ตอนที่ 3 — 003

บทที่ 3 ฉันมาที่นี่เพื่อมาหาพี่(3)

เนี่ยอันอันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนเมื่อเธออ่านมาถึงช่วงนี้ เป็นไปได้อย่างไรกันที่จะมีผู้หญิงที่โง่ขนาดนี้บนโลกใบนี้ นักแต่ง นี่คุณเอาจริงใช่มั้ยเนี่ย

เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเธอจะตื่นขึ้นมาและกลายเป็นคนโง่

เนี่ยอันอันเดินเข้าไปด้านใน ทันที่ที่พนักงานเห็นเธอ เขาก็เริ่มตัวสั่น

“คุณหนูเนี่ย คนที่คุณมองหาอยู่ไม่ได้อยู่ในคลับของเราครับ”

เนี่ยอันอันครุ่นคิดเล็กน้อย หากแต่เมื่อเธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง พนักงานก็ล้มลงบนพื้นด้วยความหวาดกลัว ชี้ไปยังลิฟท์ เขาพูดว่า

“คุณ..คุณชายฉินอยู่สาม...บนชั้นสาม ห้องส่วนตัวหมายเลข 302....”

มุมปากของเนี่ยอันอันขยับยกขึ้น เธอไม่คิดว่าเธอช่างมีชื่อเสียขนาดนี้

เมื่อเธอมาถึงด้านนอกของห้อง302 เธอรู้สึกถึงแรงกระตุ้นในร่างกาย....

ที่จะยกเท้าขึ้นและถีบประตู

หากแต่วินาทีถัดมา เนี่ยอันอันก็เพียงเคาะประตูเบาๆ

“เข้ามา”

ทันทีที่เนี่ยอันอันผลักประตูให้เปิดออกและเดินเข้าไปด้านใน เธอก็พลันถูกจับจ้องจากชายหนุ่มอายุน้อย

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสีดำไม่ได้ผู้เนคไท กระดุมสองเม็ดด้านบนถูกปลดออกและมีรอยยิ้มอ่อนๆบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา

หากแต่รอยยิ้มนี้ก็พลันหายไปทันทีที่เขาเห็นเนี่ยอันอัน และถูกแทนทีด้วยความรังเกียจอย่างไม่ซ่อนเร้น

งั้นนี่ก็ต้องเป็นฉินจื่อหมิงสินะ หืมม

ในวินาทีถัดมา ชายหนุ่มก็เลิกคิ้ว และหันตัวเล็กน้อยเพื่อให้เธอเข้ามาพร้อมกล่าวว่า

“คุณหนูเนี่ย เชิญด้านใน”

เนี่ยอันอันรู้สึกระแวงเล็กน้อย เธอคิดว่าฉินจื่อหมิงคนนี้ไม่อยากแม้แต่จะแตะต้องเธอด้วยไม้ยาวสิบฟุตด้วยซ้ำไป

หากแต่เมื่อนึกถึงเหตุผลที่เธอมาที่นี่ หญิงสาวเหยียดหลังตรงและเดินเข้าไปด้านใน

เพื่อนของฉินจื่อหมิงนั่งเป็นกลุ่มสองและสามคนบนโซฟาตัวใหญ่ พวกเขาต่างมองเนี่ยอันอันราวกับกำลังรอเรื่องดราม่าที่จะเกิดขึ้น

“เนี่ยอันอัน นี่เธอจะมาสารภาพรักกับนายน้อยฉินวันนี้อีกแล้วเหรอ” ใครบางคนพูดเยาะเย้ยขึ้น

“เฮ้ ฉันสังเกตว่าเธอมีการพัฒนาขึ้นนี่ ชุดของเธอนี่ช่างเติมเต็มรอยสักบนใบหน้าของเธออย่างสมบูรณ์เลยแหละ จะเรียกว่าอะไรดีนะ โอ้ ใช่ล่ะ การผสมผสานระหว่างความบริสุทธิ์กับความชั่วร้าย.......”

เนี่ยอันอันจับหน้าของเธออย่างไม่รู้ตัว พวกเขาพูดถึงรอยสักอะไรอยู่น่ะ

เสียงหัวเราะสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความคิดของเธอ

“เนี่ยอันอัน ฉินเกอของเราพี่งมาก่อนเธอไม่กี่นาที จมูกของเธอนี่มันช่างดีเหมือนหมาเลยนะ นี่ต้องเป็นอะไรที่เรียกว่ารักแท้สิเนี่ยะ”

“โอ้ มายก้อด ทำไมฉันถึงไม่มีหมากระดิกหางไล่ตามฉันทุกวี่ทุกวันบางนะ นี่ถ้าฉันมีสักตัวหนึ่ง ฉันจะต้องให้กระดูกมันเป็นครั้งคราวบ้างล่ะ นอกจากนี้หล่อนต้องเหนื่อยที่ต้องกระดิกหางทั้งวี่ทั้งวันแน่เลย จริงมั้ย คุณไม่เห็นด้วยเหรอ นายน้อยฉิน”

คนที่ถูกเรียกว่า “นายน้อยฉิน” ยังคงยืนอยู่อย่างเฉยชา บนใบหน้าหล่อเหลาของเขาปรากฏสีหน้าถากถางผสมความรังเกียจยามที่เขามองไปที่เนี่ยอันอัน

ทันใดนั้น ดูราวกับว่าใครบางคนจะจำบางสิ่งได้ขึ้นมาทันใด เขารีบมองข้ามไปที่มุมห้องส่วนตัวและกล่าวกับเนี่ยอันอันว่า

“หมาป่าน้อย เรามีการเดิมพันก่อนที่เธอจะอยู่ที่นี่ เธออยากจะรู้มั้ยว่ามันเกี่ยวกับเรื่องอะไร”

เขากล่าวต่อไปก่อนที่เนี่ยอันอันจะมีโอกาสพูด

“ถ้าเธอทิ้งพี่ชายของเธอต่อหน้านายน้อยฉิน นายน้อยฉินจะจูบเธอสักครั้ง เป็นไงล่ะ เธอจะทิ้งพี่ชายของเธอมั้ยล่ะ”

เนี่ยอันอันซึ่งงุนงงอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่เธอจะคิดออกว่าอะไรจะเกิดขึ้น ใครบางคนซึ่งอยู่ตรงมุมห้องก็โทรออกไป

“คุณฮั่วเอี้ยนเซียว ทำไมคุณไม่มาเป็นพยานให้กับการตัดสินใจของน้องสาวของคุณล่ะ”