ตอนที่ 14 — 014

บทที่ 14 ล้มลงในอ้อมแขนของเขา (2)

ในเวลานั้นเนี่ยอันอันเพิ่งอ่านกระทู้นี้ในขณะที่เธอกำลังจดจ่อกับการอ่านเกี่ยวกับเรื่องของฮั่วเอี้ยนเซียว เธอสังเกตว่ามีนักอ่านหลายคนที่ชอบฮั่วเอี้ยนเซียวมากเหมือนเธอ แต่เขาก็ต้องตายไปแบบนั้น ในบรรดาพวกเขาต่างเข้าไปถามนักเขียนให้เขียนบทพิเศษสำหรับเขา

เอิ่มม นี่เป็นตอนที่เธอได้ยินประกาศให้ขึ้นเครื่องบินด้วย เธอขึ้นเครื่องบินและเสียชีวิตในเหตุเครื่องบินตกจึงได้ย้อนเวลามาที่นี่

เธอย้อนกลับมาและพบกับฮั่วเอี้ยนเซียวที่มีเลือดเนื้อโดยไม่ได้รู้เลยว่าตกลงแล้วนักเขียนได้เขียนบทพิเศษอย่างที่เธอชอบหรือไม่

เธอกลายมาเป็นน้องสาวที่เขาตามใจแต่แล้วด้วยสาเหตุที่ไม่อาจรู้ได้ ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับไม่ได้เป็นอย่างที่บรรยายในหนังสือ

เมื่อเห็นว่าเนี่ยอันอันไม่ได้ตอบ ฮั่วเอี้ยนเซียวจึงกล่าวเพิ่มว่า

“ตระกูลฉินไม่ชอบแฟนสาวคนปัจจุบันของฉินจื่อหมิง ดังนั้นถ้าตระกูลเนี่ยมีลูกสาว พวกเขาอาจจะแต่งงานกันก็ได้”

เนี่ยอันอันพลันเห็นได้ชัดเจนถึงเจตนาของเขา ฮั่วเอี้ยนเซียวกำลังตรวจสอบเธออยู่อย่างไม่ต้องสงสัย

ถ้าเธอเป็นเจ้าของร่างเดิมและได้รู้กะทันหันว่าเธออาจจะเป็นลูกสาวยที่หายไปของตระกุลเนี่ย เธอคงไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับตระกูลฉินผ่านการแต่งงาน

สิ่งเดียวที่จับได้จนถึงจุดนี้ในบทของเรื่องก็คือ เจ้าของร่างเดิมไม่ได้รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเธออย่างแน่นอน ถ้าจะให้เน้นลงไปก็คือ เธอไม่เคยค้นพบจนแม้แต่ถึงตอนที่เธอตายลงไปด้วยซ้ำไป

นั่นหมายความว่า ฮั่วเอี้ยนเซียวไม่ได้กำลังตรวจสอบว่าเธอจะชอบฉินจื่อหมิงหรือไม่ หากแต่เขาพิสูจน์ตัวตนที่แท้จริงของเธอ เขากำลังสงสัยว่าเธอไม่ใช่เนี่ยอันอันตัวจริง!

เธอรู้สึกหนาวสะท้าน ถ้าหากเขาพบว่าเธอข้ามเวลามาและส่งเธอไปห้องแล็บล่ะ ยิ่งไปว่านั้น เธอยังครอบครองร่างของน้องสาวของเขาด้วย

หรือว่าเขาสังเกตุบางอย่างได้ตั้งแต่วันแรกที่เธอข้ามเวลามากัน นั่นอธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงห่างเหินจากเธอ และวันนี้เขาจึงทดสอบเธอตรงๆ

เนี่ยอันอันรู้สึกได้ว่าแม้แต่ฝ่ามือของเธอก็ยังมีเหงื่อออก มีเพียงสิ่งเดียวที่เธอถูกสอนมาตลอดชีวิตคือให้สงบสติอารมณ์ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คนเราต้องเข้าใจว่าความนุ่มนวลสามารถเอาชนะความแข็งกร้าวเสมอ

เมื่อจดจำไว้ดังนี้ เธอจึงมองเข้าไปยังดวงตาลึกล้ำและยากจะไถ่ถอนของชายหนุ่ม ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอกลั้นน้ำตาไม่อยู่ขณะที่พูดว่า

“ต้าเกอ ฉันไม่ได้ชอบเขาแล้วจริงๆนะ ฉันไม่สนใจหรอกว่าเขาจะแต่งงานกับใคร”

ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่บาดเจ็บ ดวงตาของเป็นสีแดงหากแต่เป็นประกาย เมื่อผสมผสานกับใบหน้าซีดเซียวของเธอแล้ว เธอยิ่งดูน่าสงสารเข้าไปอีก

“ต้าเกอ ฉันแค่อยากจะอยู่ข้างๆพี่จากนี้ไป ฉันจะไม่ทำอะไรโง่ๆพวกนั้นอีกแล้ว”

คิ้วของฮั่วเอี้ยนเซียวกระตุก และน้ำเสียงของเขาก็อ่อนโยนลง

“โอเค เธอพึ่งเป็นลมไปวันนี้ เธอต้องทานให้มากกว่านี้หน่อย”

“อืมม” เนี่ยอันอันพยักหน้า แก้มของเธอป่องออกเมื่อก้มลงไปทาน ราวกับเด็กน้อยที่ถูกปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรม

เมื่อเนี่ยอันอันกำลังจะไปตักซุป ฮั่วเอี้ยนเซียวก็เอาชามจากเธอและเติมชามขนาดใหญ่ให้เธอ

หลังจากมื้ออาหารเย็น ฮั่วเอี้ยนเซียวไม่ได้จากไปเช่นเมื่อวาน หากแต่เขาลุกขึ้นและเก็บถ้วยชาม

เนี่ยอันอันยืนข้างประตูและมองร่างสูงของเขาที่อยู่ในครัว มุมปากของเธอหยักโค้งขึ้น

น่าเสียดายที่หลังจากที่เขาวางทุกอย่างลงแล้ว อาการย้ำคิดย้ำทำของเนี่ยอันอันก็ดึงดูดให้เธอกลับเข้าไปในครัวและจัดเรียงทุกอย่างตามลำดับความสูงอีกครั้ง

คืนนั้น หลังจากที่เนี่ยอันอันอาบน้ำแล้วและกำลังจะกลิ้งตัวลงบนเตียง เธอก็ได้รับข้อความจาก “พี่น้องแสนดี” คนหนึ่งของเธอ

เซี่ยะเสี่ยวเวิ่น :อันอัน เธอต้องมางานพรุ่งนี้นะ เรามีเซอร์ไพรส์ให้เธอล่ะ”

เนี่ยอันอันย้อนนึกไปถึงเรื่องราวในนิยายและรู้ว่าเธอหมายถึงอะไร หากแต่เธอก็ตอบไปว่า

“เซอร์ไพรส์อะไรน่ะ”

“นายน้อยฉินของเธอก็อยู่ที่นั่นด้วยน่ะสิ” เซี่ยะเสี่ยวเวิ่นกล่าว

“เป็นงานเลี้ยงเล็กซึ่งเจ้าภาพคือตระกูลเนี่ยที่สโมสรหลัน ฉันได้รับบัตรเชิญสามใบ ฉันจะให้เธอสองแล้วเธอก็มากับพี่ชายสิ ดูสิว่าฉันดีกับเธอขนาดไหน”

เนี่ยอันอันรู้ว่าเซี่ยะเสี่ยวเวิ่นสนใจฮั่วเอี้ยนเซียว เธอเสนอบัตรให้กับเธอสองใบด้วยเหตุผลสองข้อ

หนึ่งคือเพื่อให้เธอพาฮั่วเอี้ยนเซียวไปด้วย และอีกข้อคือเนี่ยอันอันจะได้ทำอะไรโง่ๆออกมาที่งานเลี้ยง

แต่เมื่อรู้ว่างานเลี้ยงนี้มีเจ้าภาพคือตระกูลเนี่ย เธอจึงต้องไปร่วมด้วย

เธออยากจะรู้จริงๆว่าร่างนี้มีความสัมพันธ์กับตระเนี่ยหรือไม่ ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยะเสี่ยวเวิ่นคิดถูกที่ว่าจะมีดราม่าเกิดขึ้นในงานเลี้ยง