ตอนที่ 80 — ตอนที่ 80 ตอกหน้าจ้าวจอมเสแสร้ง (1)

"อืม ฉันคิดว่าจู๋จิ่วเร็วกว่าคนทั่วไปไม่ใช่แค่นิดหน่อยหรอกนะ นายเก่งมาก"

หลินจู๋จิ่วจึงเอ่ยปากชื่นชมจากใจจริงอีกคำหนึ่ง "ฉันก็คิดว่าพี่ใหญ่ซ่งเก่งกาจยอดเยี่ยมที่สุดเหมือนกันครับ"

ทั้งสองคนสบตากันแล้วคลี่ยิ้มออกมา ต่างฝ่ายต่างชื่นชมในความสามารถของกันและกันอย่างแท้จริง

"รอฟังข่าวจากฉันนะ หลังจากฉันจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นายค่อยไปรายงานตัวที่โรงเรียน น่าจะต้องมีการสอบคัดเลือกด้วย นายคงไม่มีปัญหาใช่ไหม"

"ไม่มีปัญหาครับ ขอบคุณครับพี่ใหญ่ซ่ง"

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก ก่อนที่เลขาธิการจะเดินเข้ามาข้างใน

"ผู้อำนวยการซ่งครับ สหายจ้าวหลานหลานจากคณะศิลปวัฒนธรรมการแสดงมีธุระขอเข้าพบครับ"

คิ้วของซ่งเซิ่งซีพลันขมวดมุ่นเข้าหากันทันใด รอยยิ้มที่เพิ่งผุดขึ้นเมื่อครู่แข็งค้างกลายเป็นสีหน้านิ่งเฉยดั่งไพ่ตายในชั่วพริบตา

จ้าวหลานหลานคนนี้ หล่อนดูไม่ออกจริงๆ หรือว่าเขาพยายามรักษาระยะห่างและวางตัวห่างเหิน หรือว่าหล่อนคิดจะตามตื๊อตอแยเขาไม่เลิกรากันแน่?

ไม่ใช่ว่าเขาชอบว่าร้ายใคร ทว่าผู้หญิงบางคนก็น่ารำคาญใจยิ่งนัก ต่อให้เขาไม่เคยให้ความหวังหรือไม่แยแสแม้แต่น้อย หล่อนก็ยังคงหาเรื่องเสนอหน้าเข้ามาจนได้

หลินจู๋จิ่วจึงวางแก้วน้ำลง "เช่นนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะครับพี่ใหญ่ซ่ง"

"จะรีบกลับไปทำไมล่ะ เดี๋ยวอยู่เล่นหมากรุกเป็นเพื่อนฉันสักกระดานก่อน"

ยามที่ซ่งเซิ่งซีแวะไปตรวจเยี่ยมดูอาการของหลินจู๋จิ่วที่ห้องพัก หากพอมีเวลาว่าง เขาก็มักจะนั่งเล่นหมากรุกกับเธออยู่เสมอ

คนทั้งสองคนต่างมีความชอบและความสนใจในสิ่งเดียวกัน ในใจของซ่งเซิ่งซีนั้น นอกจากไช่เสี่ยวกวงและศาสตราจารย์เมิ่งแล้ว หลินจู๋จิ่วก็นับเป็นอีกคนหนึ่งที่สามารถเรียกได้อย่างเต็มปากว่าเป็นเพื่อนรู้ใจของเขา

ช่วงอายุของเพื่อนสนิทเขานั้นช่างมหัศจรรย์และแตกต่างกันอย่างน่าประหลาด

หลินจู๋จิ่วเองก็นึกสงสัยใคร่รู้ว่าจ้าวหลานหลานตั้งใจจะมาพูดอะไร ในเมื่อซ่งเซิ่งซียังไม่อยากให้เธอไป เช่นนั้นก็อยู่รอฟังเสียหน่อยจะเป็นไร

"ตกลงครับ เช่นนั้นฉันขอนั่งหลบอยู่ตรงนี้ จะได้ไม่รบกวนเวลาพวกคุณคุยกัน" หลินจู๋จิ่วเดินอ้อมไปนั่งยองๆ หลบอยู่ใต้โต๊ะทำงาน

ซ่งเซิ่งซีเห็นแล้วทั้งขำทั้งเอ็นดูจนทำตัวไม่ถูก "นายเดินไปยืนรอในห้องทดลองสักประเดี๋ยวก็ได้นี่นา จะไปมุดนั่งอยู่ใต้โต๊ะทำไมกัน?"

หลินจู๋จิ่วเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มทะเล้นให้ซ่งเซิ่งซี "ฉันนั่งอยู่ตรงนี้จะได้ยินชัดเจนกว่าครับ"

ซ่งเซิ่งซีถูกความกะล่อนน่ารักของเธอทำให้หลุดหัวเราะออกมา เขาจึงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงาน แล้วหันไปสั่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่กำลังยืนทำหน้าเหวออยู่ว่า "ไปเชิญสหายจ้าวหลานหลานเข้ามาได้ แต่อย่าบอกหล่อนนะว่าสหายหลินจู๋จิ่วอยู่ที่นี่"

"รับทราบครับ"

ครู่ต่อมา จ้าวหลานหลานก็ก้าวเดินเข้ามา ในมือถือถุงตาข่ายใบหนึ่งและมีถุงผ้าอีกหนึ่งใบ

ภายในถุงตาข่ายมีทั้งผลไม้กระป๋อง ลูกอม ขนมปังกรอบ และแพนเค้กไข่ ส่วนในถุงผ้าเป็นเกี๊ยวต้มแช่แข็ง

หล่อนคงเพิ่งจะแสดงเสร็จ ใบหน้าจึงยังแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตงดงาม ผมเปียหนาดำขลับสองข้าง สวมเสื้อโค้ตทหาร ผ้าพันคอสีแดงสด พร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนหวานสง่างาม

ทว่าสายตาและสีหน้าของซ่งเซิ่งซีกลับเย็นชาและเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ไม่ได้มีแววตื่นตาตื่นใจในความงามของหล่อนเลยแม้แต่น้อย

เมื่อได้เผชิญหน้ากับซ่งเซิ่งซี ในใจของจ้าวหลานหลานก็ยังคงรู้สึกหวาดเกรงอยู่บ้าง เขาไม่เหมือนผู้ชายทั่วไป ในกระดูกของเขาแผ่ซ่านไอเย็นชาหยิ่งทะนงที่พร้อมจะผลักไสผู้คนให้ออกห่างไปไกลนับพันลี้ และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ชอบหล่อนเอาเสียเลย

ทว่าผู้ชายที่ยอดเยี่ยมสมบูรณ์แบบเช่นนี้ ยิ่งวางท่าถือตัวก็ยิ่งขับเน้นความสูงส่งและสถานะอันโดดเด่นของเขาให้เด่นชัดขึ้น

ดังนั้นแม้จะต้องเผชิญกับการถูกปฏิเสธอย่างนุ่มนวล แต่เธอก็ไม่มีวันยอมถอยเด็ดขาด โบราณว่าไว้ หญิงจีบชายง่ายดายดั่งม่านบางกั้น ขอเพียงเธอทุ่มเทตั้งใจ การจะพิชิตใจซ่งเซิ่งซีย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอย่างแน่นอน

ความมั่นใจในตัวเองนี้ล้วนมีที่มาจากเงื่อนไขทุกด้านอันเพียบพร้อมไร้ที่ติของตัวเธอเอง

จ้าวหลานหลานวางข้าวของลงบนโต๊ะพลางยกมือทำความเคารพแบบทหารให้แก่ซ่งเซิ่งซี "คุณหมอซ่งคะ!"

ซ่งเซิ่งซียังคงรักษามารยาทขั้นพื้นฐานต่อหล่อน "สหายจ้าว เชิญนั่งครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

จ้าวหลานหลานนั่งลงแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "คุณหมอซ่งทำไมถึงไม่ไปดูการแสดงของคณะศิลปวัฒนธรรมการแสดงล่ะคะ?"

ซ่งเซิ่งซีไม่ได้ตอบคำถามของจ้าวหลานหลาน เพียงเอ่ยถามเสียงเรียบ "สหายจ้าวมีธุระอะไรหรือครับ?"

จ้าวหลานหลานแสร้งทำทีเป็นสนิทสนมคุ้นเคยกับซ่งเซิ่งซี เพื่อหวังจะร่นระยะห่างระหว่างกัน

"เซิ่งซี ฉันขอเรียกคุณแบบนี้ได้ไหมคะ? เกี๊ยวพวกนี้คุณป้าเป็นคนลงมือห่อเองเลยนะคะ พอท่านรู้ว่าฉันจะมาแสดงที่โรงพยาบาลก็เลยวานให้ฉันช่วยนำมาให้คุณค่ะ ท่านบอกว่าคราวก่อนที่คุณกลับบ้านยังไม่ทันได้กินเกี๊ยว พอท่านทำเสร็จเลยเก็บแช่แข็งไว้ข้างนอกตลอด เป็นไส้หมูผักกาดดองที่คุณชอบที่สุดทั้งนั้นเลยนะคะ"