ตอนที่ 17 — 017

บทที่ 17 จับได้คาหนังคาเขา (3)

เธอกล่าวต่อไปว่า

“และเกมวันนี้ก็คือ: เราจะปิดไฟหนึ่งนาท และระหว่างหนึ่งนาทีนั้น พวกคุณสามารถทำทุกสิ่งที่ปกติคุณไม่เคยทำได้จนกว่าไฟจะเปิดค่ะ”

ฉินจื่ออีที่ยืนอยู่ข้างๆกล่าวแทรกขึ้นมาว่า

“ฉันเห็นด้วยค่ะ” เธอชำเลืองไปที่เนี่ยเฉิงเฟิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

พวกเขาทั้งหมดเป็นคนหนุ่มสาวที่นี่ เมื่อได้ยินว่าเด็กสาวทั้งสองคนไม่คัดค้านความคิดนั้น แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องค้านด้วยล่ะ? จึงเป็นธรรมดาที่ทุกอย่างถูกตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

เนี่ยอันอันรู้สึกว่าเธอช่างโชคดีในวันนี้ เธอแค่สงสัยว่าเธอจะจับผมของเนี่ยเฉิงเฟิงได้อย่างไรเมื่อมีการประกาศ "ปิดไฟหนึ่งนาที" อย่างที่บอกก็เหมือนกับมีคนยื่นหมอนให้คุณในเวลาที่คุณง่วงนอนนั่นแหละ

เธอแอบเคลื่อนตัวไปใกล้เนี่ยเฉิงเฟิง คิดไปถึงว่าร่างนี้ไม่เหมือนร่างเดิมของเธอ ร่างกายนี้แข็งแรงดังนั้นมันน่าจะไม่มีปัญหาอะไร

เธอได้ยินเสียงของเซี่ยะเสี่ยวเวิ่น “นับถอยหลัง”

10, 9 …. 3, 2, 1!”

และทุกอย่างก็มืดลง

ท่ามกลางความมืด กระโจนเหมือนเสือตัวน้อยไปยังทิศทางของเนี่ยเฉิงเฟิง เธอไม่รู้ว่าตัวเองชนใคร หากแต่เธอได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงร้องเบา ๆ

เนี่ยอันอันไม่ได้กังวลมากนักในตอนนั้น มือข้างหนึ่งจับไหล่อีกข้างหนึ่งจับและดึง

ได้แล้ว!

ริมฝีปากของเนี่ยอันอันโค้งขึ้น ก่อนที่เธอจะทรงตัวได้เองไฟก็สว่างขึ้นในทันที

ในมือของเธอยังมีเส้นผมที่สมบูรณ์พร้อมรากผมของเนี่ยเฉิงเฟิงสามเส้น มืออีกข้างของเธอจับไหล่ของเขาไว้แน่น นั่นคือสิ่งที่คุณเรียกว่าคาหนังคาเขา

ภายใต้การจ้องมองที่ตกตะลึงของเนี่ยเฉิงเฟิง

เนี่ยอันอันรวบผมไว้ในกำมือของเธออย่างรวดเร็วและนำไปไว้ด้านหลังของเธอ มันดูราวกับใช้เวลาเพียงหนึ่งวินาทีสำหรับเธอก่อนจะเปลี่ยนท่าทีภาคภูมิใจเป็นท่าทีน่าสงสาร

“ฉันขอโทษด้วยค่ะ คุณเนี่ย ฉันกำลังจะเล่นตลกกับพี่ชายของฉัน แต่ฉันกลับทำผิดคน...”

เสียงของเธอนุ่มนวลเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางสีหน้าไร้เดียงสาบนใบหน้าของเธอ เธอดูราวกับเด็กนักเรียนทำกำลังทำอะไรผิดและรอการลงโทษของเขา

ความเจ็บปวดค่อยจางหายไปจากเนี่ยเฉิงเฟิง เป็นธรรมดาที่เขาไม่ได้มีความรู้สึกไม่ดีต่อเด็กสาวตรงหน้า หากแต่ภายใต้แสงสว่างในตอนนี้ เขากลับรู้สึกว่าเด็กสาวตรงหน้าของเขาดูคุ้นเคยอยู่บ้าง

เขาเพียงแค่ยื่นมือออกไปขยี้หัวเนี่ยอันอัน แล้วพูดว่า

“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องกังวลไป”

เนี่ยอันอันถอนหายใจก่อนที่เธอจะสังเกตเห็นฉินจื่ออีซึ่งถูกเธอชนจนล้มลงและกำลังมองเธอด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น

เนี่ยอันอันกำลังจะกล่าวขอโทษเมื่อเสียงของเซี่ยะเสี่ยวเวิ่นดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉันต้องขอโทษทุกท่านด้วยค่ะ นั่นเป็นความผิดพลาดค่ะ เวลาหนึ่งนาทีอย่างเป็นทางการจะเริ่ม ณ บัดนี้”

และทุกสิ่งก็กลับเข้าสู่ความมืดอีกครั้ง

เนี่ยอันอันกำลังจะถอนผมออก เมื่อมีคนคว้าข้อมือของเธอไว้ด้านหลังของเธอ มือนั้นแข็งกระด้างเล็กน้อย มันทำให้เธอรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อยขณะเสียดสีไปกับข้อมือของเธอ

หลังจากนั้นหลังของเธอก็ชนเข้ากับร่างกายที่ใหญ่โตและแข็งแกร่ง คนๆนั้นโน้มตัวเข้ามาใกล้หูของเธอและพูดด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยัน

“ อันอัน เธอไม่ได้เพิ่งบอกฉันบนโต๊ะอาหารค่ำเมื่อคืนนี้ว่าเธอไม่สนใจฉินจื่อหมิงอีกต่อไปหรือ? แล้วเธอจะต้องการผมของเนี่ยเฉิงเฟิงไปเพื่ออะไร”