ตอนที่ 67 — ตอนที่ 67 เจ้าหนูเฉียวซาน (1)

เธอหยิบหนอนตัวเล็กๆ ออกมาวางตรงหน้ามัน

นี่คือหนอนจำศีลที่เธอจับมาจากต้นไม้ใหญ่ตรงนอกหน้าต่างห้องพักผู้ป่วย

พอเข้ามาอยู่ในมิติวิเศษ หนอนตัวนี้ก็ฟื้นคืนชีพกลับมาขยับดุ๊กดิ๊ก มันบิดตัวไปมาอยู่บนฝ่ามือของหลินจู๋จิ่ว

"กินสิ อร่อยมากเลยนะ"

ลูกไก่น่าจะชอบกินหนอน แม้ว่าเจ้ากุ้ยฮวาจะไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นลูกไก่ก็เถอะ แต่มันก็คือลูกไก่ตัวหนึ่งชัดๆ

กุ้ยฮวาก้มมองเจ้าหนอนตัวยาวที่กำลังดิ้นดุ๊กดิ๊กแวบหนึ่ง "กุ๊กกู๊กู่! ตัวอะไรเนี่ย น่าขยะแขยงจังเลยจ้ะ!"

"ลองชิมดูหน่อยสิ!"

กุ้ยฮวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเตาะแตะเข้ามาใช้จะงอยปากเล็กๆ คาบหนอนขึ้นมา เสียงดังซวบ เจ้าหนอนตัวน้อยก็ถูกกลืนหายเข้าไปในปากของมันทันที

มันเบิกตากว้างพลางเคี้ยวจั๊บๆ "อร่อยจังเลยจ้ะแม่จ๋า ยังมีอีกไหมจ๊ะ"

"ตอนนี้เป็นฤดูหนาวจัด ไม่มีแล้วล่ะ อีกอย่างแกเป็นสัตว์วิเศษ ไม่จำเป็นต้องกินอาหารหรอก หนอนตัวเล็กๆ พวกนี้ให้กินแก้เปรี้ยวปากขำๆ ก็พอ กินมากไม่ได้หรอกนะ"

"รับทราบแล้วจ้ะแม่จ๋า แล้วก็ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่หนูต้องบอกแม่จ๋านะจ๊ะ มิติวิเศษระดับต้นแห่งนี้ การเลี้ยงสัตว์ปีกหรือสัตว์เลี้ยงต่างๆ จะเลี้ยงได้ไม่เกินสิบตัวนะจ๊ะ ฝูงเป็ดในรั้วไม้ไผ่ถ้าครบสิบตัวก็ถือว่าเต็มโควตาแล้ว แม่เป็ดก็จะไม่ฟักไข่ออกมาอีก และลูกเป็ดที่ฟักจากไข่ในมิติวิเศษนี้ พอโตเต็มวัยแล้วก็จะไม่สามารถออกไข่ได้นะจ๊ะ แม่จ๋าต้องหาซื้อลูกพันธุ์จากภายนอกเข้ามาใหม่เท่านั้น เจตนารมณ์ของมิติวิเศษแห่งนี้คือการป้องกันไม่ให้ได้รับผลประโยชน์โดยไม่ลงแรงจ้ะ"

หลินจู๋จิ่วปล่อยกุ้ยฮวาลงพลางถอนหายใจยาว เดิมทีเธอกำลังตั้งใจจะเอ่ยถามเรื่องนี้อยู่พอดี ผลปรากฏว่ามันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นจริงๆ

ช่างเถอะ เลี้ยงได้สิบตัวก็ยังดี

"ฉันมีมิติติดตัวเช่นนี้ก็ดีถมไปแล้ว ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าจะใช้ชีวิตอย่างไร เลี้ยงได้สิบตัวก็ดีแล้วล่ะ คนเราจะโลภมากไม่ได้ เอาล่ะกุ้ยฮวา ฉันจะออกไปนอนพักผ่อนข้างนอกสักหน่อย มิติวิเศษนี้ฉันฝากให้แกช่วยดูแลนะ"

"กุ๊กกู๊กู่! วางใจได้เลยจ้ะแม่จ๋า แม่จ๋านอนหลับให้สบายนะจ๊ะ แล้วพบกันใหม่จ้ะ!"

เจ้ากุ้ยฮวากระพือปีกเล็กๆ พึ่บพั่บเป็นการบอกลา ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง

หลินจู๋จิ่วนอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลจนถึงรุ่งเช้า พอพลิกตัว เธอก็พลันสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนมายืนอยู่ข้างเตียง

เธอลืมตาขึ้นมาทันที ก็พบว่าเป็นเติ้งเฉียวซานที่มีผ้าก๊อซพันท่อนแขนยืนอยู่ข้างเตียงจริงๆ

เติ้งเฉียวซานที่เมื่อก่อนดูมอมแมมราวกับคลุกอยู่ในกองถ่านหิน บัดนี้เมื่ออาบน้ำชำระร่างกายจนสะอาดสะอ้านและตัดผมเรียบร้อยแล้ว เขากลับดูหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาประดุจนายน้อยตระกูลผู้ดีแห่งมหานครเซี่ยงไฮ้ในยุคทศวรรษที่ 1930

ตามที่พยาบาลผู้ทำหน้าที่อาบน้ำให้เขาเล่าให้ฟัง ตอนอาบน้ำให้เขาครั้งแรก เห็บหมัดที่ถูกฟอกล้างหลุดออกมาคลานยั้วเยี้ยเต็มพื้นไปหมด

เด็กคนนี้คงจะต้องทนทุกข์ทรมานมาไม่น้อยจริงๆ

เติ้งเฉียวซานมักจะแวะมาหาเธอทุกวัน ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ของเธอ เมื่อก่อนเขาแทบจะไม่พูดไม่จา มีแต่ตอนที่หลินจู๋จิ่วเอ่ยถามเท่านั้นเขาถึงจะยอมตอบ

ทว่าหลังจากเริ่มคุ้นเคยกันตลอดสองวันนี้ เขาก็เริ่มยอมเป็นฝ่ายเปิดปากพูดคุยก่อนบ้างแล้ว

เสื้อผ้าที่เติ้งเฉียวซานสวมใส่เป็นชุดคนไข้ตัวใหญ่โคร่ง ชุดพเนจรตัวเก่าของเขาซักอย่างไรก็ซักไม่ออก เมื่อไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ จึงทำได้เพียงสวมเสื้อผ้าของคนตัวใหญ่ไปก่อน

ปลายแขนเสื้อต้องพับทบขึ้นมาหลายชั้น ชายเสื้อนวมยาวคลุมลงมาถึงต้นขา อย่างไรเสียก็ขอให้อบอุ่นไว้ก่อนเป็นพอ

แต่ต่อให้สวมใส่เสื้อผ้าเช่นนี้ ก็ไม่อาจบดบังความหล่อเหลาคมคายของเด็กคนนี้ได้เลย

เมื่อเห็นหลินจู๋จิ่วตื่นแล้ว เติ้งเฉียวซานจึงเอ่ยขึ้น "วันนี้พี่ไม่ได้ไปกินข้าวเช้าใช่ไหมครับ? ทำไมพี่ถึงไม่ยอมไปกินข้าวเช้าล่ะครับ? วันนี้มีโจ๊กข้าวโพด หมั่นโถว แล้วก็ผักกาดขาวต้มด้วยนะครับ

ผมไม่ได้กินของอร่อยขนาดนี้มาสองปีแล้ว แต่ผมไม่โลภหรอกนะครับ ผมกินหมั่นโถวไปแค่ครึ่งลูก โจ๊กหนึ่งชาม แล้วก็ผักกาดขาวอีกหนึ่งชาม ถ้าหากอาหารพวกนี้สามารถเก็บสะสมไว้ในท้องได้ แล้วค่อยดึงออกมาเติมกระเพาะเวลาหิวก็คงจะดีสิครับ แต่มันทำไม่ได้นี่นา ไม่นานมันก็ย่อยหมดแล้ว ท้องของผมก็เลยต้องกลับมาหิวใหม่อีก

จริงสิครับ พี่ต้องการให้ผมไปตักอาหารมาให้พี่ที่นี่ หรือพี่จะเดินไปกินเองครับ? ตอนนี้ถ้าไปกินยังพอมีเหลืออยู่นะครับ"

เด็กคนนี้ เวลาไม่พูดก็เงียบกริบ แต่พอเปิดปากพูดขึ้นมา กลับพูดจ้อเป็นต่อยหอยเชียว