!"

สายลมวูบหนึ่งพัดผ่าน ติ๊ดๆๆ คำทำนายเริ่มมีผล!

กาลเวลาหยุดชะงักลงในพริบตา การเคลื่อนไหวและสีหน้าท่าทางของทุกคนในห้องแข็งค้างอยู่กับที่ ทั้งความตื่นตระหนกตกใจของเก๋เหล่าซื่อ และสีหน้าดุดันเหี้ยมหาญของซ่งเซิ่งซี

เกล็ดหิมะด้านนอกหยุดนิ่งค้างอยู่กลางอากาศราวกับดอกไม้ผลึกแก้วที่กำลังเบ่งบาน แม้แต่ละอองฝุ่นในอากาศก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ราวกับเป็นภาพถ่ายชั่วพริบตาเดียวที่ถูกหยุดไว้ชั่วนิรันดร์

บัดนี้ มีเพียงหลินจู๋จิ่วคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเคลื่อนไหวท่ามกลางสายธารแห่งกาลเวลาได้

หลินจู๋จิ่วไม่มีเวลามามัวตื่นตะลึง เธอมีเวลาเพียงแค่สิบวินาทีเท่านั้น

เธอรีบหยิบเอากรรไกรของหลี่ชุ่ยฮวาออกมาจากมิติวิเศษ ตัดสายไฟที่เชื่อมต่อกับเชื้อปะทุระเบิดทิ้งอย่างรวดเร็ว ผ่านไปห้าวินาที!

เธอปลดปืนลูกโม่ในมือของซานเผ้ามายัดใส่มือของซ่งเซิ่งซี จากนั้นก็คว้าเอาลูกระเบิดมือบนโต๊ะและที่เหน็บอยู่ตรงเอวของเก๋เหล่าลิ่วเก็บเข้าไปซ่อนไว้ในมิติวิเศษ

เธอรีบพุ่งไปแย่งปืนลูกโม่จากมือของคนร้ายสี่คนที่คอยคุมตัวประกัน ทว่าแย่งมาได้เพียงสามกระบอกเวลาก็แทบหมดลงแล้ว ในจังหวะที่กำลังจะแย่งกระบอกสุดท้ายนั้นเอง สาม, สอง, หนึ่ง!

กาลเวลากลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ให้ตายเถอะ คำทำนายนี้ช่างเล่นกับความตื่นเต้นท้าทายหัวใจเหลือเกิน!

ขาของซ่งเซิ่งซีที่ยกค้างไว้กลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง กล้ามเนื้อบนใบหน้าขยับเปลี่ยนทิศทางอย่างดุดัน!

"ย้าก!"

เขาเตะปืนลูกโม่ในมือของเก๋เหล่าซื่อจนกระเด็นหลุดมือได้สำเร็จ ก่อนจะตวัดขากวาดเตะซ้ำอีกครั้ง ส่งร่างของเก๋เหล่าซื่อให้ล้มฟาดกระแทกพื้นอย่างรุนแรง แรงกระแทกมหาศาลทำให้บาดแผลที่หน้าอกที่บาดเจ็บอยู่แล้วมีเลือดพุ่งทะลักออกมา

ตอนที่ซ่งเซิ่งซีดึงตัวเก๋เหล่าซื่อขึ้นมา เขาก็พลันพบว่าในมือของตนมีปืนลูกโม่เพิ่มขึ้นมาอีกกระบอกหนึ่งได้อย่างไรก็ไม่รู้!

ทำไมเขาถึงจำไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เมื่อกี้ในมือยังไม่มีปืนอยู่เลยแท้ๆ!

แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก เขารีบเอาปืนจ่อกบาลเก๋เหล่าซื่อทันที "อย่าขยับ!"

เมื่อหันไปมองสายชนวนระเบิดบนตัวของซานเผ้าที่ถูกตัดขาดไปแล้ว ซ่งเซิ่งซีก็ถึงกับตกตะลึงจนสีหน้าเปลี่ยนไป

การเคลื่อนไหวของหลินจู๋จิ่วรวดเร็วเกินกว่าตรรกะของคนธรรมดาไปไกลลิบ!

ทั้งแย่งปืนลูกโม่ ทั้งตัดสายชนวนระเบิด ตอนนี้เธอกลับไปยืนอยู่ฝั่งตัวประกันเรียบร้อยแล้ว

ซ่งเซิ่งซีคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเธอทำได้อย่างไร ไม่มีมนุษย์คนไหนจะมีความเร็วได้ขนาดนี้ ย้ายร่างสลับเงาอย่างนั้นหรือ?

ส่วนซานเผ้ายังไม่รู้ตัวเลยว่าสายชนวนระเบิดบนตัวของตนถูกตัดทิ้งไปแล้ว และยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปืนลูกโม่ในมือตนเองหายไปไหน

สิ่งที่ทำให้เขากำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตกก็คือ หลินจู๋จิ่วที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ข้างกายตนแท้ๆ หนีรอดออกไปได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่าเก๋เหล่าซื่อกำลังจะถูกควบคุมตัว เขาก็ไม่สนใจอะไรอีก รีบยกมือขึ้นทำท่ายิงใส่ซ่งเซิ่งซีตามสัญชาตญาณ ถึงได้พบว่าในมือตนเองว่างเปล่าไม่มีอะไรอยู่เลย

"ปืนกูล่ะ! ปืนกูหายไปไหน! อาวุธของกู!"

สถานการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันทำเอาทุกคนตั้งตัวไม่ติด ต่างยืนงงงวยสับสนไปตามๆ กัน

ในเวลานี้ หลินจู๋จิ่วกำลังยื้อแย่งปืนลูกโม่กับเถี่ยกัง เถี่ยกังไม่ยอมปล่อยมือ ทั้งสองคนจึงเปิดฉากต่อสู้ประชิดตัวกันทันที