ตอนที่ 18 — 018

บทที่ 18 ฉันจะย้ายออกไป (1)

เนี่ยอันอันตัวแข็งทื่อภายใต้คำพูดของฮั่วเอี้ยนเซียว เธอมั่นใจว่าตอนที่เธอดึงมือเธอกลับมานั้น ยังคงมีเส้นผมของเนี่ยเฉิงเฟิงอยู่ในนั้น ลายเส้นสีเงินยวงทำให้ฮั่วเอี้ยนเซียวไม่อาจเห็นอาการแข็งทื่อของเธอท่ามกลางความมืด

ในความเป็นจริงแล้ว ฮั่วเอี้ยนเซียวก็ปล่อยเธอทันทีที่เขาถามคำถามของเขาเสร็จสิ้น

แม้ว่าเธอจะมองไม่เห็นเขา หากแต่เธอก็ยังคงรู้สึกว่ากลิ่นอายของเขาลดลงอย่างรวดเร็ว เนี่ยอันอันถอนหายใจกับตนเอง ทั้งหมดที่ทำเธอทำลงไปตลอดสองสามวันนี้เพื่อให้เขารู้สึกดีคงจะถูกล้างออกไปหมดแล้ว หากแต่เธอก็รู้สึกเสียใจให้กับตนเองเพียงชั่วระยะหนึ่งก่อนที่เธอจะมองข้ามผ่านไป

เธอประสบอุบัติเหตุเครื่องบินในชาติก่อน เป็นไปได้มากว่าเธอไม่เหลือแม้แต่ร่างกายอีกต่อไป แม้ว่าเธอจะหาทางกลับไปยังที่ๆเธอมา หากแต่เธอก็อาจจะเป็นได้แค่วิญญาณเท่านั้น

แม้ว่าเจ้าของร่างเดิมจะต่ายอย่างน่าสะพึงกลัวในหนังสือ เธอก็แค่ระมัดระวังและหลีกเลี่ยงความเป็นไปได้ที่จำนำไปสู่จุดจบนั้นใช่หรือเปล่า

เมื่อคิดได้แล้ว เนี่ยอันอันรู้สึกว่าแรงกดดันที่มีอยู่ตอนนี้สำหรับเธอคือต้องเป็นนักโภชนการที่ได้ได้ใบประกาศนียบัตร เพื่อให้มีงานของเธอเอง และเป็นอิสระทางการเงิน

ส่วนตัวตนที่แท้จริงของเธอ เธอไม่จำเป็นต้องค้นหาครอบครัวที่แท้จริงของเธอ แต่เธออยากจะรู้ความจริงไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

หญิงสาวเก็บเเส้นผมอย่างระมัดระวัง สิ่งที่ดีที่สุดที่เธอทำได้ในตอนนี้คือแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและรอให้เวลาหนึ่งนาทีผ่านไป

ฮั่วเอี้ยนเซียวดูเหมือนหลบไปด้านหลังเธอเล็กน้อยในทันทีหลังจากนั้น ก่อนเนี่ยอันอันจะมีปฏิกิริโต้กลับไป ร่างอ่อนนุ่มร่างหนึ่งก็ชนเข้ากับเธอ

และในเวลาเดียวกัน แขนข้างหนึ่งก็โอบรอบคอเธอและใครบางคนก็ประทับจูบลงบนหน้าผากของเธอ

คนๆนั้นดูเหมือนจะประเมินความสูงของเธอผิดไปเล็กน้อย แทนที่จะเป็นริมฝีปากของเธอกลับกลายเป็นหน้าผากของเธอ

เนี่ยอันอันออกอาการขนลุกและอยากจะผลักเขาออกไป คนๆนั้นดูเหมือนจะปรับท่าทีของตนเองได้ในทันทีและริมฝีปากของเขาก็ถอนออกจากหน้าผากของเธอทันที

และนั่นเป็นเวลาที่แสงสว่างกลับมาอีกครั้ง

เนี่ยอันอันมองไปที่ฉินจื่ออีซึ่งยังคงห้อยแขนรอบคอของเธออย่างพูดไม่ออก

หญิงสาวคิดว่าเป้าหมายของเธอคงเป็นเนี่ยเฉิงเฟิง แล้วทำไมจึงดูเหมือนว่าเธอกำลังพยายามจะจูบฮั่วเอี้ยนเซียวกันล่ะ

เห็นได้ชัดว่าฉินจื่ออีรู้สึกค่อนข้างอับอายกับตัวเอง เธอปล่อยเนี่ยอันอันและบ่นว่า

“ฉันมาเจอกับเธอได้ยังไงกันนี่ไม่ว่าฉันจะอยากจะจูบใครก็เหอะ”

เสียงของเธอเบา และเนี่ยอันอันไม่อาจอธิบายถึงสิ่งที่เธอพูดได้ และเมื่อเธออยากจะเข้าใกล้เพื่อจะได้คิดออกว่าเธอกำลังพูดอะไร หญิงสาวก็เห็นฉินจื่อหมิงกำลังเดินตรงมาที่พวกเขา

เขาเดินมาอยู่ตรงหน้าฉินจื่ออี พร้อมกับยิ้มและกล่าวว่า

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ เสี่ยวอี”

“ไม่มีอะไร” ฉินจื่ออีพูดด้วยท่าทีเสียใจ

“ต้าเกอ เธอกับฉันชอบมาเจอกันเรื่อยเลย.....”

“อย่างนั้นเหรอ” ฉินจื่อหมิงถามขณะที่เขาหันกลับมา มองมาที่เนี่ยอันอันและยิ้ม

“คุณผู้หญิง มีลิปสติกอยู่ประทับอยู่บนหน้าผากของคุณครับ”

เนี่ยอันอัน “...............”

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมีลิปสติกประทับอยู่บนหน้าของเธอโดยผู้หญิงคนหนึ่ง เธอรู้อยู่แล้วว่าไม่มีอะไรดีเกิดขึ้นจากการมาเข้าใกล้สองพี่น้องคู่นี้

เนี่ยอันอันเดินกลับตรงไปที่ฮั่วเอี้ยนเซียว แต่เธอก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าเขาไม่อยากจะเกี่ยวข้องกับเธอ ความจริงแล้วดูเหมือนจะมีความรังเกียจและความขุ่นเคืองเจือจางอยุ่ในท่าทีที่เขามองเธอ

นี่เป็นเพราะเขาคิดว่าเหตุผลเพียงอย่างเดียวที่เธอต้องการเส้นผมของเนี่ยเฉิงเฟิงเพื่อตรวจดีเอ็นเอเพื่อจะกลับไปยังตระกูลเนี่ยและแต่งงานกับฉินจื่อหมิงเพื่อให้สองตระกูลร่วมมือกันอย่างนั้นหรือ

เนี่ยอันอันไม่อาจจะคิดว่ามีความเป็นไปได้อย่างอื่น แต่ในเวลาเดียวกันเธอก็รู้สึกสงสัย นี่หมายความว่าตลอดเวลาฮั่วเอี้ยนเซียวก็ระแคะระคายว่าเธออาจจะเป็นน้องสาวของเนี่ยเฉิงเฟิงเช่นกันงั้นสิ