ตอนที่ 81 — ตอนที่ 81 ตอกหน้าจ้าวจอมเสแสร้ง (2)

"แค่ต้มน้ำให้เดือดแล้วใส่ลงไปต้มจนสุกก็กินได้แล้วค่ะ ถ้ากินไม่หมดก็เอาแขวนไว้นอกหน้าต่างได้เลย"

"แล้วก็ของพวกนี้ แม่ของฉันฝากมาให้ค่ะ เมื่อวานท่านตั้งใจไปซื้อมาจากสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายเพื่อฝากมาให้คุณโดยเฉพาะเลยนะคะ แม่ฉันนี่ก็จริงๆ เลย พวกเราเพิ่งจะพบกันอย่างเป็นทางการแค่ครั้งเดียว ท่านก็มองคุณเป็นว่าที่ลูกเขยไปเสียแล้ว เซิ่งซี คุณอย่าถือสาท่านเลยนะคะ"

จ้าวหลานหลานเอามือลูบผมเปีย พลางแสดงท่าทางเหนียมอายอย่างพอเหมาะพอเจาะ

การพยายามเข้ามาตีสนิทของจ้าวหลานหลานทำให้ซ่งเซิ่งซีรู้สึกรำคาญใจยิ่งนัก ทว่ามารยาทและวุฒิภาวะทำให้เขาไม่ได้แสดงความรังเกียจออกมาโจ่งแจ้ง เพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจัง:

"เกี๊ยวเธอวางไว้เถอะ ขอบใจที่ช่วยนำมาให้ ส่วนของอย่างอื่นเธอเอากลับไปเถอะ ฉันไม่เคยกินขนมจุบจิบ กลับไปบอกสหายฟางเหม่ยหัวด้วยว่า ความจริงแล้วฉันกับเธอไม่ได้สนิทกัน อย่าให้หล่อนเข้าใจผิดไป และอีกอย่าง สหายจ้าว ตอนนี้เธอควรเรียกฉันว่าคุณหมอซ่ง หรือไม่ก็ศาสตราจารย์ซ่ง การที่เธอเรียกชื่อจริงของฉันตรงๆ เช่นนี้ มันดูไร้มารยาทอย่างยิ่ง"

จ้าวหลานหลานถูกซ่งเซิ่งซีสาดน้ำเย็นเข้าใส่จนเย็นวาบไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รู้สึกกระอักกระอ่วนหน้าชาเป็นที่สุด

หลินจู๋จิ่วที่นั่งอยู่ใต้โต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของซ่งเซิ่งซี แล้วฉีกยิ้มกว้างอย่างเบิกบานใจ ฝีปากในการตอกกลับคนของซ่งเซิ่งซีนั้นร้ายกาจกว่าเธอเสียอีก เพียงแต่ปกติเขาไม่ค่อยยอมลงมือเท่านั้นเอง

ที่แท้จ้าวหลานหลานกับซ่งเซิ่งซีเคยไปดูตัวกันมาก่อนนี่เอง เธอฟังออกแล้วว่า ทั้งจ้าวหลานหลานและแม่ผู้ละโมบเห็นแก่ตัวของหล่อนต่างก็หมายปองซ่งเซิ่งซี ทว่าซ่งเซิ่งซีไม่ได้มีใจให้หล่อนเลยสักนิด หล่อนยังอุตส่าห์ดั้นด้นตามมาเสนอหน้าให้เขาหักหน้าถึงที่ นี่ช่างเป็นสไตล์หน้าหนาไร้ยางอายประจำตระกูลจ้าวโดยแท้

"ขะ…เข้าใจแล้วค่ะ คุณหมอซ่ง มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะถามคุณ คุณกับหลินจู๋จิ่วดูเหมือนจะสนิทกันมาก คุณยังไม่รู้เรื่องของบ้านตระกูลหลินอีกหรือคะ? พ่อของหล่อนเป็นนายทุนขูดรีดที่ถูกตัดสินประหารชีวิตไปแล้ว ฉันคิดว่าผู้การน้อยซ่งมีประวัติภูมิหลังที่ถูกต้องบริสุทธิ์ผุดผ่อง ควรจะอยู่ให้ห่างจากครอบครัวพรรค์นี้ไว้จะดีกว่านะคะ"

ในที่สุดซ่งเซิ่งซีก็มีน้ำโหจนได้ น้ำเสียงของเขาจึงเข้มและหนักหน่วงขึ้นทันที

"ฉันจะสนิทกับใครมันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน นี่เธอกำลังสั่งสอนฉันอยู่หรือสหายจ้าวหลานหลาน? มารยาทของเธอรวมถึงทัศนคติที่มีต่ออาจารย์ถือว่าบกพร่องอย่างรุนแรง ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ใช่อาจารย์ของเธอ แต่ฉันสามารถเสนอแนะให้อาจารย์ของเธอประเมินคะแนนด้านความประพฤติของเธอว่าไม่ผ่านได้นะ"

จ้าวหลานหลานมองซ่งเซิ่งซีด้วยความหวาดผวา ปกติซ่งเซิ่งซีไม่ใช่คนที่จะบันดาลโทสะได้ง่ายๆ ทว่าในยามนี้เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโกรธเธออย่างจริงจัง เวลาที่เขาดุขึ้นมา ช่างดูน่ากลัวจนขนลุกชัน

จ้าวหลานหลานรีบยอมอ่อนข้อทันควัน แสร้งทำสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจและใช้น้ำเสียงอ่อนหวานน่าสงสารแบบหญิงสาวบอบบาง

"คุณหมอซ่ง คุณอย่าเข้าใจเจตนาของฉันผิดไปสิคะ ฉันแค่หวังดีเท่านั้นเอง เบื้องบนพร่ำสอนพวกเราเสมอว่าต้องมีความตระหนักรู้ทางอุดมการณ์ที่สูงส่งถึงจะเป็นสหายที่ดีไม่ใช่หรือคะ? คุณหมอซ่งเป็นถึงศาสตราจารย์ในโรงเรียน การที่ฉันมีความตื่นตัวทางอุดมการณ์ที่ดีขนาดนี้ คุณควรจะเอ่ยปากชมเชยฉันถึงจะถูก"

"ฉันรู้ดีว่าตอนนี้คุณหมอซ่งอาจจะยังไม่ชอบฉัน แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้ที่จะพยายามพัฒนาความสัมพันธ์ของพวกเราให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้น คุณป้ากับแม่ของฉันต่างก็บอกว่าพวกเราสองคนเหมาะสมกันมาก…"

หล่อนยังพูดไม่ทันจบ ซ่งเซิ่งซีก็เอ่ยปากไล่แขกทันที "สหายจ้าว ถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไรแล้ว ก็เชิญกลับไปเถอะครับ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินจู๋จิ่วที่แอบอยู่ใต้โต๊ะพลันแข็งค้างลงทันใด ยัยจ้าวจอมเสแสร้งคนนี้คิดจะให้ทุกคนถอยห่างจากตระกูลหลินของพวกเธออย่างนั้นหรือ? ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว!

หลินจู๋จิ่วจึงตัดสินใจมุดตัวออกมาจากใต้โต๊ะทันที เธออยากจะเห็นนักว่ายามที่จ้าวหลานหลานเห็นหน้าเธอในตอนนี้ จะมีสีหน้าท่าทางเป็นอย่างไร

เธอลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย "พี่ใหญ่ซ่ง ขาฉันเหน็บชาไปหมดแล้ว คุณยังต้องคุยอีกนานไหมเนี่ย? หมากรุกกระดานนั้นยังจะเล่นต่ออยู่หรือเปล่า?"

จากนั้นเธอก็หันขวับไปมองจ้าวหลานหลานที่ใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นสีตับหมูในชั่วพริบตา แววตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกตกใจจนตัวสั่น แล้วคลี่ยิ้มหวานเยือกเย็นส่งไปให้

"สหายจ้าว พี่ใหญ่ซ่งของฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าให้เอาของพวกนี้เก็บกลับไป เขาไม่ได้สนิทกับเธอสักนิด"