ตอนที่ 87 — ตอนที่ 87 โขกศีรษะให้คุณปู่

"ฉันล่ะไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตพรรค์นี้ที่เห็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตกลับมาแล้วยังจะหลบหน้าหลบตาอีก หน้าหายไปไหนหมด หรือกลัวว่าเขาจะมาแย่งกินต้มแป้งต้มบ้านพวกแกหรือไง?

ฉันจะบอกให้ พี่สุ่ยฟู่กับหลินซิ่งเอ๋อร์ได้รับการอนุมัติคำร้องขอแต่งงานแล้ว ทั้งสองคนใกล้จะแต่งงานกันแล้ว จะไปขอขมาหรือไม่ก็คิดเอาเองเถอะ การหลบหน้ามันก็แค่พวกขี้ขลาดตาขาว!"

ม่านยาตวัดสายตาค้อนใส่โจวต้าเหนาไต้ทีหนึ่งแล้วเดินจากไป

โจวต้าเหนาไต้รู้สึกเหมือนเอาหน้าตัวเองไปถูกับขอบส้วมหลุมอีกรอบ ตะโกนใส่ม่านยาด้วยความโมโห "เฮ้ย ม่านยา แกพูดจากับใครกัน ถ้านับตามลำดับรุ่นฉันเป็นอาแกนะ รู้หรือเปล่า!"

ม่านยาตอบกลับมาประโยคหนึ่งตอนเดินเข้าลานบ้าน "อาบ้าบออะไร ไม่ละอายแก่ใจบ้างหรือไง!"

หลี่ชุ่ยฮวาได้ยินทุกอย่างจากหลังประตูรั้ว หล่อนเปิดประตูเดินออกมาพลางถ่มน้ำลาย "ม่านยานี่พอหาคู่หมายทำงานในโรงพยาบาลได้หน่อยก็คิดว่าตัวเองวิเศษวิโส นามสกุลโจวเหมือนกันแท้ๆ ทำไมถึงได้ชักศอกออกนอก เข้าข้างคนนอกแบบนี้"

โจวต้าเหนาไต้หน้าเขียวคล้ำไม่พูดไม่จาเดินเข้าบ้าน วางชามที่กินค้างไว้ครึ่งหนึ่งลงบนโต๊ะบนเตียงเตา

โจวเถี่ยต้านกินต้มแป้งต้มหมดไปหนึ่งชามแล้ว พอเห็นพ่อเหลือไว้ครึ่งชามก็รีบดึงชามมาทันที "พ่อ พ่อไม่กินแล้วเหรอ? ถ้าไม่กินฉันกินนะ"

โจวเถี่ยต้านมุดหน้าลงในชาม ซดเสียงดังซู้ดซ้าดแปบเดียวก็กินครึ่งชามนั้นจนเกลี้ยง

"รู้จักแต่กิน ช่างเหมือนแม่แกไม่มีผิด มีแต่จะทำให้ฉันขายขี้หน้าชาวบ้าน"

หลี่ชุ่ยฮวาเดินเข้ามาได้ยินเข้าก็รู้สึกไม่สบอารมณ์

"หัวหน้าครอบครัว เป็นอะไรไปอีกล่ะ จะมาพาลลงกับลูกทำไมกัน แกจะไปเชื่อคำพูดม่านยาจริงๆ หรือ โจวสุ่ยฟู่จะแต่งงานกับหลินซิ่งเอ๋อร์ได้จริงเรอะ? เขาไม่กลัวแม่เขาผูกคอตายหรือไง"

โจวต้าเหนาไต้ตะคอกใส่หลี่ชุ่ยฮวาอย่างเดือดดาล "เธอจะไปรู้อะไร โจวสุ่ยฟู่ตกลงแล้ว จางเหอฮวาจะคัดค้านก็ไม่มีประโยชน์อะไร เรื่องวันนั้นทำให้ฉันขายหน้าจนหมดสิ้น ตอนนี้ใครเห็นหน้าฉันก็พากันเยาะเย้ยถากถาง ทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอ!"

"โจวต้าเหนาไต้ แกจะมาไร้มโนธรรมไม่ได้นะ ตอนนั้นฉันทำไปเพราะอะไร ก็ไม่ใช่เพราะห่วงว่าหูแกจะขาดหรือไง แกก็เอาพื้นรองเท้าตบหน้าฉันต่อหน้าทุกคนไปแล้ว เรื่องนี้มันยังไม่จบอีกเรอะ?"

"ตามที่ฉันว่านะชุ่ยฮวา เธอไปขอขมาตระกูลหลินเสียเถอะ ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าจะอยู่อย่างสงบไม่ได้ อีกอย่างพวกเราไม่ได้หวังพึ่งสุ่ยฟู่ให้ช่วยพาเจ้าเถี่ยต้านไปทำงานที่โรงพยาบาลหรอกหรือ พ้นปีนี้ไปเถี่ยต้านก็อายุสิบหกแล้ว ไปทำได้แล้ว สองปีมานี้พวกเราเอาทั้งนมมอลต์* ทั้งไข่ไก่ไปประจบส่งให้จางเหอฮวา ลงทุนลงแรงไปตั้งเท่าไหร่ เกิดสองบ้านนี้ดองกันขึ้นมา โจวสุ่ยฟู่ก็ต้องเข้าข้างตระกูลหลิน ถึงตอนนั้นอนาคตลูกชายเราก็พังกันพอดี ของที่พวกเราส่งไปก็สูญเปล่า อีกอย่างเธอดูการกินของมันสิ มีแต่หน่วยงานรัฐเท่านั้นแหละที่เลี้ยงมันไหว"

หลี่ชุ่ยฮวานั่งลงบนขอบเตียงเตาด้วยสีหน้าไม่พอใจ "พูดอะไรน่ะ ให้ฉันไปขอขมาตระกูลหลิน ตีให้ตายฉันก็ไม่ไป ยังคิดว่าฉันขายหน้าไม่พออีกเรอะ? ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามีจางเหอฮวาอยู่ ซิ่งเอ๋อร์กับสุ่ยฟู่จะแต่งงานกันได้ จางเหอฮวาไม่สนหรอกว่าเบื้องบนจะอนุมัติหรือไม่ อย่างไรเสียหล่อนก็ไม่มีทางยอมเด็ดขาด"

"นังผู้หญิงผลาญบ้านผลาญเมือง ถ้าเถี่ยต้านเข้าทำงานที่โรงพยาบาลไม่ได้ ฉันจะเฆี่ยนแกให้ตาย!"

หลี่ชุ่ยฮวาไม่กล้าต่อปากต่อคำกับโจวต้าเหนาไต้ เก็บชามเปล่าอย่างเงียบเชียบ

ในใจยังคงคิดว่าเรื่องของซิ่งเอ๋อร์กับโจวสุ่ยฟู่ไม่มีทางสำเร็จได้อย่างแน่นอน

สิ่งที่หล่อนกังวลไม่ใช่เรื่องของโจวสุ่ยฟู่กับหลินซิ่งเอ๋อร์ แต่เป็นเรื่องที่หลินจู๋จิ่วกับหมอซ่งคนนั้นกำลังคบหาดูใจกันอยู่ต่างหาก

ทว่าต่อให้หมอซ่งผู้นี้จะถูกตาต้องใจหลินจู๋จิ่ว พ่อแม่ของเขาจะยอมให้คนตระกูลหลินก้าวเข้าประตูบ้านหรือ?

อีกฝ่ายเป็นถึงผู้อำนวยการ ภูมิหลังครอบครัวแดงบริสุทธิ์ไม่ด่างพร้อย ฐานะทางบ้านย่อมไม่ธรรมดา ครอบครัวอย่างนั้นจะยอมรับลูกสาวนายทุนมาเป็นสะใภ้หรือไร?

คิดไปคิดมาก็ล้วนเป็นเรื่องเหลวไหล ตระกูลหลินก็แค่เหนื่อยเปล่า ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลเลยสักนิด

พอคิดได้ทะลุปรุโปร่ง หลี่ชุ่ยฮวาก็ไม่หวาดกลัวสิ่งใดอีกต่อไป

เวลานี้เอง โจวเถี่ยต้านที่อยู่ข้างๆ ก็เรอเอิ๊กออกมาคำหนึ่งด้วยความอิ่มแปล้

หลินฝูถังกำลังนั่งสานกระบุงไม้อยู่ในห้อง ลูกเป็ดสองตัวหมอบอยู่ข้างกาย โตขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ด้านข้างยังมีลูกสุนัขตัวน้อยอยู่อีกตัวหนึ่ง

หมายเหตุ

• นมมอลต์ (มอลต์สกัดพร้อมดื่ม ไมล์รูจิง — 麦乳精) เป็นเครื่องดื่มบำรุงสุขภาพยอดนิยมและถือเป็นของขวัญชั้นดีที่มีราคาสูงในยุค 70s ของจีน