ตอนที่ 4 — 004

บทที่ 4 ฉันมาที่นี่เพื่อมาหาพี่ (4)

เนี่ยอันอันมองไปทางคนที่กำลังพูด ทันทีที่ใครบางคนเดินออกไปด้านข้าง จึงทำให้เธอมองเห็นใครบางคนที่อยู่มุมของห้อง

ผู้ชายร่างสูงนั่งอยู่บนโซฟาผ้าสีเทา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างสบายๆ แสดงให้เห็นถึงท่อนแขนได้สัดส่วนและกระชับแข็งแรง ศีรษะของเขาก้มต่ำขณะที่เขาหมุนแก้วไวน์ในมืออย่างช้าๆ

เล็บของเขาได้รับการตัดแต่งเป็นอย่างดีและสะอาดสะอ้าน มือของเขาใหญ่ด้วยโครงสร้างกระดูกอย่างเห็นได้ชัด ภายใต้โคมไฟระย้าภายในห้อง แสงสะท้อนจากแก้วไวน์ตกลงบนมือของเขาขณะที่เขาใช้นิ้วเคาะแก้วไวน์เป็นจังหวะ มือที่สมบูรณ์แบบเหมาะกับการเล่นเปียโนของเขาก่อให้เกิดรูปแบบของความเซ็กซี่ที่ไม่อาจห้ามได้

เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เขาเพียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยจากแก้วไวน์ และมองไปที่เนี่ยอันอันอย่างตรวจตราราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งไร้ตัวตน เขามองกลับไปยังแก้วไวน์อีกครั้ง

เพียงชั่ววินาทีนั้นเนี่ยอันอันอยากจะเข้าไปดูหน้าของเขาอย่างจริงจัง

แม้ว่าหญิงสาวจะเคยเห็นผู้ชายที่หล่อเหลามาไม่น้อยในชีวิตของเธอ หากแต่เธอก็ยังคงตกตะลึงเล็กน้อยกับใบหน้าที่หล่อเหลาจนทำให้เกิดความอิจฉาจากทั้งสวรรค์และโลก

สีผิวของเขาเป็นสีแทนอย่างสุขภาพดี รูปลักษณ์ของเขาทั้งคมเข้ม แข็งแกร่งและโดดเด่น เมื่อดวงตาได้รูปสวยที่หรี่ลงเปิดเพียงครึ่งหนึ่งของทั้งดวงตา ก่อให้เกิดความรู้สึกเฉยชา ห่างเหินและให้บรรยากาศแห่งความเย็นชาเป็นอย่างมาก

เขา......คือพี่ชายของเจ้าของร่างเดิม ฮั่วเอี้ยนเซียวงั้นหรือ

เนี่ยอันอันสูดลมหายใจเข้าลึก หญิงสาวตัดสินใจในชั่วขณะนั้นเอง

เธอหันกลับมา เดินก้าวไปด้านหน้าสองสามก้าว และยืนอย่างมั่นใจต่อหน้าฉินจื่อหมิง

ทุกๆคนพากันระเบิดเสียงหัวเราะและรอคอยเนี่ยอันอันทอดทิ้งฮั่วเอี้ยนเซียวเพื่อเอาใจฉินจื่อหมิงอย่างไร้ยางอาย

นอกจากนี้ ทุกๆคนต่างก็ตระหนักดีว่าเนี่ยอันอันหลงใหลฉินจื่อหมิงเพียงใด มันไม่เคยจะหักห้ามเธอได้แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่เห็นได้อย่างชัดเจนว่าฉินจื่อหมิงไม่ได้ให้ความสนใจเธอแม้แต่น้อย เป็นธรรมดาที่เธอจะไม่มีโอกาสที่จะได้รับการจูบจากฉินจื่อหมิง

แม้ว่ามันจะหมายความถึงการสร้างความอับอายให้กับพี่ชายของเธอต่อหน้าทุกคนก็ตาม

ก่อให้เกิดเป็นรอยด่างพร้อย ขณะที่ผู้คนรอคอยอย่างกระตือรือล้นกับดราม่าที่จะเกิดขึ้น

เนี่ยอันอันมองไปที่ฉินจื่อหมิงและกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลของเธอว่า

“ทางเลือของฉันคือ............”

หญิงสาวชะงักเล็กน้อยอย่างตั้งใจก่อนที่เธอจะเมินสายตาออกจากฉินจื่อหมิงอย่างฉับพลันและจ้องไปที่ฮั่วเอี้ยนเซียวซึ่งไม่แม้แต่จะมองมายังทิศทางนี้ตลอดเวลาที่ผ่านมา

“คุณฉินเป็นผู้ชายที่ดี แต่ฉันต้องขออภัยด้วย ทางเลือกของฉันย่อมเป็นพี่ชายของฉันเสมอ”

บุรุษซึ่งกำลังก้มมองและหมุนแก้วไวน์ของเขาตลอดเวลาสั่นเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความประหลาดใจ

ใช่ ความประหลาดใจที่เกิดขึ้นเพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ ฮั่วเอี้ยนเซียวกลับคืนสู่ท่าทีเย็นชาอย่างรวดเร็ว

ในทางตรงกันข้าม ทุกๆคนที่มีสีหน้าเย้ยหยันขณะที่เนี่ยอันอันกำลังพูดนั้น ก็มาถึงจุดที่สีหน้านั้นยังคงอยู่บนใบหน้าของพวกเขา

ทั่วทั้งห้องส่วนตัวเงียบงันไปสองสามวินาทีก่อนที่สิ่งที่เนี่ยอันอันกล่าว ในท้ายที่สุดก็จารึกให้กับพวกเขา

“เธอพึ่งพูดว่าไงนะ”

แม้แต่สีหน้าเย้ยหยันของฉินจื่อหมิงก็แข็งค้างไปชั่วขณะ

เขาก้มลงมองผู้หญิงซึ่งเขาไม่เคยได้มองดูอย่างจริงจังก่อนหน้านี้ และเขาก็หัวเราะอย่างเยาะหยันอีกครั้ง นี่เธอกำลังพยายามรั้งอะไรไว้หรือไง

เธอกำลังพยายามจะเล่นตัวอย่างนั้นหรือ

เนี่ยอันอัน ในทางตรงกันข้ามก็ได้เพิกเฉยต่อเขาไปแล้วและเดินตรงไปด้านหน้าของฮั่วเอี้ยนเซียว ด้วยรอยยิ้มที่หวานที่สุด เธอเอ่ยกับเขาว่า

“เก้อเกอ ฉันมาที่นี่เพื่อมาหาพี่”