ตอนที่ 95 — ตอนที่ 95 ไปจัดเตรียมสินสอดที่เมืองเอกของมณฑล (1)

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่ ทุกคืนหนูฝันว่าได้ออกแรงทำงานในแปลงนา ตื่นขึ้นมาก็เลยรู้สึกปวดเมื่อยเอวและหลังไปหมด"

หลินซิ่งเอ๋อร์ตบเบาๆ และช่วยบีบนวดเอวให้หลินจู๋จิ่ว "เอาล่ะ รีบลุกขึ้นเถอะ"

"ค่ะ"

หลินจู๋จิ่วสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้อง หลินฝูถังกำลังใส่ฟืนเข้าไปในเตาไฟ เทน้ำร้อนที่ต้มเสร็จลงในกะละมังลายซวงสี่เพื่อให้หลินจู๋จิ่วล้างหน้า

บ้านของพวกเขาไม่มีกระติกน้ำร้อน น้ำทุกหยดต้องต้มใหม่ๆ เสมอ ในฤดูหนาวยังพอทนเพราะตั้งเตาต้มได้ตลอดเวลา แต่พอเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิที่ไม่ต้องตั้งเตาไฟแล้ว การจะดื่มน้ำร้อนก็คงจะค่อนข้างยุ่งยาก

กระติกน้ำร้อนเองก็เป็นสินค้าหายากและขาดแคลนที่หาซื้อได้ยาก วันนี้เข้าเมือง เธอจะต้องหาซื้อกลับมาสักสองใบให้ได้

"เสี่ยวจิ่ว เรียกเฉียวซานเข้ามากินข้าวเถอะ เด็กคนนี้ขยันขันแข็ง ตื่นมาหาบน้ำแต่เช้าตรู่ แถมยังช่วยพี่สาวหลานก่อไฟทำกับข้าว กวาดลานบ้าน เด็กคนนี้ศักดิ์ศรีสูง คงกลัวว่าพวกเราจะรังเกียจว่าเขามากินข้าวฟรีๆ นั่งกินนอนกินน่ะ"

"คุณปู่คะ เด็กผู้ชายขยันหน่อยก็ไม่มีอะไรเสียหายนี่คะ อย่างเจ้าพวกขี้ขลาดกลุ่มโจวเถี่ยต้านนั่นสิ ถึงจะเรียกว่าเลี้ยงจนเสียคน"

หลินจู๋จิ่วเปิดประตูบ้านแล้วชะโงกหน้าออกไป

"เฉียวซาน เช้าตรู่แบบนี้ทำงานอะไรอยู่น่ะ รีบเข้ามากินข้าวได้แล้ว"

"ครับผม อีกประเดี๋ยวก็กวาดเสร็จแล้วครับ"

หลินจู๋จิ่วยิ้ม "เด็กคนนี้นี่ งานพวกนี้น่ะ ถ้าว่างอยากทำก็ค่อยทำเถอะ วันพรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปสมัครเรียนชั้นประถมนะ"

หลินเฉียวซานเงยหน้าขึ้นมองหลินจู๋จิ่วด้วยความตกตะลึงไปชั่วขณะ เขาวางไม้กวาดพิงฝาผนังแล้วเดินเข้ามาในห้อง อ้าปากค้างจ้องมองหลินจู๋จิ่วด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"พี่รอง เมื่อกี้พี่บอกว่าจะให้ผมไปเรียนหนังสือเหรอครับ? พี่จะให้ผมไปเรียนหนังสือจริงๆ เหรอครับ?"

"เด็กไม่เรียนหนังสือแล้วจะทำอะไรล่ะ? มัธยมปลายหยุดเรียนไปแล้ว แต่ประถมยังมีอยู่นี่ เธอเพิ่งจะแปดขวบ ย่อมต้องเรียนหนังสือสิ"

หลินจู๋จิ่วคิดว่าตอนที่เฉียวซานขึ้นมัธยมปลาย จะเป็นช่วงที่รื้อฟื้นการสอบเกาก่าวพอดี หากเขาสอบติดมหาวิทยาลัยได้ ตอนเรียนจบก็เป็นช่วงที่รัฐจัดสรรตำแหน่งงานให้พอดี ขอเพียงเขาตั้งใจเรียนหนังสือ อนาคตของเด็กคนนี้ย่อมสดใสอย่างแน่นอน

ดูออกได้ชัดเจนว่าเฉียวซานปรารถนาอยากจะไปเรียนหนังสือมาก เด็กคนนี้เลี้ยงดูง่ายและไม่ทำให้ต้องเหนื่อยใจเลยจริงๆ

เฉียวซานโค้งคำนับลงลึก เบะปากน้ำตาคลอเบ้า "ขอบคุณครับพี่ ผมจะตั้งใจเรียนหนังสืออย่างดีแน่นอน จะไม่ทำให้ตระกูลหลินต้องขายหน้าครับ"

"พอแล้ว คนในครอบครัวเดียวกันจะเกรงใจอะไรกัน ไปล้างมือแล้วมากินข้าว วันนี้พวกเราจะเข้าเมือง เธออยากไปด้วยไหม?"

"ผมไม่ไปครับ ผมอยากอยู่บ้านเป็นเพื่อนคุณปู่ครับ"

"อืม ถ้าอย่างนั้นตอนกลับมาฉันจะซื้อกระเป๋านักเรียนใบใหม่มาฝากเธอนะ"

หลินเฉียวซานยิ้มร่าอย่างมีความสุข "ขอบคุณครับพี่รอง!"

หลินฝูถังเดินเข้ามา "เสี่ยวจิ่ว เรื่องเฉียวซานไปโรงเรียนน่ะมันดีอยู่หรอก แต่พวกเราไม่มีเงินเหลือพอจะส่งให้เขาไปเรียนน่ะสิ"

"คุณปู่วางใจเถอะค่ะ เรื่องเงินหนูจะหาทางเอง หมอซ่งบอกว่าพอเรียนจบหนูจะได้เป็นหมอ เขาจึงจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้หนูมาก่อนบางส่วน วันข้างหน้านะคะ สิ่งที่บ้านเราควรจะมีก็จะมีทั้งหมด พวกเราค่อยๆ ก้าวไปค่ะคุณปู่ หนูจะทำให้คุณปู่ได้เห็นว่าครอบครัวเราจะมีชีวิตที่เจริญรุ่งเรืองและอบอุ่นร่มเย็นอย่างแน่นอน"

หลินจู๋จิ่วคิดว่าต้องขุดบ่อน้ำในลานบ้านสักบ่อ จะได้ไม่ต้องเดินทางไปหาบน้ำดื่มไกลถึงเพียงนั้น

และบ้านดินเหนียวหลังนี้ก็ต้องเปลี่ยนเป็นบ้านอิฐ พอเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ อะไรที่ควรเลี้ยงก็ต้องเลี้ยงให้หมด

เรื่องที่ต้องทำมีเยอะแยะมากมาย คิดจนแทบไม่หวาดไม่ไหว

หลินฝูถังยิ้มจนริ้วรอยเต็มใบหน้า ไม่ได้เอ่ยขัดอะไรอีก หลานสาวคนเล็กของเขามีความสามารถถึงเพียงนี้เชียวนะ

พอกินข้าวเสร็จ หลินซิ่งเอ๋อร์ก็สวมเสื้อนวมสำลีสภาพค่อนข้างใหม่ ผูกผ้าพันคอสามเหลี่ยมสีแดง ชโลมน้ำมันใส่ผม ถักเปียใหญ่สองข้างอย่างเรียบร้อยเป็นประกายเงางาม ทาครีมหิมะบนใบหน้า กลิ่นหอมฟุ้งและดูสดชื่นมีชีวิตชีวาเดินออกจากห้องมายืนอยู่หน้ากระจก

หลินจู๋จิ่วเอ่ยปากชมเธอ "พี่ วันนี้พี่สวยมากจริงๆ ค่ะ"

หลินซิ่งเอ๋อร์มองดูตัวเองในกระจก พลางเอามือปิดหน้ายิ้มเขินอายอย่างเอียงอาย