ตอนที่ 61 — ตอนที่ 61 ช่วยเหลือ (2)

เจ้าหน้าที่ด้านนอกทำได้เพียงใช้วิทยุสื่อสารแบบพกพาส่งโทรเลขฉุกเฉินไปยังเมืองเอกของมณฑล รายงานสถานการณ์ด่วน และขอร้องให้ทางนั้นไปเชิญตัวซ่งเซิ่งซีจากโรงพยาบาลมาโดยเร็วที่สุด

หลังจากผ่านไปสามชั่วโมง ซ่งเซิ่งซีก็นั่งรถยนต์มาถึง พร้อมกับสะพายกล่องยามาด้วย เขาทราบสถานการณ์เบื้องต้นแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าหลินจู๋จิ่วถูกจับเป็นตัวประกันอยู่ข้างใน

หลังจากรับฟังรายงานสถานการณ์อย่างละเอียดจากสำนักความมั่นคงป่าไม้แล้ว เขาจึงตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปข้างในเพียงลำพัง

"พวกคุณคอยดูตาม้าตาเรือหาจังหวะลงมือก็แล้วกันครับ"

"ตกลง ตอนนี้คงต้องทำตามนี้แล้ว คุณต้องระวังตัวให้มากนะหมอซ่ง"

พวกเขารู้ดีว่าซ่งเซิ่งซีมีฝีมือเก่งกาจเพียงใด และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเขาจะช่วยคลี่คลายวิกฤตการณ์ครั้งนี้ได้

ซ่งเซิ่งซีก้าวเดินตรงไปที่หน้าประตู บานประตูแง้มเปิดออกเป็นช่องแคบๆ พอให้เขาแทรกตัวผ่านเข้าไปด้านใน

ซานเผ้าควบคุมตัวหลินจู๋จิ่วไว้ด้านหน้าตนเอง เอาปืนลูกโม่จ่อแนบเอวของหลินจู๋จิ่วไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอเล่นตุกติก

เด็กคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ยิ่งต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

"ไอ้หนู อยู่เฉยๆ ทำตัวสงบเสงี่ยมไว้ ถ้ามึงกล้าตุกติก คนแรกที่จะต้องตายก็คือมึง เข้าใจไหม?"

พวกมันจะไม่มีทางยอมพลาดท่าเสียทีให้กับเด็กเมื่อวานซืนเป็นหนที่สองเด็ดขาด

ซ่งเซิ่งซีถูกค้นตัวอย่างละเอียดรอบคอบก่อนจะถูกพาตัวเข้าไปในเรือนประธาน เด็กน้อยสองคนของบ้านหัวหน้าหมู่บ้านถูกลูกสะใภ้อุ้มหันหลังให้นมแม่ จึงเงียบเสียงลงและสงบแล้ว

สายตาของคนร้ายทุกคนต่างจับจ้องมาที่ซ่งเซิ่งซีที่เพิ่งก้าวเข้ามา เต็มไปด้วยความเกลียดชังและเป็นปรปักษ์

ตอนที่เขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา สายตาของเขาก็ประสานเข้ากับหลินจู๋จิ่วพอดี แววตาของเขาฉายความประหลาดใจอย่างยิ่ง ทำไมเจ้าเด็กนี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้! ทว่าเมื่อแน่ใจว่าตอนนี้เธอยังปลอดภัยดี และกวาดสายตามองเห็นตัวประกันคนอื่นๆ ยังปลอดภัย แววตาของเขาจึงคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย

ซ่งเซิ่งซีประเมินสถานการณ์ภายในห้องอย่างรวดเร็ว สายตาเหลือบมองระเบิดบนตัวของซานเผ้าและปืนลูกโม่ที่จ่ออยู่ตรงเอวของหลินจู๋จิ่ว

คนร้ายทุกคนในห้องต่างยกปืนขึ้นเล็งมาที่ซ่งเซิ่งซี เขายกใบหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตากับเก๋เหล่าซื่อด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรมและสุขุมเยือกเย็น

"ไม่จำเป็นต้องต้อนรับผมขนาดนี้ก็ได้มั้งครับ ในเมื่อผมยอมเข้ามา ก็แสดงว่ามีความจริงใจที่จะเจรจากับพวกคุณ"

"ลดอาวุธลงให้หมด"

พวกคนร้ายจึงยอมลดปืนลง ทว่าทุกคนยังคงระแวดระวังอย่างยิ่ง เถี่ยกังลากตัวหัวหน้าหมู่บ้านออกมา เอาปืนจ่อกบาลไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ซ่งเซิ่งซีตุกติก

ซ่งเซิ่งซีเหลือบมองบาดแผลที่หน้าอกขวาของเก๋เหล่าซื่อ ก็สามารถวินิจฉัยอาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายได้ทันที

"เก๋เหล่าซื่อ คุณต้องการอะไรก็ว่ามา"

"หมอซ่ง คุณนี่คุยง่ายดีนะ บอกให้มาก็มาจริงๆ สิ่งที่ฉันต้องการก็คือ ให้คุณสั่งให้พวกข้างนอกปล่อยพวกเราไป ให้พวกมันหารถยนต์ให้พวกเราสักคัน พวกเราจะพาคุณกับไอ้หนุ่มนี่ไปด้วยกัน วางใจได้เลย ขอเพียงสำนักความมั่นคงป่าไม้ไม่สะกดรอยตามพวกเรา ฉันรับรองว่าพวกคุณทั้งสองคนจะปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน"

"พวกคุณคิดว่าจะหนีไปไหนรอด? เก๋เหล่าซื่อ ผมขอบอกคุณไว้ตรงนี้เลยนะ ต่อให้คุณแทรกแผ่นดินหรือมุดรูหนีก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้พวกคุณไม่มีทางให้ถอยแล้ว"

ซานเผ้าตะคอกแผดเสียงขึ้นมา "หุบปากสุนัขๆ ของมึงซะ! มึงบอกมาคำเดียวว่ายอมให้ความร่วมมือหรือไม่ยอม?"

"ถ้าหากผมไม่ยอมล่ะ?"

เก๋เหล่าซื่อยกระเบิด… เอ๊ย ปืนลูกโม่ขึ้นจ่อกบาลซ่งเซิ่งซีทันที "ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยหมอซ่ง พวกเราทุกคนในห้องนี้จะได้ระเบิดร่างตายตกไปตามกันให้หมด!"

คนร้ายทุกคนต่างยกปืนขึ้นเล็งไปที่ซ่งเซิ่งซีอีกครั้ง พลางตะโกนก้อง "ตายตกไปตามกัน! ตายตกไปตามกัน!"

มือข้างหนึ่งของซานเผ้าทาบอยู่ตรงสวิตช์ชนวนระเบิด "คนตัวเปล่าเท้าเปล่าไม่มีอะไรจะเสีย ไม่กลัวคนใส่รองเท้าหรอกโว้ย ขอเพียงกูกดสวิตช์ตัวนี้ พวกเราทุกคนก็จะได้ขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกัน หมอซ่ง มึงคิดดูให้ดีๆ กูรู้ว่ามึงไม่กลัวตาย แต่มึงคงไม่ปล่อยให้ชาวบ้านตาดำๆ ต้องมาตายไปด้วยใช่ไหมล่ะ!"

สถานการณ์คับขันถึงขีดสุด ซ่งเซิ่งซีจึงจำต้องใช้แผนผ่อนปรนชะลอเวลาไปก่อน

"ก็ได้ พวกคุณอย่าเพิ่งอารมณ์ร้อน ผมตกลงว่าจะเจรจาบอกให้พวกข้างนอกจัดหารถยนต์มาส่งพวกคุณ หรือจะให้พวกคุณขับรถไปกันเองก็ได้ หรือจะเปลี่ยนเป็นผมขับรถไปส่งพวกคุณเองก็ยังได้ แต่เจ้าเด็กคนนี้พวกคุณไม่จำเป็นต้องพาไปด้วย"

"ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่มึงจะมาต่อรองเงื่อนไข พวกกูยอมถอยให้มากที่สุดแล้ว ไอ้เด็กนี่ต้องไปกับพวกกูด้วย! พวกกูไม่ได้โง่นะโว้ย! มีตัวประกันเพิ่มอีกคนก็เท่ากับมีอีกหนึ่งชีวิตช่วยคุ้มกะลาหัว!"