ตอนที่ 86 — ตอนที่ 86 ไม่มีหน้าจะสู้คน

ถึงตอนนั้น พี่สาวก็เพิ่งจะอายุยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี ยังไม่ได้แก่เฒ่าอะไรนักหนา พี่สุ่ยฟู่เป็นคนดีก็จริงอยู่ แต่พูดไปพูดมา ที่เธอไม่ชอบใจที่สุดก็คือครอบครัวของเขา เรื่องจางเหอฮวายังไม่ต้องพูดถึง น้องชายสติไม่สมประกอบคนนั้น สุดท้ายแล้วก็ต้องตกเป็นภาระให้พี่ชายกับพี่สะใภ้คอยดูแลอยู่ดีไม่ใช่หรือ?

"อย่างไรฉันก็ไม่เห็นด้วย ฉันไม่อยากให้พี่สาวต้องไปทนลำบาก ฉันเลี้ยงดูพี่สาวของฉันเองได้ ทำไมต้องให้หล่อนแต่งเข้าไปทนรองรับอารมณ์บ้านคนอื่นด้วย พี่ ฉันขอย้ำอีกครั้งนะว่าเรื่องนี้ฉันไม่เห็นด้วย หวังว่าพี่จะคิดทบทวนดูให้ดีๆ"

เติ้งเฉียวซานที่นั่งอยู่ข้างๆ เหลือบมองหลินจู๋จิ่วที่กำลังทำแก้มป่องด้วยความโมโห จึงยื่นแอปเปิลผลหนึ่งส่งให้เธอ นี่เป็นของที่ซ่งเซิ่งซีแอบเอามาใส่ไว้ในรถก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทาง

หลินจู๋จิ่วไม่ได้รับเอาไว้ ในยามนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะมากัดกินแอปเปิลหรอก

หลินซิ่งเอ๋อร์เอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดจา ในใจของเธอก็กำลังลังเลสับสนอยู่เช่นกันว่าจะแต่งงานดีหรือไม่ เพราะถึงอย่างไรสถานการณ์ในยามนี้ก็ไม่เหมือนกับในอดีตแล้ว

โจวสุ่ยฟู่กลับเป็นคนอารมณ์ดีและใจเย็น เขาหัวเราะซื่อๆ "อย่างไรฉันก็ต้องไปสู่ขอเธอที่บ้านอยู่ดี หากซิ่งเอ๋อร์ไม่ตกลงแล้วปฏิเสธฉัน ฉันก็คงจนปัญญา แต่ถ้าเธอตกลงละก็ เสี่ยวจิ่ว พรุ่งนี้พวกเราสามคนค่อยเข้าเมืองเอกของมณฑลไปเลือกซื้อของหมั้นด้วยกัน ถึงเวลานั้นเธอช่วยเป็นที่ปรึกษาให้ด้วยนะ"

หลินจู๋จิ่วแค่นเสียงเหอะ "อย่าเพิ่งวาดฝันไปไกลขนาดนั้นเลย ขืนคุณไปสู่ขอที่บ้านฉัน คอยดูเถอะว่าแม่คุณจะต้องร้องไห้ฟูมฟายอาละวาดจะผูกคอตายตามมารังควานที่บ้านฉันแน่ ครอบครัวฉันอยากอยู่อย่างสงบสุข ไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายสามวันดีสี่วันไข้หรอกนะ"

"เสี่ยวจิ่วเธอวางใจเถอะ ฉันจะคุยกับแม่ให้รู้เรื่อง หากชาตินี้ฉันไม่ได้แต่งกับซิ่งเอ๋อร์ ฉันก็จะไม่แต่งงานกับใครอีกตลอดชีวิต"

"ช่างดื้อดึงหัวรั้นเสียจริง!"

หลินจู๋จิ่วไม่ได้เอ่ยคำใดอีก เพราะเธอเหลือบเห็นรอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของหลินซิ่งเอ๋อร์

เรื่องนี้คงต้องกลับไปปรึกษาพูดคุยกับพี่สาวและคุณปู่ที่บ้านอีกที หากดึงดันห้ามไม่อยู่จริงๆ เธอก็คงจนปัญญา

รถแล่นผ่านถนนบนภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะหนาทึบ มุ่งหน้าตรงไปยังหมู่บ้านโจวจวง

ทางด้านซ่งเซิ่งซี ไช่เสี่ยวกวงได้เดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา

"เซิ่งซี เมื่อครู่โจวสุ่ยฟู่มาบอกฉันว่า เขาตั้งใจจะแต่งงานกับหลินซิ่งเอ๋อร์ แผนกตรวจสอบประวัติการเมืองก็อนุมัติแล้วด้วย นายรู้เรื่องนี้หรือยัง?"

"เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในความรับผิดชอบของผม ผมจะไปรู้ได้อย่างไรล่ะครับ แต่ตอนนี้รู้แล้ว หมอโจวเป็นคนประพฤติดี หากซิ่งเอ๋อร์แต่งงานกับเขาก็นับว่าเป็นเรื่องดี พี่ร้อนรนกระวนกระวายมาเล่าให้ผมฟังแบบนี้ หมายความว่าอย่างไรกันครับ?"

เมื่อเห็นว่าซ่งเซิ่งซีไม่มีอารมณ์หวั่นไหวหรือสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ไช่เสี่ยวกวงก็รู้ทันทีว่าตนเองคาดเดาผิดไปอย่างสิ้นเชิง ซ่งเซิ่งซีไม่ได้ชอบหลินซิ่งเอ๋อร์เลย หรือว่าสีหน้าแววตาคราวนั้นเขาจะตีความผิดพลาดไปเอง?

ไช่เสี่ยวกวงเดินเข้าไปตบไหล่ซ่งเซิ่งซีเบาๆ "เฮ้อ เซิ่งซี ฉันรู้สึกว่าตอนนี้นับวันฉันยิ่งไม่เข้าใจนายเข้าไปทุกทีแล้ว"

ซ่งเซิ่งซีเงยหน้าขึ้นมองเขา "พูดจาพิลึกกึกกือจริงๆ ครับ"

ไช่เสี่ยวกวงฉีกยิ้มยิงฟันขาวสะอาด "ฉันก็รู้สึกว่ามันพิลึกเหมือนกัน เอาละ ไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปละนะ"

"นี่ ในเมื่อมาแล้ว ตอนเที่ยงก็อยู่กินเกี๊ยวด้วยกันสิครับ"

"ได้เลยสิ!"

ตอนที่หลินจู๋จิ่วและหลินซิ่งเอ๋อร์เดินทางมาถึงหมู่บ้านโจวจวง หลี่ชุ่ยฮวา โจวต้าเหนาไต้ และโจวเถี่ยต้านกำลังนั่งยองๆ อยู่บนก้อนหินหน้าบ้าน กินต้มแป้งต้มกับต้นหอมจิ้มเต้าเจี้ยวกันอยู่

ท่ามกลางอากาศหนาวจัดเช่นนี้ ที่ต้องมานั่งกินข้าวหน้าบ้านก็เพราะน้ำแกงแป้งต้มมันร้อนลวกปาก การมีลมหนาวพัดโชยมาช่วยเป่าจะทำให้กินได้เร็วขึ้น

ทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นมอง ก็แลเห็นรถจี๊ปทหารแล่นเข้ามาจอดที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน คนที่ก้าวลงจากรถคือสองพี่น้องตระกูลหลิน โจวสุ่ยฟู่ ม่านยา และเติ้งเฉียวซาน

หลี่ชุ่ยฮวารีบลุกขึ้นยืน เตะขาโจวเถี่ยต้านไปทีหนึ่ง แล้วทั้งสองคนก็รีบถือชามวิ่งผลุนผลันเข้าไปในลานบ้าน ปิดประตูลั่นดาลใส่กลอนทันที

โจวต้าเหนาไต้ถือชามยืนขึ้น พลางส่งยิ้มแหยๆ ด้วยความกระอักกระอ่วนหน้าชาให้แก่พวกหลินจู๋จิ่ว "กะ…กลับมากันแล้วหรือ กลับมาได้ก็ดีแล้ว กลับมาได้ก็ดีแล้ว"

หลินจู๋จิ่วไม่ได้สนใจไยดีเขาแม้แต่น้อย ดึงมือหลินซิ่งเอ๋อร์และเติ้งเฉียวซานมุ่งหน้าตรงกลับบ้านทันที

ส่วนโจวสุ่ยฟู่ก็เดินแยกย้ายกลับไปยังบ้านของตนเองอีกฝั่งหนึ่ง

บ้านของม่านยาอยู่ลานด้านหลังบ้านของโจวต้าเหนาไต้ ตอนที่หล่อนเดินผ่าน หล่อนปรายตามองโจวต้าเหนาไต้แวบหนึ่ง แล้วจงใจขึ้นเสียงแหลมสูงแขวะใส่ประโยคหนึ่ง

"แหม โจวต้าเหนาไต้ คราวนั้นเพื่อเอาชีวิตรอด พวกแกถึงกับผลักไสหลินจู๋จิ่วออกไปตายแทน แต่สุดท้ายเขากลับช่วยชีวิตครอบครัวพวกแกเอาไว้ หลี่ชุ่ยฮวายังมียางอายอยู่อีกหรือไงกัน?"