ตอนที่ 5 — 005

บทที่ 5 เก้อเกอ พี่ช่วยช้าลงหน่อยได้มั้ย (1)

ฮั่วเอี้ยนเซียววางแก้วไวน์ลง ดวงตาที่ลึกซึ้งของเขาซึ่งไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ชายหนุ่มเพียงงึมงำตอบรับคำพูดของเนี่ยอันอัน

เนี่ยอันอันงุนงงกับปฏิกิริยาของเขา

ตามนิยายต้นฉบับ ความเสื่อมสภาพของความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของร่างเดิมและฮั่วเอี้ยนเซียวไม่ควรที่จะเกิดขึ้นจนถึงบทนี้

นอกจากนี้ เมื่อมาถึงจุดที่เจ้าของร่างเดิมไล่ตามฉินจื่อหมิง เธอก็ยังไม่ได้ส่งผลกระทบต่อผลประโยชน์ทางการเงินของฮั่วเอี้ยนเซียว และเธอก็ยังไม่ได้ทรยศเขาเช่นกัน

ที่จริงแล้ว ทั้งสองต่างก็ยังคงมีความเข้าใจกันโดยปริยายเป็นอย่างดี พวกเขายังใช้เวลาฉลองวันเกิดครบ26ปีของฮั่วเอี้ยนเซียวอย่างมีความสุขด้วย

จะมีอะไรคลาดเคลื่อนไปจากเนื้อเรื่องเดิมหรือไงกัน

ในขณะที่เนี่ยอันอันครุ่นคิดอยู่นั้น ฮั่วเอี้ยนเซียวก็ลุกขึ้นและกล่าวว่า

“คุณฉิน ผมหวังว่าคุณจะให้ข้อเสนอบางอย่างกับผมวันนี้นะ ผมต้องไปดูแลเรื่องอื่นก่อน ลาก่อน”

ชายหนุ่มเริ่มเดินอย่างรวดเร็วตรงไปยังประตูหลังจากที่เขาพูดจบ เนี่ยอันอันรีบตามหลังเขาไปทันที

ทั้งสองเดินออกจากห้องส่วนตัวที่ละคน ทิ้งผู้คนที่อยู่ในห้องให้งุนงง

“เนี่ยอันอันพึ่งออกไปเหรอ เธอไม่อยากได้ฉินเกอแล้วงั้นเหรอ”

“บางทีเธออาจจะถูกพี่ชายข่มขู่ก็ได้ มีใครไม่รู้บ้างว่าฮั่วเอี้ยนเซียวเป็นคนแบบไหน”

“ต้องเป็นอย่างนั้นแน่เลย ไม่อย่างนั้น ดูจากวิธีที่เธอมองนายน้อยฉินสิ นี่ถ้ารองเท้าของเขาเปื้อนสกปรกนะ เธออาจจะคุกเข่าและก้มลงเลียทำความสะอาดก็ได้”

“แหงอยู่แล้ว นี่ถ้าฮั่วเอี้ยนเซียวไม่ได้อยู่ที่นี่นะ ใครจะรู้ว่าเนี่ยอันอันจะไร้ยางอายได้ขนาดไหน”

ทุกคนต่างก็เริ่มพูดจาทีละคนและฉินจื่อหมิงผู้ซึ่งไม่ได้เอ่ยอะไรก็มาถึงจุดที่เปล่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันเสียงดัง

ภายนอกห้องส่วนตัว เนี่ยอันอันก็พร้อมยืนรอลิฟท์กับฮั่วเอี้ยนเซียว

หญิงสาวหันกลับมา กะขนาดชายที่อยู่ข้างๆเธอและเริ่มต้นคำนวณในใจ

ไหล่หว้าง เอวสอบ ขายาว สูงราวๆ 187 เซนติเมตร และหนักราวๆ 76 กิโลกรัม

ตัดสินจากแขนและขาของเขาที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อเชิ้ตและกางเกงของเขาแล้ว เขาน่าจะมีอัตรามัดกล้ามเนื้อที่สูง มันอาจจะเกิดจากการฝึกฝนเป็นระยะเวลาอันยาวนาน และเธอก็สามารถบอกได้จากแขนและต้นขาของเขาน่าจะแข็งแกร่งกว่าความทนทานของเขา

ควรจะบอกว่า แม้ว่าเขาจะไม่แข็งแกร่ง มันก็ไม่ได้แย่เช่นกัน

เธอไม่เคยคาดว่านายใหญ่ตัวร้ายจะหล่อมากและมีรูปร่างร้อนแรงขนาดนี้ เนี่ยอันอันถึงกับพูดไม่ออก ถ้าอย่างนั้นเจ้าของร่างเดิมเลือกที่จะเมินเฉยต่อผู้ชายร้อนแรงระดับเกรดเอที่อยู่ข้างๆเธอ แล้วไปไล่ตามฉินจื่อหมิงที่อาจจะดูร้อนแรงแต่ไม่มีบุคคลิกแทนนี่อ่ะนะ

ทำไมถึงเป็นแบบนั้น หรือนี่จะเป็นเพราะอานุภาพรัศมีพระเอกกัน

จากนั้นลิฟท์ก็มาถึง และพวกเขาต่างก็เดินเข้าไปด้านในทีละคน

ผนังกระจกในลิฟท์ทั้งดีและราบเรียบ และสะท้อนให้เห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจน

เด็กสาวในกระจกมีหน้าผากที่สว่างกระจ่างและชัดเจน หากแต่บนหน้าผากของเธอ กลับมีภาพวาดของอีแร้งสีดำ มันดูมีชีวิตชฃีวาและดูราวกับว่าจะกลับมามีชีวิตได้ในทุกนาที

นอกจากนั้น ข้างแก้มทั้งสองข้างถูกวาดเป็นสัญลักษณ์ที่เนี่ยอันอันเคยเห็นในปีศาจของละครประเภทเซียนมาก่อน ด้วยรอยสักมากมาย ทำให้ใบหน้าของเจ้าของร่างเดิมแทบจะจำไม่ได้ว่าเป็นอย่างไร

เนี่ยอันอันตกตะลึง เธอพยายามลบมันออกด้วยมือของเธอและรู้ว่ามันไม่อาจลบได้

เธอรู้สึกพ่ายแพ้ นี่มันเป็นรอยสักเหรอ

เธอไม่เคยรู้ว่าจะมีคนสักบนหน้าตัวเองได้ด้วย

ไม่แปลกเลยที่ก่อนหน้านี้เพื่อนของฉินจื่อหมิงถึงพูดว่ารอยสักของเธอเข้าคู่กับชุดของเธอได้เป็นอย่างดี

เธอไม่อาจแม้แต่จะบรรยายความรู้สึกของเธอในขณะนี้ได้ และตัดสินใจว่าพรุ่งนี้สิ่งแรกที่เธอจะทำคือหาที่ๆจะลบมันออกไป