ตอนที่ 66 — ตอนที่ 66 กุ้ยฮวาสัตว์วิเศษผู้น่ารัก

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจงานเกษตร หลินจู๋จิ่วก็มานั่งหย่อนขาอยู่ข้างริมสระน้ำพุโอสถเพื่อล้างคราบโคลนที่เกาะติดเท้าออก โดยมีเจ้ากุ้ยฮวาตัวน้อยยืนมองอยู่ข้างๆ

กุ้ยฮวารู้ว่าหลินจู๋จิ่วได้รับบาดเจ็บ หลายวันนี้พอเห็นหน้าเธอทีไรก็สงสารจนน้ำตาไหลพราก ช่างเป็นสัตว์วิเศษที่มีอารมณ์ความรู้สึกอันละเอียดอ่อนและรักใคร่ผูกพันกับเจ้านายอย่างยิ่ง

น้ำตาของกุ้ยฮวาหยดแหมะๆ หลินจู๋จิ่วมองดูมันแล้วรู้สึกทั้งขำทั้งเอ็นดู "กุ้ยฮวาเอ๋ย แกเลิกร้องไห้เสียทีจะได้ไหม?"

"แม่จ๋า แม่จ๋าน่าสงสารจริงๆ เลยจ้ะ เกือบจะถูกคนชั่วเอาปืนยิงตายเสียแล้ว ตอนนั้นคงจะเจ็บปวดทรมานมากใช่ไหมล่ะจ๊ะ?

การเป็นมนุษย์นี่มันช่างเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ได้รับบาดเจ็บแท้ๆ ยังต้องมาทำงานหนักอีก กุ้ยฮวาฮวาสงสารและปวดใจแทนแม่จ๋าเหลือเกิน

วันหน้าถ้าต้องเจออันตรายอีก แม่จ๋าต้องหนีไปให้ไกลๆ นะจ๊ะ ถ้าแม่จ๋าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา กุ้ยฮวาฮวาจะทำอย่างไรล่ะ? อีกอย่างแม่จ๋าก็ยังไม่ได้แต่งงานมีลูกเลย อายุเพิ่งจะสิบแปดปีเท่านั้น ชีวิตเพิ่งจะเริ่มต้นเองนะจ๊ะ จะตายซ้ำสองไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ แงๆๆ…"

คำพูดคำจาของมันนี่… ก็เป็นความจริงอย่างที่มันว่ามา

หลินจู๋จิ่วแบฝ่ามือออก ให้กุ้ยฮวาขึ้นมาเกาะยืนอยู่บนฝ่ามือแล้วยกขึ้นมาแนบข้างแก้ม กุ้ยฮวาใช้จะงอยปากเล็กๆ จูบแก้มของเธอเบาๆ น้ำตายังคงรินไหลออกมาไม่หยุด

"แม่จ๋าต้องทำไร่ทำนา ต้องดูแลมิติวิเศษก็ยุ่งมากพออยู่แล้ว ยังต้องไปช่วยจับคนชั่วอีก ผู้หญิงตัวคนเดียวแต่กลับถูกใช้งานเยี่ยงผู้ชาย กุ้ยฮวาฮวาไม่อยากเห็นแม่จ๋าต้องเหน็ดเหนื่อยตรากตรำขนาดนี้เลยจ้ะ หากมีเวลาว่าง แม่จ๋าก็รีบหาคนรักสักคนเถอะจ้ะ มีคนคอยช่วยเกื้อหนุนจะได้ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้"

"กุ้ยฮวาเอ๋ย เอาละๆ ฉันรู้ว่าแกเป็นห่วงฉัน ไม่ใช่แกเองหรอกหรือที่บอกให้ฉันขยันขันแข็งดูแลมิติวิเศษให้ดีน่ะ ฉันอยากจะสร้างเนื้อสร้างตัว ทำให้ตระกูลหลินมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ก็ต้องขยันหน่อยสิ

มีแต่ต้องให้ครอบครัวเรามีกินมีใช้มีชีวิตที่ดีขึ้นเท่านั้น ฉันถึงจะได้พบกับผู้ชายดีๆ ที่ชื่นชมและเห็นคุณค่าในตัวฉัน ไม่อย่างนั้นฉันก็คงทำได้แค่แต่งงานกับพวกคนเกียจคร้านในหมู่บ้านเท่านั้นแหละ เขาเรียกว่าคู่ครองที่เหมาะสมคู่ควรกัน คนทั่วไปเขาก็ยึดถือหลักการนี้กันทั้งนั้น"

"แต่แม่จ๋าก็ไม่จำเป็นต้องสู้ชีวิตถวายหัวขนาดนี้ก็ได้นี่จ๊ะ เรื่องต่อสู้เข่นฆ่ากับพวกโจรผู้ร้าย วันข้างหน้าหนูไม่อยากให้แม่จ๋าทำอีกแล้ว แงๆๆ หนูไม่อยากให้แม่จ๋าต้องตกอยู่ในอันตราย"

กุ้ยฮวาส่ายก้นดุ๊กดิ๊กพลางส่งเสียงออดอ้อน หลินจู๋จิ่วยิ้มพลางยื่นมือไปลูบหัวของกุ้ยฮวาเบาๆ

"กุ้ยฮวาเอ๋ย ขืนแกร้องไห้อีก มือของฉันคงได้จมน้ำตาของแกแน่ ไม่เป็นอะไรหรอก ทักษะความสามารถของฉันเต็มร้อย คนธรรมดาทั่วไปทำร้ายฉันไม่ได้หรอกน่า"

กุ้ยฮวาสะอึกสะอื้น ปีกเล็กๆ กระพือพึ่บพั่บ "หนูรู้ว่าแม่จ๋ามีความสามารถล้นเหลือ แต่กุ้ยฮวาฮวาตัวน้อยแค่ปรารถนาอยากให้แม่จ๋ามีชีวิตที่ดีในชาตินี้ แล้วก็หาพ่อดีๆ ให้หนูสักคน มีลูกน้อยๆ เต็มบ้าน แบบนั้นคงจะดีมากเลยนะจ๊ะแม่จ๋า หนูอยากให้แม่จ๋ามีความสุขจริงๆ นะ มีความสุขตลอดไป"

เจ้าตัวน้อยนี้มีความคิดอ่านเป็นของตัวเอง เอาใจใส่และปรารถนาให้หลินจู๋จิ่วมีความสุขอย่างแท้จริง นี่คือความสุขของการได้เลี้ยงสัตว์ คนเราอาจจะทรยศหักหลังกันได้ แต่สัตว์เลี้ยงไม่มีวันทรยศ

หลินจู๋จิ่วเผลอตกหลุมรักเจ้ากุ้ยฮวาสัตว์วิเศษประจำตัวของเธอเข้าเต็มเปา การมีสัตว์วิเศษคอยอยู่เคียงข้างช่างเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ

"กุ้ยฮวาเอ๋ย แกคิดว่ามันเหมือนการฟักไข่หรือไง ยังไม่มีคนรักเลย จะไปมีลูกเป็นพรวนมาจากไหนกัน"

กุ้ยฮวากลั้นน้ำตาหายวับไปในพริบตา "กุ๊กกู๊กู่! ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย ตามที่หนูมองดูนะ หมอซ่งคนนั้นไม่เลวเลยเชียว หนูว่าพวกแม่จ๋าสองคนเหมาะสมกันมาก แม่จ๋าเคยช่วยเขาตั้งหลายครั้ง แถมยังเคยช่วยชีวิตเขาไว้อีก เขาควรจะเอาชีวิตเข้าแลกแต่งงานตอบแทนบุญคุณถึงจะถูก อีกอย่างนะจ๊ะแม่จ๋า ความสุขน่ะเราต้องไขว่คว้ามาด้วยตัวเอง ผู้ชายดีๆ อย่างหมอซ่ง แม่จ๋าต้องหาทางจับให้อยู่หมัดนะจ๊ะ"

เจ้าตัวกะเปี๊ยกนี่ช่างรู้ประสีประสาไปเสียทุกเรื่องจริงๆ

พอถูกเอ่ยถึงซ่งเซิ่งซี ใบหน้าของหลินจู๋จิ่วก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

"พูดจาเหลวไหลอะไรกันเจ้าตัวจิ๋ว ในสายตาของซ่งเซิ่งซีฉันเป็นผู้ชายนะ ผู้ชายกับผู้ชายจะมาคบหาดูใจเป็นแฟนกันได้อย่างไร อีกอย่าง เขาก็คงไม่มาชอบฉันหรอก เอาล่ะ วันหน้าอย่าพูดถึงเขาต่อหน้าฉันอีกนะ เห็นแก่ที่แกทำตัวน่ารักว่าง่าย วันนี้ฉันจะให้ของอร่อยแก่แกก็แล้วกัน"