ตอนที่ 16 — 016

บทที่ 16 จับได้คาหนังคาเขา (2)

สิ่งที่ฉินจื่อหมิงเห็นก็คือเด็กสาวที่เขาพึ่งสังเกตเห็นในตอนนี้เดินตรงมาที่เขาอย่างร่าเริงราวกับแกะน้อยที่น่าทานพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย และเขาก็รู้ดีว่าเขาจะทำให้เธอผิดหวังได้อย่างไร

เธอก็ไม่เลวหรอก หากแต่เขามีคนรักอยู่แล้ว

เมื่อเห็นเด็กสาวเดินใกล้เข้ามาทุกที ฉินจื่อหมิงจ้องมองเธอตรงๆและรอให้เธอเดินเข้ามาชนเขาอย่างเต็มเหนี่ยว

เว้นแต่ว่า...............

ชั่วเวลาเพียงสองวินาทีจากนั้น เธอก็เดินผ่านเขาไป

ตกตะลึง! ชายหนุ่มหันกลับและเห็นเด็กสาวกำลังเดินตรงไปยังฮั่วเอี้ยนเซียว เธอเงยศีรษะขึ้นและพูดอะไรบางอย่างกับเขาก่อนที่เธอจะแขนบนมือของเขา

ตลอดระยะเวลานั้นเอง เธอไม่แม้แต่จะสังเกตุว่าเขา ฉินจื่อหมิงอยู่ที่นั่น

เพราะฉินจื่อหมิงและฮั่วเอี้ยนเซียวมาถึงเกือบจะพร้อมกัน เพียงแค่อีกคนอยู่ด้านหลังอีกฝ่าย เป็นธรรมดาที่พวกเขาจะกลายเป็นจุดศูนย์กลางแห่งความสนใจในทันที

หากแต่เด็กสาวที่อยู่ข้างๆฮั่วเอี้ยนเซียวเป็นใครกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขามีแฟนสาว

ภายใต้ท่าทีอยากรู้อยากเห็นของผู้คน เนี่ยอันอันและฮั่วเอี้ยนเซียวเดินเข้าไปด้านในอย่างเป็นธรรมชาติด้วยท่าทีสุขุม ตลอดทางจนกระทั่งเขามาถึงตรงหน้าเนี่ยเฉิงเฟิง

“สวัสดีครับ คุณเนี่ย ขอบคุณที่เชิญพวกเรามา”

ฮั่วเอี้ยนเซียวยื่นมือออกไปจับมือทักทายกับเนี่ยเฉิงเฟิง

“ผมก็ยินดีที่คุณมาครับ คุณฮั่ว ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมาก”

เมื่อกล่าวแล้ว เขาจึงมองมาที่เนี่ยอันอันและยิ้ม

“แล้วสาวสวยท่านนี้คือ....”

ฮั่วเอี้ยนเซียวกล่าวอย่างเรียบๆว่า

“นี่น้องสาวของผมครับ อันอัน”

“อ้า งั้นนี่ก็คือคุณหนูอันอัน ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

เนี่ยเฉิงเฟิงยิ้มให้เนี่ยอันอัน ดวงตาดอกท้อของเขาเบิกกว้างเล็กน้อย ชายหนุ่มไม่ได้ชี้ให้เห็นว่าพวกเขาเคยเจอกันมาก่อน

หลังจากนั้น ฮั่วเอี้ยนเซียวก็เดินเข้าไปในงานเลี้ยงกับเนี่ยอันอันและคอยแนะนำเนี่ยอันอันให้รู้จักกับผู้คนมากมาย

แม้ว่าขณะที่เขาแนะนำว่าเธอเป็นน้องสาวของเขา ก็ไม่มีใครสามารถเชื่อมโยงเธอไปกับเนี่ยอันอันผู้โหดร้ายซึ่งพวกเขาเคยได้ยินจากทางออนไลน์ได้เลย

หลังจากที่มีความรู้สึกยินดีไปบ้างแล้ว ฮั่วเอี้ยนเซียวซึ่งจำเป็นต้องพูดคุยเรื่องงาน เนี่ยอันอันจึงเดินออกไปสูดอากาศและหาที่นั่งให้กับตนเอง

โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าของเธอสั่นไม่หยุดทันทีที่เธอนั่งลง

เซี่ยะเสี่ยวเวิ่น : อันอัน ทำไมเธอไม่มาวันนี้ล่ะ แล้วพี่ชายของเธอมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“อันอัน เธอต้องคอยใส่ใจอย่างใกล้ชิดกับคนที่อยากจะเข้ามาใกล้ชิดพี่ชายของเธอนะ เขาพายัยผู้หญิงโสโครกมาด้วยคนหนึ่งวันนี้ล่ะ พวกเขาจูงมือกันตลอดเวลาแล้วก็มีท่าทางคุ้นเคยกันดี เราไม่รู้จักภูมิหลังของเธอด้วยซ้ำไป นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่พี่ชายของเธอพาผู้หญิงเข้ามาในงานเลี้ยงด้วย”

“ฉันมั่นใจเลยว่ายัยนั่นต้องไม่ใช่คนดีอะไร เธอดูยังกับจะแตกสลายเพียงแค่โดนเป่าลมหายใจเท่านั้น เธอต้องเรียกเงินจากเขาหลังจากนี้แน่ๆ อย่าปล่อยให้เธอแย่งพี่ชายของเธอไปได้เชียวนะ”

เนี่ยอันอันสำรวจตัวเองขณะใช้มือถือและอยากจะรู้จริงๆว่าตรงส่วนไหนที่ไร้เดียงสาของเธอกันที่ทำให้เซี่ยะเสี่ยวเวิ่นว่าเป็นส่วนที่ “โสโครก”?

ต้องกล่าวว่า มันเป็นไปได้เชียวเหรอที่ไม่มีใครในพวกเขาจำเธอได้

แม้ว่าผู้เข้าร่วมงานเลี้ยงเล็ก ๆ ในวันนี้ส่วนใหญ่จะมาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงของเมืองหลวง แต่เนื่องจากทุกคนเป็นคนรุ่นใหม่บรรยากาศจึงค่อนข้างคึกคัก

ในขณะที่เนี่ยอันอันกำลังชั่งใจว่าจะเอาขนมสักชิ้น ทันใดนั้นก็มีคนหยิบไมโครโฟนขึ้นมาบนโพเดี้ยม เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมอง เธอจึงสังเกตว่าคนที่อยู่บนโพเดี้ยมคือเซี่ยะเสี่ยวเวิ่น

เซี่ยะเสี่ยวเวิ่นเป็นลูกสาวของตระกูลเซี่ยะ แม้ว่าตระกูลเซี่ยะจะไม่แข็งแกร่งเท่าตระกูลฉินและตระกูลเนี่ย แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มั่งคั่งมีอยู่น้อยในเมืองหลวง

เธอกำลังยืนอยู่กับฉินจื่ออี น้องสาวของฉินจื่อหมิง และประกาศว่า

“สวัสดีค่ะทุกท่าน มาร่วมเล่นเกมในวันนี้กันเถอะค่ะ”