ตอนที่ 96 — ตอนที่ 96 ฟางเหม่ยหัวมาเยี่ยมเยือน

เพียงครู่ต่อมาโจวสุ่ยฟู่ก็เดินทางมาถึง อาศัยช่วงจังหวะที่เขากำลังพูดคุยอยู่กับหลินซิ่งเอ๋อร์และหลินฝูถัง หลินจู๋จิ่วก็เรียกเฉียวซานเข้ามาแล้วยื่นไข่ของกุ้ยฮวาให้แก่เขา

"ว้าว ไข่ไก่ฟองใหญ่จังเลยครับพี่ มาจากไหนเหรอครับ?"

"ไม่ต้องสนใจหรอกว่ามาจากไหน เอาไข่ฟองนี้ไปให้ย่าโจวข้างบ้านเสียนะ"

"ครับผม ทราบแล้วครับ"

ตอนที่หลินจู๋จิ่วจะออกเดินทาง เธอสวมเสื้อโค้ตตัวใหญ่ที่ซ่งเซิ่งซีมอบให้ และนำเสื้อนวมตัวเก่าของคุณปู่ติดตัวไปด้วย ตอนไปตลาดมืดต้องเปลี่ยนเสื้อโค้ตออกเสียก่อน ไม่อย่างนั้นจะดูสะดุดตาเกินไปจนนำพาปัญหาที่ไม่จำเป็นมาให้

วันนี้ไม่รู้ว่าจะได้เจอกับเจ้าคนอ้วนไว้หนวดจุ๋มจิ๋มคนนั้นหรือไม่ หากพวกเขายังคงสะกดรอยตามเธออยู่ล่ะก็ เธอจะสวมเสื้อโค้ตตัวนี้กลับไปให้พวกเขาดูเป็นขวัญตา

การได้สวมเสื้อโค้ตตัวเก่งระดับนี้ เจ้าอ้วนหนวดจุ๋มจิ๋มย่อมต้องเกิดความเกรงกลัว และคิดว่าเธอต้องมีคนใหญ่คนโตคอยหนุนหลังอยู่เป็นแน่

สิ่งที่หลินจู๋จิ่วคิดในตอนนี้ก็คือ ทางที่ดีอย่าได้มีเรื่องกระทบกระทั่งกับพวกเจ้าหนวดจุ๋มจิ๋มเลยจะดีกว่า ต่างคนต่างอยู่ เธอขายของของเธอ พวกเขาก็คุมถิ่นของพวกเขา น้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง

เพียงแต่ความคิดอาจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

หลังจากหลินฝูถังกำชับกำชาไปสองสามประโยค โจวสุ่ยฟู่ก็พาหลินจู๋จิ่วและซิ่งเอ๋อร์มุ่งหน้าสู่เมืองเอกของมณฑลด้วยกัน

เรื่องที่โจวสุ่ยฟู่กับหลินซิ่งเอ๋อร์จะแต่งงานกันนั้น กลายเป็นประเด็นฮือฮาจนแทบแตกตื่นไปทั่วทั้งหมู่บ้านโจวจวง

คนที่โดนฟ้าผ่าลงกลางแสกหน้าหนักที่สุดย่อมหนีไม่พ้นครอบครัวของโจวต้าเหนาไต้ ในขณะที่พวกหลินจู๋จิ่วนั่งรถเข้าเมือง โจวต้าเหนาไต้ก็กำลังถือรองเท้าไล่ฟาดหลี่ชุ่ยฮวาจนวิ่งหนีวุ่นวายไปทั่วลานบ้าน

ซ่งจื้อเฉิงและหวังฮุ่ยฟางนั่งกินอาหารเช้าด้วยกันที่โต๊ะอาหาร มื้อเช้าประกอบด้วยปาท่องโก๋ ข้าวต้ม และถั่วลิสงทอดหนึ่งจาน

ซ่งจื้อเฉิงเอ่ยขึ้น "สองสามวันก่อนเซิ่งซีช่วยทางการจับคนร้ายได้อีกแล้ว ลูกชายของเรานี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ"

ซ่งจื้อเฉิงไม่เคยตระหนี่คำชมเชยที่มีต่อลูกชายของตนเลยแม้แต่น้อย

หวังฮุ่ยฟางจึงเอ่ยว่า "ยอดเยี่ยมแค่ไหนก็ยังไม่มีคนรักสักทีนี่คะ"

"ฮุ่ยฟาง ถ้ายังขืนคะยั้นคะยอวุ่นวายต่อไป เซิ่งซีคงไม่อยากกลับบ้านกันพอดี ถึงตอนนั้นเธออย่ามานั่งกลุ้มใจก็แล้วกัน"

"ฉันก็แค่ร้อนใจนี่คะ เหล่าซ่ง คุณมีลูกชายแค่คนเดียว เรื่องแต่งงานของเขาคุณไม่ร้อนใจบ้างหรือไง?"

"ร้อนใจไปจะได้ประโยชน์อะไร เวลาออกศึกในสนามรบ ยิ่งร้อนรนก็ยิ่งเกิดเรื่องวุ่นวาย ตามที่ผมว่า เรื่องแต่งงานของลูกน่ะปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาเถอะ พอถึงเวลาที่วาสนามาถึง ลูกสะใภ้ก็ย่อมปรากฏตัวขึ้นมาเอง คราวก่อนที่คุณแนะนำลูกสาวศาสตราจารย์จ้าวให้เซิ่งซีน่ะ ก็ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย!"

"ไม่เหมาะสมตรงไหนกันคะ ฉันเห็นว่าดีออกจะตายไป"

"ฮุ่ยฟาง คุณคิดว่าดีมันไม่มีประโยชน์หรอก ต้องให้ลูกคิดว่าดีด้วยตัวเอง คุณก็รู้ว่าลูกชายเราเป็นคนเก็บความรู้สึก ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมาง่ายๆ แต่เขาโกรธหรือไม่โกรธ คุณยังดูไม่ออกอีกหรือ?"

"ฉันก็แค่คิดว่าลูกสาวของศาสตราจารย์จ้าวดีมากนี่คะ หน้าตาสะสวย มีมารยาท ภูมิหลังครอบครัวก็เหมาะสมกันดี ทำไมถึงจะไม่ดีล่ะคะ เซิ่งซีก็เหมือนคุณไม่มีผิด ดูภายนอกเหมือนเข้ากับคนง่าย แต่ความจริงแล้วช่างเลือกจะตายไป"

ซ่งจื้อเฉิงหัวเราะ "ตามที่ผมว่า ขอแค่เซิ่งซีชอบก็พอแล้ว ไม่ว่าเด็กสาวคนนั้นจะมีเงื่อนไขอย่างไร พวกเราก็ไม่ใช่คนชอบจับผิดจู้จี้ และผมก็รู้ดีว่าสายตาของเซิ่งซีก็เหมือนกับผม ไม่มีทางมองคนพลาดหรอก คุณน่ะ เลิกกังวลไปเรื่อยเปื่อยได้แล้ว"

หวังฮุ่ยฟางหัวเราะร่า "ได้ค่ะ เรื่องนี้ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งแล้วก็ได้ ขอแค่วันข้างหน้าเขาพาลูกสะใภ้กลับมาให้ฉัน ขอแค่เป็นผู้หญิงก็พอแล้ว แบบนี้ใช้ได้หรือยังคะ"

ซ่งจื้อเฉิงตบหลังมือหวังฮุ่ยฟางเบาๆ "วางใจเถอะ ลูกสะใภ้มีแน่ หลานชายคนโตก็มีแน่ คุณไม่ดูบ้างหรือว่าลูกชายเราเก่งกาจยอดเยี่ยมขนาดไหน"

หวังฮุ่ยฟางยิ้มออกมา ทุกครั้งสามีของหล่อนก็มักจะทำให้หล่อนสบายใจได้เสมอ ก็จริงอยู่ เซิ่งซียอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ ยังต้องกลัวว่าจะหาคู่ไม่ได้อีกหรือ? เพียงแค่เขายังไม่เจอหญิงสาวที่ทำให้หัวใจเต้นแรงต่างหาก เรื่องพรรค์นี้ช่างเหมือนคำโบราณว่า ใจร้อนไม่อาจกินเต้าหู้ร้อนได้จริงๆ

ซ่งจื้อเฉิงกินมื้อเช้าเสร็จก็ออกไปทำงาน หวังฮุ่ยฟางนั่งถักเสื้อไหมพรมให้ซ่งเซิ่งซีอยู่บนโซฟา ตอนนั้นเองฟางเหม่ยหัวก็เดินเข้ามาในลานบ้าน