ตอนที่ 60 — ตอนที่ 60 ช่วยเหลือ (1)

หัวหน้าหมู่บ้านตวาดใส่โจวต้าเหนาไต้ที่ยืนเงียบเป็นเป่าสากอยู่ข้างๆ อย่างดุเดือด "โจวต้าเหนาไต้ แกคุมเมียตัวเองไม่ได้ วันหน้าก็อย่ามาเป็นคนหมู่บ้านโจวจวงอีกเลย ไปเป็นเขยแต่งเข้าบ้านผู้หญิงซะไป๊! หมู่บ้านโจวจวงไม่มีคนขี้ขลาดตาขาวอย่างแก!"

เมื่อถูกหัวหน้าหมู่บ้านต่อว่า โจวต้าเหนาไต้ก็ก้มหน้าจนคางแทบจะมุดลงไปในเป้ากางเกง ครอบครัวของโจวต้าเหนาไต้นี้ ต่อให้ครั้งนี้จะรอดพ้นอย่างปลอดภัย ต่อไปก็คงไม่มีหน้าไปสู้คนตระกูลโจวได้อีกแล้ว

"พวกแกจะตัดหูก็ตัดหูฉันเถอะ ฉันมันแก่แล้ว จะมีหูหรือไม่มีก็ไม่สำคัญหรอก" หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยขึ้น

เถี่ยกังเอาปืนลูกโม่จ่อกบาลหัวหน้าหมู่บ้าน "ไอ้เฒ่า มึงจะพูดมากไปถึงไหนวะ พูดอีกคำเดียวจะกรอกกระสุนใส่กะโหลกให้สักนัด!"

ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านรีบดึงตัวพ่อมาหลบไว้ด้านหลัง เขากลัวเหลือเกินว่าพ่อของตนจะถูกยิงตาย

"พ่อ อย่าพูดอะไรอีกเลยครับ"

เถี่ยกังหันกลับมาเค้นถามหลี่ชุ่ยฮวา "มึงบอกมา สายเลือดของพวกนายทุนคือคนไหน?"

หลี่ชุ่ยฮวารีบกระชากตัวหลินจู๋จิ่วออกมาข้างหน้า พอหล่อนคิดจะเอื้อมมือไปดึงหลินซิ่งเอ๋อร์ออกมาด้วย หลินจู๋จิ่วก็ส่งสายตาพิฆาตอำมหิตตวัดมองหลี่ชุ่ยฮวา ทำเอาหล่อนสะดุ้งเฮือกไม่กล้าดึงอีกต่อไป คนเราทำอะไรไม่เหลือทางถอยให้คนอื่น ระวังจะได้ตายไร้ญาติขาดมิตร ไร้ลูกหลานสืบสกุล

เด็กน้อยเติ้งเฉียวซานคิดจะพุ่งตัวออกมาช่วยอีก แต่ก็ถูกหลินจู๋จิ่วใช้สายตาปรามเอาไว้เสียก่อน

ในใจของหลินจู๋จิ่วค่อนข้างสงบนิ่ง ในเมื่อถูกลากตัวออกมาแล้ว ก็คอยดูตาม้าตาเรือหาจังหวะลงมือทีหลังก็แล้วกัน

เก๋เหล่าซื่อเหลือบสายตามองมาที่หลินจู๋จิ่ว สายตาของทั้งคู่ประสานกันพอดี

ในใจของเขาวูบวาบขึ้นมาทันใด ดวงตาคู่นั้น… ช่างแปลกประหลาด และดูคุ้นตายิ่งนัก!

"เถี่ยกัง พานังผู้หญิงโพกผ้าคลุมหัวคนนั้นมานี่ซิ"

เถี่ยกังผลักหลังหลินจู๋จิ่วทีหนึ่ง "ไป!"

"กระชากผ้าคลุมหัวของมันออก!"

เถี่ยกังจึงกระชากผ้าคลุมหัวของหลินจู๋จิ่วออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้เก๋เหล่าซื่อถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง

"นี่… นี่มันใครกันเนี่ย? ไอ้หนุ่มนั่นนี่หว่า!"

ทั้งซานเผ้าและเก๋เหล่าลิ่วต่างก็เคยถูกหลินจู๋จิ่วซัดจนหมดสภาพไร้ทางสู้บนภูเขามาก่อน พวกเขาย่อมจำหน้าหลินจู๋จิ่วได้เป็นอย่างดี

เมื่อเห็นว่าเป็นหลินจู๋จิ่ว ทุกคนต่างอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน แล้วหันมาสบตากันเอง

จากนั้นซานเผ้าก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น "วันนี้มันวันดีอะไรกันวะเนี่ย ดวงเฮงเป็นบ้า!"

ทว่าเขากลับหุบยิ้มลงกะทันหัน ยกปืนลูกโม่ขึ้นจ่อกบาลหลินจู๋จิ่วด้วยสีหน้าดุดันเหี้ยมเกรียม

"ไอ้หนู กูเคยสาบานไว้ในใจว่า ถ้าได้เจอมึงอีกครั้ง กูจะซัดมึงให้ตายคามือแน่! อุตส่าห์เอาผ้ามาคลุมหัวแกล้งปลอมตัวเป็นผู้หญิง เกือบจะจำไม่ได้แล้วเชียว อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย มึงปลอมเป็นหญิงแก่ได้เนียนใช้ได้นี่หว่า ตอนนี้รู้จักร่นหางทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวแล้วรึ? แต่มันสายไปแล้วโว้ย! มึงเสือกตกมาอยู่ในเงื้อมมือพวกกู สวรรค์มีตาจริงๆ!"

หลินจู๋จิ่วคลี่ยิ้มออกมาบางๆ ไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอสอดสองมือเข้าไปในแขนเสื้อ "ฉันบอกว่าตัวฉันเป็นผู้หญิงมาตั้งแต่แรกแล้ว แกจะเชื่อไหมล่ะ?"

"กูเชื่อผีสิวะ! ให้มึงได้ลิ้มรสลูกปืนสักนัดให้สะใจก่อนค่อยว่ากัน!"

เขาเล็งปากกระบอกปืนไปที่ขาของหลินจู๋จิ่ว

เก๋เหล่าซื่อยกมือขึ้นห้าม "ช้าก่อนซานเผ้า อย่าเพิ่งหักแข้งหักขามัน เก็บมันไว้ยังมีประโยชน์อีกมาก นี่มันตัวประกันชั้นดีเลยนะโว้ย มีมันอยู่ มีหรือที่ซ่งเซิ่งซีจะไม่ยอมรับเงื่อนไขของพวกเราง่ายๆ"

เก๋เหล่าซื่อกุมบาดแผลที่แขน เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินจู๋จิ่วแล้วยื่นมือไปตบแก้มเธอเบาๆ "ดีจริงๆ มาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ถ้าไม่เพราะมึง วันนั้นพวกกูคงหนีรอดไปได้แล้ว! บัญชีแค้นนี้ไว้ค่อยหาโอกาสคิดบัญชีทีหลัง

ทางที่ดีมึงจงภาวนาให้ซ่งเซิ่งซีรีบมาถึง แล้วเอารถยนต์มาให้พวกกูสักคัน มึงกับมันต้องไปกับพวกกูด้วย พอถึงที่หมายพวกกูถึงจะปล่อยตัวพวกมึง แต่ถ้าพวกกูต้องตายจริงๆ มีพวกมึงสองคนไปเป็นผีเฝ้าหลุมศพด้วย ในใจกูค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย"

มุมปากของหลินจู๋จิ่วยกยิ้มเย้ยหยัน "ลูกพี่เกรงใจเกินไปแล้ว จะตายก็ตายไปคนเดียวเถอะ ฉันเพิ่งจะอายุสิบแปด ยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย ไม่มีทางไปเป็นผีเฝ้าหลุมศพให้ใครทั้งนั้น!"

เก๋เหล่าซื่อหัวเราะหึๆ "ไอ้หนูนี่มันใจเด็ดดีจริงๆ! แต่เรื่องนี้มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับมึงหรอกนะ"

ในจังหวะนั้นเอง เสียงของหัวหน้าชุดด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามาผ่านเครื่องขยายเสียง

"เก๋เหล่าซื่อ พวกเรายินดีตามหมอซ่งมาพบคุณ แต่ต้องขอเวลาหน่อย คุณอย่าได้ทำร้ายตัวประกันเด็ดขาด"

เก๋เหล่าซื่อหมุนตัวเดินไปที่ไมโครโฟนแล้วตะโกนตอบกลับไป "ได้สิวะ ถ้าอย่างนั้นก็ประหยัดหูไปได้ข้างหนึ่ง พวกกูรอได้ แต่อย่าได้คิดเล่นตุกติกเป็นอันขาด! มิเช่นนั้นอย่าหาว่าพวกกูไม่เกรงใจ!"