ตอนที่ 2 — 002

บทที่ 2 ฉันมาที่นี่เพื่อมาหาพี่(2)

จากนั้นเป็นต้นมา ความสัมพันธ์ระหวางเนี่ยอันอันและฮั่วเอี้ยนเซียวก็เริ่มย่ำแย่ลงและในท้ายที่สุดก็มาถึงจะที่ต่างฝ่ายต่างก็อยากจะบีบคอของกันและกันในทุกครั้ง

ส่วนที่แย่ที่สุดก็คือ ไม่ว่าเธอจะอุทิศตนเองให้กับฉินจื่อหมิงอย่างไร เขาก็ยังคงไม่สนใจเธอ

ในตอนจบเธอไม่เหลืออะไร แม้แต่ตอนที่เธอตาย ก็ไม่มีใครใส่ใจในตัวเธอ

ในฐานะตัวร้ายในนิยาย ฮั่วเอี้ยนเซียวก็ไปพบกับโรคที่รักษาไม่ได้จนในตอนจบเขาจึงตายจากไป

เมื่อเนี่ยอันอันนึกรายละเอียดได้แล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะถอนใจ

ในเวลานี้เอง ใครบางคนก็เคาะประตูและคนรับใช้ก็พูดจากด้านนอกห้องว่า

“คุณหนูครับ รถของคุณพร้อมแล้วครับ คุณต้องการจะไปตอนนี้เลยมั้ยครับ”

“นั่นใครน่ะ” เนี่ยอันอันถามไปตามสัญชาตญาณ

“ผมนายแตงกวาครับ” ผู้ชายด้านนอกกล่าว

“คุณยังง่วงอยู่หรือครับ คุณหนู ฉินจื่อหมิงจะถึงคลับเร็วนี้แล้ว ถ้าเราไม่รีบไปตอนนี้........”

เนี่ยอันอันตอบไปว่า

“โอเค ฉันกำลังจะไป”

แม้ว่าเธอจะไม่มีควมรู้สึกใดๆกับฉินจื่อหมิง เธอก็ไม่ได้คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่นี้เช่นกัน ในเมื่อเธอได้ข้ามเวลามาแล้ว เธอก็ควรจะทำตามพล้อตไปชั่วคราวก่อน ในขณะที่จะได้ตรวจสอบพระเอกไปด้วยเลย

เมื่อนึกขึ้นได้แล้ว เนี่ยอันอันจึงยืนขึ้นและมองหาอะไรบางอย่างในตู้เสื้อผ้า เมื่อเธอเห็นชุดทั้งหมดที่สะท้อนถึงความดุร้ายราวกับหมาป่า เนี่ยอันอันผู้ซึ่งปกติแล้วจะชอบเสื้อผ้าสไตล์อ่อนหวานน่ารักตั้งแต่เด็ก็พลันสั่นเทา

ในท้ายที่สุด ในถุงที่ยังไม่ได้เปิด เธอก็พบชุดเดรสสีขาวราวกับไข่มุกในนั้น

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เนี่ยอันอันซึ่งกำลังจะเช็กตัวเองในกระจก หากแต่ไม่มีในห้อง ในท้ายที่สุดเธอก็ยอมแพ้และออกจากห้องไป

นายแตงกวาซึ่งยืนรออยู่ด้านนอกห้องเธอต้องตกตะลึงเมื่อเขาเห็นเธอเดินออกมาราวกับว่าเขาเห็นผี

“คะ...คุณ...”

“มีอะไรเหรอ” เนี่ยอันอันถามเสียงอ่อนโยน

“เมื่อไหรกันครับที่คุณหนูแต่งตัวเป็นผู้หญิงแบบนี้” นายแตงกวาชะงักและทวนคำของเขาอีกว่า

“ผมหมายถึง ดูเป็นผู้หญิงอ่ะครับ”

“ก่อนหน้านั้นฉันดูไม่เหมือนผู้หญิงเหรอ”

เนี่ยอันอันยิ้ม น้ำเสียงอ่อนหวานของเธอราวกับลมหายใจแห่งค่ำคืนยามคิมหันต์ นายแตงกวารู้สึกขนลุกขึ้นมา

พวกเขาอยู่ระหว่างทางไปที่คลับเม่ยและนายแตงกวาก็บอกเธอว่า

“คุณหนูครับ ผมไม่มีบัตรสมาชิกของคลับ แล้วผมก็ส่งได้เท่าที่ทำได้แล้วครับ ฉินจื่อหมิงอยู่ในห้องส่วนตัวชั้นสามนะครับ”

เนี่ยอันอันพึมพำตอบรับอย่างไม่ใส่ใจและเดินเข้าไปในคลับ

ฉากนี้ได้พูดถึงในนิยายแล้ว เมื่อเจ้าของร่างเดิมพบว่าฉินจื่อหมิงอยู่ที่ชั้นสาม เธอก็ตรงไปเพื่อไปสารภาพรักกับเขา หากแต่กลับถูกฉินจื่อหมิงและเพื่อนๆดูถูกเหยียดหยามเอา

อย่างไรก็ตามเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้ตระหนักเลยว่าพวกเขาดูถูกเธอและคิดไปว่าพวกเขาเข้ามายุ่งเรื่องของเธอ จนกระทั่งเมื่อฉินจื่อหมิงได้ทำการดูหมิ่นเธอและมองเธอราวกับเขากำลังมองขยะพร้อมกับกล่าวว่า

“เนี่ยอันอัน เธอช่างเป็นผู้หญิงที่มีเอกลักษณ์ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอในชีวิตนี้ เธอรู้มั้ยว่าทำไม เพราะว่าผู้หญิงคนอื่นเพียงแค่น่าเกลียดหรือไม่ก็โง่งม แต่เธอทั้งน่าเกลียดและโง่ ฉันไม่รู้ว่าใครให้เธอมีความกล้าที่จะมายืนต่อหน้าฉันและทำให้ฉันต้องหายใจด้วยอากาศที่เป็นมลพิษ”

นี่จึงทำให้เจ้าของร่างเดิมในท้ายที่สุดได้ตระหนักว่าฉินจื่อหมิงไม่เคยชอบเธอเลย

หากแต่นั่นไม่ได้หยุดเธอไม่ให้พยายามใกล้ชิดเขา จนถึงจุดที่ว่าเธอต้องเจ็บปวดอย่างหนักและความรักของเธอก็ได้จากเธอไป