ตอนที่ 94 — ตอนที่ 94 เฉียวซานเป็นเด็กดี

ยิ่งไปกว่านั้น สมุนไพรที่จำเป็นยังสามารถปลูกได้ทันทีตามต้องการ โดยไม่จำเป็นต้องปลูกเรียงลำดับตามตู้

เธอมีเรื่องยุ่งให้ต้องทำมากมายจริงๆ ทั้งต้องปลูกพืชพันธุ์ธัญญาหาร ทั้งยังมีตำราแพทย์สารพัดเล่มที่ต้องอ่าน ตำราในห้องหนังสือเล็กของมิติระดับต้นเธอยังไม่มีเวลาเปิดอ่านเลยด้วยซ้ำ และตำราการแพทย์บนชั้นหนังสือแห่งนี้ก็มีรวมกันมากกว่าหนึ่งพันเล่มแล้ว

แต่หากตั้งใจศึกษาอย่างจริงจัง เดิมทีเธอก็มีพื้นฐานที่ดีอยู่แล้ว การเรียนรู้จึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นสำหรับเธอเลยสักนิด

กุ้ยฮวาบินเข้ามาเกาะอยู่ข้างเท้าของหลินจู๋จิ่ว เมื่อได้เห็นภาพอันยิ่งใหญ่อลังการตรงหน้าก็เผยสีหน้าทึ่งตะลึงออกมาเช่นกัน

"ท่านแม่ นี่ตั้งใจจะให้ท่านแม่กลายเป็นหมอเทวดาเลยหรือคะ? แต่ก็ดีเหมือนกันนะ มีทักษะติดตัวเพิ่มขึ้นอีกอย่าง วันข้างหน้าก็มีหนทางเพิ่มขึ้นอีกสายหนึ่ง"

หลินจู๋จิ่วพยักหน้า พ่อของร่างเดิมนี้เคยเปิดร้านขายยาใหญ่โตมาก่อน วันข้างหน้าเธอสามารถสืบทอดกิจการของบิดา และฟื้นฟูตระกูลหลินให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง

หลินจู๋จิ่วยิ้มสดใส "กุ้ยฮวาฮวา ฉันชอบมิติวิเศษนี้มากจริงๆ มีทั้งสิ่งที่ต้องเรียนรู้และสิ่งที่ต้องทำอีกเยอะแยะมากมาย ต่อไปนี้ฉันคงจะใช้ชีวิตได้อย่างเต็มเปี่ยมและยุ่งวุ่นวายมากแน่ๆ"

"ก็ใช่น่ะสิคะท่านแม่ ท่านแม่ต้องสู้นะคะ มิติวิเศษถึงจะปลดล็อกระดับสามได้!"

"อื้อ สู้ๆ!"

หลังจากอยู่ในบ้านต้นไม้พักหนึ่ง หลินจู๋จิ่วก็นำไข่ของกุ้ยฮวาออกจากมิติวิเศษ เธอตั้งใจจะเอาไข่ใบนี้ไปมอบให้ย่าโจว ไข่ที่ไก่กู๊กู่ออกมาเองนั้นไม่สามารถฟักเป็นตัวได้ ทำได้เพียงนำมากินเท่านั้น พอดีกับที่เธอยังคงติดค้างไข่ไก่ของย่าโจวอยู่

หลินจู๋จิ่วทอดตัวลงนอนบนเตียงเตาได้เพียงชั่วครู่ ท้องฟ้าก็สว่างโร่ขึ้นมา

วันๆ หนึ่งทำให้เธอเหน็ดเหนื่อยไม่น้อยเลยจริงๆ

แต่เช้าตรู่ซิ่งเอ๋อร์ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว ตอนที่ซิ่งเอ๋อร์ตื่น หลินจู๋จิ่วยังคงนอนแผ่หลาหลับสนิทอยู่บนเตียง

เธอคิดจะทำงานบ้านให้เสร็จก่อนแล้วค่อยปลุกน้องสาว

เกี๊ยวที่ห่อไว้เมื่อคืนยังเหลืออยู่อีกสองกระด้ง วางตากลมหนาวอยู่บนโม่หินในลานบ้านจนแข็งตัว ซิ่งเอ๋อร์จึงเก็บใส่ถุงผ้าแล้วนำไปแขวนไว้นอกหน้าต่าง

ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ เกี๊ยวเก็บไว้สิบวันครึ่งเดือนก็ไม่เน่าเสีย ยามใดที่อยากกินของอร่อยบำรุงปากท้อง ก็ค่อยปลดลงมาต้มกิน

ตอนที่เธอกำลังจะทำอาหาร เฉียวซานก็หาบคานมีถังน้ำสองใบเดินเข้ามาในลานบ้าน น้ำในถังไม่ได้เต็มเปี่ยม มีอยู่เพียงครึ่งถังเท่านั้น คาดว่าเขาคงยังหาบน้ำเต็มสองถังไม่ไหว

จุดตักน้ำอยู่นอกหมู่บ้านโจวจวง ทางทิศตะวันออกตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ทั้งหมู่บ้านมีบ่อน้ำอยู่เพียงบ่อเดียวเท่านั้น ระยะทางจึงค่อนข้างไกลพอสมควร

เพราะที่บ้านไม่มีน้ำประปา ทุกครัวเรือนจึงต้องมีคานหาบหนึ่งเล่มกับถังตักน้ำสองใบไว้ใช้หาบน้ำ ขอบบ่อน้ำในฤดูหนาวทั้งลื่นทั้งอันตรายยิ่งนัก

ซิ่งเอ๋อร์รีบเข้าไปช่วยรับ "เด็กคนนี้นี่ ใครใช้ให้หนูออกไปหาบน้ำแต่เช้าตรู่กัน อันตรายมากนะรู้ไหม ต่อไปห้ามไปคนเดียวอีกล่ะ"

หลินเฉียวซานเงยใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความหนาวขึ้นส่งยิ้มแป้น "ไม่เป็นไรครับพี่ใหญ่ ผมทำไหวครับ"

"เด็กคนนี้นี่ พี่บอกว่าไม่ให้ไปคนเดียวก็คือไม่ให้ไป ได้ยินหรือเปล่า"

"ครับผม ทราบแล้วครับ"

หลินซิ่งเอ๋อร์ยกถังน้ำเทลงในตุ่มน้ำ แล้วนำกระด้งไม้ไผ่มาปิดปากตุ่มไว้ดังเดิม

เฉียวซานช่วยหลินซิ่งเอ๋อร์ก่อไฟและดึงกล่องลม

ห้องครัวกั้นกับหัวเตียงเตาเพียงกำแพงเดียว เวลาทำอาหาร เตียงเตาก็จะพลอยอุ่นขึ้นมาด้วย

เสียงดึงกล่องลมก่อไฟดังฮู่ๆ ชัดเจน หลินจู๋จิ่วหลับสนิท เสียงนี้จึงไม่ได้ปลุกเธอให้ตื่น

พอก่อไฟเสร็จ เฉียวซานก็ออกไปกวาดลานบ้าน เจ้าสุนัขตัวน้อย 'อาหวง' วิ่งพรวดพราดออกมาจากห้อง คอยวนเวียนพันแข้งพันขาอยู่รอบตัวเขา

"อาหวง อย่าซนสิ ฉันกำลังกวาดพื้นอยู่นะ"

"โฮ่งๆๆ…"

หลินฝูถังสวมเสื้อนวมขนสัตว์ก้าวออกมาจากห้อง มองดูหลินเฉียวซานในลานบ้านพลางยิ้มบางๆ เด็กคนนี้โตขึ้นมาต้องได้ดีไม่มีผิดแน่

หลินซิ่งเอ๋อร์ต้มข้าวต้มข้าวโพดเสร็จแล้วจึงไปปลุกหลินจู๋จิ่วให้ลุกขึ้น

"เสี่ยวจิ่ว รีบตื่นเถอะ วันนี้ยังต้องไปเมืองเอกของมณฑลกันนะ"

หลินจู๋จิ่วลุกขึ้นบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า

"ช่วงสองสามวันนี้ทำไมเธอดูเหนื่อยล้าขนาดนี้นะ ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดีหรือไงกัน?"