ตอนที่ 59 — ตอนที่ 59 วิกฤต (5)

นอกจากนี้พวกมันทุกคนยังมีปืนลูกโม่อยู่ในมือ ปืนลูกโม่ประเภทนี้ยิงได้ต่อเนื่องเจ็ดนัดแล้วต้องบรรจุกระสุนใหม่ อีกทั้งระหว่างการปะทะเพื่อช่วยพวกพ้องออกมาก่อนหน้านี้คงใช้กระสุนไปไม่น้อย อาวุธยุทโธปกรณ์ในมือพวกมันน่าจะมีจำกัด ซึ่งช่วยลดระดับความเสี่ยงลงไปได้บ้าง

ทว่าแม้ว่าเธอจะสามารถใช้คำทำนายหยุดเวลาได้ แต่ก็หยุดเวลาได้เพียงสิบวินาทีเท่านั้น

สิบวินาทีนี้จะใช้อย่างไร เธอยังคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดี จะให้ปลดอาวุธปืนลูกโม่ของชายฉกรรจ์สี่คนที่คอยคุมเชิง ปลดระเบิดบนตัวของชายคนนั้น จากนั้นแย่งลูกระเบิดมือทั้งสามลูกของอีกฝ่าย แล้วจับเก๋เหล่าซื่อเป็นตัวประกัน ต่อให้ทำทั้งหมดนี้สำเร็จภายในสิบวินาที ด้านนอกก็ยังมีคนร้ายคนอื่นอยู่อีก

เวลาสิบวินาทีย่อมไม่เพียงพออย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น คำทำนายหยุดเวลาไม่สามารถใช้ซ้อนทับกับคำทำนายอื่นได้ และภายในช่วงเวลาที่ร่ายคำทำนาย ห้ามทำให้มีใครเสียชีวิต มิเช่นนั้นเธอจะต้องถูกสายฟ้าฟาดลงมาอย่างไม่ต้องสงสัย

ความรู้สึกที่ถูกฟ้าผ่าจนข้างนอกไหม้เกรียมข้างในสุกนุ่มยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำไม่รู้ลืม!

ดูท่าแล้ว ลำพังตัวเธอเพียงคนเดียวไม่มีทางจัดการเรื่องนี้ได้แน่ เธอต้องการคนช่วยประสานงาน หากซ่งเซิ่งซีมาถึง ทั้งสองคนร่วมมือกันจึงจะมีโอกาสพลิกสถานการณ์กลับมาได้

เธอเชื่อมั่นว่าซ่งเซิ่งซีจะต้องมาอย่างแน่นอน

ตลอดช่วงเวลาสิบห้านาที บรรยากาศทั้งภายในและภายนอกลานบ้านตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ มีเพียงลาตัวนั้นที่ยังคงส่งเสียงร้องไม่หยุด

เก๋เหล่าซื่อตบโต๊ะอย่างฉุนเฉียว "มารดามันเถอะ! บอกให้พี่น้องสองคนข้างหลังไปฆ่าไอ้ลาที่ลานหลังบ้านทิ้งซะที ร้องหนวกหูน่ารำคาญจนคนจะประสาทแดกอยู่แล้ว!"

พอหัวหน้าหมู่บ้านได้ยินว่าจะฆ่าลา ก็ร้อนรนขึ้นมาทันที "พ่อพี่น้อง ฆ่าลาตัวนี้ไม่ได้นะจ๊ะ หมู่บ้านเรามีลาช่วยทำเกษตรอยู่แค่ตัวเดียวเท่านั้น ชาวนาไม่มีสัตว์ใช้งานไม่ได้หรอกนะ ต้นฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ในหมู่บ้านยังต้องใช้มันไถคราดดินอยู่นะ"

"หุบปากสุนัขๆ ของมึงไปเลย อยากจะไปตายแทนไอ้ลาโง่ตัวนั้นหรือยังไงวะ!"

หัวหน้าหมู่บ้านไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาได้แต่ก้มหน้าหลั่งน้ำตา สงสารลาซื่อบื้อที่น่าเวทนาของตนจับใจ! ช่างเถอะ ช่างเถอะ ลำพังชีวิตคนยังแทบจะเอาตัวไม่รอด จะไปห่วงอะไรกับลาอีก

ซานเผ้าสั่งให้ลูกน้องด้านนอกคนหนึ่งไปส่งข่าวให้คนข้างหลังช่วยเชือดลาทิ้ง เสียงปืนดังขึ้นปังๆ สองนัด ลาตัวนั้นก็สงบนิ่งเงียบเสียงไป

"มารดามันเถอะ แค่ฆ่าลาตัวเดียวยังต้องล่อไปถึงสามนัด! กระสุนพวกเรายิ่งมีน้อยๆ อยู่ ไอ้พวกโง่เง่าไร้ประโยชน์"

บาดแผลที่หน้าอกขวาของเก๋เหล่าซื่อยังคงมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด เลือดหยดลงบนพื้นตามง่ามนิ้วมือทำให้เขารู้สึกกระสับกระส่าย เขายกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นกรอกเข้าปากไปหลายอึก เพื่อชโลมริมฝีปากที่ซีดเซียวให้ชุ่มชื้น

"พวกมันช่างใจเย็นกันเหลือเกิน ในเมื่อพวกมันไม่ยอมติดต่อมา งั้นกูจะเป็นฝ่ายไปตามหามันเอง!"

เก๋เหล่าซื่อเปิดเครื่องกระจายเสียงแล้วตะโกนกรอกใส่ไมโครโฟนไปถึงคนด้านนอก

"ฮัลโหล… ฮัลโหล… ฟู่… ฟู่… คนข้างนอกฟังให้ดี! กูเก๋เหล่าซื่อ กูขอเตือนพวกมึงไว้เลยนะ กูต้องการพบซ่งเซิ่งซี เรื่องนี้พวกมึงต้องตกลงเท่านั้น ไปเรียกหมอซ่งมา! ต้องทำตามความต้องการของกูทุกอย่าง

ถ้าไม่ยอมตกลง กูจะตัดหูตัวประกันสักคนโยนออกไปก่อน ถ้ายังไม่ยอมอีก กูจะเริ่มฆ่าคน อย่ามาหาว่ากูอำมหิตเลือดเย็นก็แล้วกัน พวกมึงบีบให้กูต้องทำเองทั้งนั้น! ได้ยินกันไหมไอ้พวกข้างนอก! ถ้าไม่ยอมตกลง ทุกสิบนาทีกูจะยิงเป้าตัวประกันหนึ่งคน คิดดูให้ดีๆ ก็แล้วกัน!"

จากนั้นเก๋เหล่าซื่อก็หันกลับมาสั่งชายฉกรรจ์ที่คอยคุมตัวประกัน "ไปตัดหูใครสักคนแล้วโยนออกไปก่อนซิ เถี่ยกัง มึงไปเลือกมาสักคน!"

พอเก๋เหล่าซื่อลั่นวาจานี้ออกมา ฝั่งตัวประกันก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาอีกครั้ง ครอบครัวของหลี่ชุ่ยฮวาและครอบครัวของหัวหน้าหมู่บ้านต่างเบียดเสียดแย่งกันถอยกรูด ลูกน้อยในอ้อมอกของลูกสะใภ้หัวหน้าหมู่บ้านถูกเบียดจนเจ็บจึงแผดเสียงร้องจ้าขึ้นมาอย่างน่าเวทนา

โจวเถี่ยต้านมุดหัวเข้าไปในอ้อมอกของหลี่ชุ่ยฮวาพลางร่ำไห้ "แม่ ฉันไม่อยากโดนตัดหู! แม่จ๋า!"

โจวต้าเหนาไต้เดี๋ยวก็เอามืออุดหูตัวเอง เดี๋ยวก็เอามือไปอุดหูโจวเถี่ยต้าน ทั้งครอบครัวต่างหวาดกลัวจนหดหัวตัวสั่นงันงกพอกัน

ในบรรดาคนร้ายที่คุมเชิงอยู่ ชายที่ชื่อเถี่ยกังตวาดแผดเสียงขึ้นมา "ใครส่งเสียงดังอีกกูจะยิงทิ้งให้หมด! หุบปากให้หมดทุกคน ให้กูเลือกคนที่หูอวบอ้วนที่สุดมาตัดก่อน!"

หลี่ชุ่ยฮวารู้แก่ใจดีว่า คนที่มีหูอวบอ้วนที่สุด หากไม่ใช่สามีของหล่อน ก็คงเป็นลูกชายของหล่อนแน่นอน

เพื่อเอาตัวรอด หล่อนจึงรีบแหกปากตะโกนลั่นขึ้นมาทันควัน "ไอ้หยา พ่อพี่น้อง ไปตัดหูพวกนายทุนนู่นสิ อย่ามาตัดหูพวกชาวนายากจนอย่างพวกเราเลย! ในกลุ่มนี้มีทายาทของนายทุนอยู่นะจ๊ะ!"

ทันทีที่หลี่ชุ่ยฮวาพ่นคำพูดนี้ออกมา หัวหน้าหมู่บ้านก็ตวัดสายตาเหยียดหยามมองหล่อนทันที กล้าขายเด็กสาวตระกูลหลินสองคนในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ช่างทำให้หมู่บ้านโจวจวงต้องอับอายขายขี้หน้าจริงๆ!