ตอนที่ 15 — 015

บทที่ 15 จับได้คาหนังคาเขา (1)

เช้าวันรุ่งขึ้น ฮั่วเอี้ยนเซียวออกไปแล้วตอนที่เนี่ยอันอันตื่น ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังในแมนชั่นใหญ่โต

บัตรเชิญที่เธอวางอยู่บนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นหายไป ซึ่งถูกฮั่วเอี้ยนเซียวเอาไป มันดูเหมือนว่าเขาจะได้อ่านโน้ตที่เธอทิ้งไว้ให้เขาแล้ว

หลังมื้อเช้าในห้องทานอาหาร เนี่ยอันอันก็พลิกดูข่าวในมือถือของเธอและพลันรู้สึกเบื่อหน่าย

เจ้าของร่างเดิมมีตำแหน่งแห่งที่ในตระกูลฮั่วแต่ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นเพียงแค่ในนาม ไม่เหมือนฮั่วเอี้ยนเซียวซึ่งแม้ว่าเขาจะเริ่มเข้าโรงเรียนช้า เขาก็ยังมีผลคะแนนที่ดีและยังได้ทุนอีกด้วยหลังจากที่เขาเข้ามหาวิทยาลัย

ในช่วงที่อยู่มหาวิทยาลัย ฮั่วเอี้ยนเซียวก็เริ่มบริษัทของเขาเองและสร้างธุรกิจของเขาในเมืองหลวงในตอนที่อายุเพียง26

แตกต่างจากเจ้าของร่างเดิมซึ่งไม่เคยเอาดีด้านการศึกษา เธอพยายามหากแต่บางทีเป็นเรื่องทางพันธุกรรม ไม่ว่าเธอจะขยันหนักเพียงใด เธอก็ยังคงอยู่รั้งท้ายของห้องอยู่ดี

เมื่อเธอจบชั้นมัธยมปลายและไม่สามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยได้ เธอจึงได้ตำแหน่งที่ไม่สำคัญในบริษัทของฮั่วเอี้ยนเซียว หลังจากทำงานสองสามครั้ง เธอจึงตระหนักได้ดีว่านั่นไม่ใช่ความคิดที่ดี ดังนั้นเธอจึงอาสาดูแลรับผิดชอบงานนักข่าวแทนฮั่วเอี้ยนเซียว

น่าประหลาดที่เธอทำมันได้ดีด้วยวิธีการที่เรียบง่ายและรุนแรงของเธอ ในช่วงที่เธอดูแลความยุ่งยากมากมายแทนฮั่วเอี้ยนเซียว ชื่อเสียงของเขาก็เริ่มไปในทางลบมากขึ้นทุกที

ในเวลานี้เอง เนี่ยอันอันซึ่งนั่งอยู่หน้าโซฟารู้ดีแก่ใจว่าเธอคงไม่เหมาะกับบทบาทนี้ มันคงจะดีกว่าหากเธออยู่ในสภาพแวดล้อมที่ใสสะอาดและเป็นเพียงแค่นักโภชนาการที่ดี

ดังนั้น หญิงสาวจึงค้นหาทางออนไลน์ในเรื่องที่เกี่ยวกับการสอบประกาศนียบัตรและส่งใบสมัครของเธอเข้าไป

.......................................................................

มีรถหรูหราทุกประเภทจอดอยู่ด้านนอกสโมสรหลันราวกับว่าเป็นงานแสดงรถยนต์ระดับไฮเอนด์ บุคคลสำคัญบางคนดูเหมือนจะเพิ่งมาถึง เมื่อเนี่ยอันอันลงจากรถและได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก

เนี่ยอันอันสวมชุดราตรีสีฟ้าหม่น มันเป็นขอขวัญจากผู้สนับสนุนของฮั่วเอี้ยนเซียวรายหนึ่ง ซึ่งถูกแขวนไว้อย่างเงียบๆในตู้เสื้อผ้าจนกระทั่งตอนนี้

ในมือของหญิงสาว มีกระเป๋าราตรีสีแชมเปญเล็กอยู่ใบหนึ่ง เธอสวมรองเท้าส้นสูงสีนู้ด หญิงสาวเป็นคนที่สง่างามก็ได้หากว่าเธอต้องการจะเป็น หากแต่เธอก็ยังคงดูเปราะบางเพราะเรือนร่างเล็กบางของเธอนั่นเอง

ฉินจื่อหมิงเห็นเนี่ยอันอันทันทีที่เขามาถึงทางเข้าสโมสร เขาถูกรายล้อมไปด้วยฝูงชน

เด็กสาวดูตัวเล็กและอากัปกิริยาเล็กๆน้อยๆใดที่เธอทำ ทำให้ผู้คนต่างก็อยากจะปกป้องเธอ

ชายหนุ่มก้าวขึ้นมาด้วยท่าทีสุขุม

ตรงหน้าทางเข้า พนักงานมองบัตรเชิญของเนี่ยอันอันและเชิญให้เธอเข้าไปด้านในอย่างสุภาพ

ทันใดนั้นเองเธอก็ถูกรายล้อมไปด้วยความอลังการ เธอเห็นถึงความยิ่งใหญ่และโคมไฟระย้าที่งดงามและหญิงสาวมากมายในชุดราตรีหลากสีสัน

นั่นคือตอนที่เนี่ยอันอันได้ยินเสียงพนักงานจากด้านหลังของเธอ หญิงสาวหยุดเท้าพร้อมกับหันกลับมา

ที่ทางเข้าหน้าสโมสร ฉินจื่อหมิงในชุดสูทของเขา ชายหนุ่มร่างสูงและหล่อเหลาพร้อมรอยยิ้มราวกับลมหายใจแห่งฤดูใบไม้ผลิ ริมฝีปากโค้งงอและท่าทีสบายๆและไร้กฎเกณฑ์

ด้านหลังของเขาประมาณ5ฟุต ปรากฎร่างของฮั่วเอี้ยนเซียวในเสื้อเชิ้ตสีเข้ม มือข้างหนึ่งของเขาล้วงในกระเป๋า ชายหนุ่มเดินเข้ามาด้านในอย่างช้าๆ

ท่าทีที่ปราศจากการแสดงอารมณ์ของเขา ภายใต้แสงสลัวด้านนอก ดวงตาและคิ้วของเขาดูราวจะดุดันและบาดลึกมากขึ้น และชายหนุ่มก็ดูจะมีบรรยากาศแห่งความเหินห่างมากยิ่งขึ้น

พี่ชายของฉันเยี่ยมที่สุดเลย!

รอยยิ้มอ่อนหวานปรากฎบนใบหน้าของเนี่ยอันอันขณะที่เธอหันกลับมากและเดินตรงไปที่หน้าประตู