ตอนที่ 6 — 006

บทที่ 6 เก้อเกอ พี่ช่วยช้าลงหน่อยได้มั้ย (2)

พวกเขาลงมาถึงชั้นหนึ่งอย่างรวดเร็วและฮั่วเอี้ยนเซียวซึ่งเมินเฉยเนี่ยอันอันซึ่งยืนข้างๆเขาและเขาก็เดินไปเอง ฝีเท้าของเขาเร็วมาก เนี่ยอันอันซึ่งอยู่บนรองเท้าส้นสูงไม่สามารถไล่ตามเขาทัน ขณะที่เธอเกือบจะหลงกับเขา เนี่ยอันอันก็ยื่นมือออกมาจับชายเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มด้วยมือที่สั่นไหวพร้อมกับเรียกออกมาว่า

“เก้อเกอ”

ฮั่วเอี้ยนเซียวชะลอฝีเท้าของเขาลง และมองไปยังหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังเขาก้าวหนึ่งอย่างเย็นชา

“เก้อเกอ พี่ช่วยช้าลงหน่อยได้มั้ย ฉันตามไม่ทันแล้ว”

เนี่ยอันอันพูดด้วยเสียงอ่อนโยน น้ำเสียงของเธอราวกับแกะน้อยที่บอบบาง

แม้ว่าฮั่วเอี้ยนเซียวจะไม่ตอบเธอ หากแต่เขาก็ชะลอฝีเท้าของเขาลง

ทั้งสองมาถึงด้านหน้าคลับ และรถก็รอคอยอยู่ที่นั่นแล้ว

นายแตงกวารู้สึกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเขาเห็นเนี่ยอันอันเดินมาพร้อมกับฮั่วเอี้ยนเซียว หากแต่เขาก็ก้มศีรษะคำนับทันที

“บอสฮั่ว ในเมื่อคุณอยู่ที่นี่แล้ว ถ้าอย่างนั้นผมคงไม่ต้องพาคุณหนูกลับบ้าน........”

“ฉันไม่ได้จะกลับบ้าน นายพาเธอกลับไป”

น้ำเสียงของฮั่วเอี้ยนเซียวทุ้มต่ำและดึงดูดใจโดยไม่อาจจะต่อต้านได้

นายแตงกวาผงกศีรษะทันทีและกล่าวว่า

“คุณหนู เชิญขึ้นรถครับ”

เนี่ยอันอันมองไปที่ฮั่วเอี้ยนเซียว นี่เธอจินตนาการหรือเปล่า เธอรู้สึกว่าเขาไม่อยากจะขึ้นรถคันเดียวกับเธอ

เธอพึ่งข้ามเวลามาที่นี่ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เธอต้องทำงานหนักเพื่อสร้างความสัมพันธ์กับพี่ชายเลือดเย็นและโหดร้ายของเธอ แต่การเซ้าซี้เกินไปก็ไม่ใช่วิธีที่ดี

เมื่อมาถึงบทสรุปแล้ว เนี่ยอันอันจึงปล่อยชายเสื้อของเขาและเข้าไปในรถ

เมื่อมองไปที่ถนนจากภายในรถ เนี่ยอันอันจึงพูดด้วยเสียงนุ่มนวลมากของเธอว่า

“แตงกวา ฉันอยากจะลบรอยสักบนหน้าพรุ่งนี้ เธอพอจะนัดให้ฉันได้มั้ย ยิ่งเร็วยิ่งดี”

นายแตงกวาไม่ได้ประหลาดใจนักเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น เขาเพียงแต่พูดว่า

“คุณหนู เวลาที่คุณจับจ้องบางอย่างคุณจะยิ่งอยากจะครอบครอง คุณลืมไปแล้วหรือว่าคุณมีศิลปินรอยสักส่วนตัวที่SO คุณไม่ต้องทำนัดหมายเลยครับ”

เนี่ยอันอันแสร้งทำเป็นหาวและเสียงของเธอก็นุ่มนวลกว่าเดิม

“เอาล่ะ งั้นพรุ่งนี้เช้ามารับฉันตอน 9.00 น. แล้วพาฉันไปที่นั่นแล้วกัน”

เมื่อพวกเขากลับมาถึงแมนชั่น เนี่ยอันอันพยายามใช้ลายนิ้วโป้งเพื่อปลดล็อคประตูด้านหน้า แน่นอนที่สุด ประตูเปิดออกเพื่อเธอ

หญิงสาวเดินเข้าไปด้านใน นี่เป็นโอกาสแรกที่เธอจะได้มองสถานที่นี้อย่างจริงจัง

ห้องนั่งเล่นกว้างขวางมีโทนสีดำขาวและเทาเป็นหลักซึ่ งเป็นสไตล์สันโดษโดยที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ประณีตและเป็นระเบียบนี่ต้องสไตล์ของฮั่วเอี้ยนเซียว

ชั้นสองมีห้องนอนสองห้อง และห้องทำงานหนึ่งห้อง ชั้นบนสุดประกอบไปด้วยห้องออกกำลังกายและสระว่ายน้ำภายใน

สำหรับห้องนอนสองห้อง ห้องหนึ่งเป็นของเนี่ยอันอันซึ่งถูกแง้มออก ส่วนอีกห้องเป็นของฮั่วเอี้ยนเซียวซึ่งปิดสนิท เธอนึกสงสัยว่าภายในจะดูเป็นอย่างไร

มันถูกเอ่ยถึงในนิยายว่าเจ้าของร่างเดิมชอบสะสมมีด ซึ่งเป็นเหตุให้เนี่ยอันอันได้เห็นมีจำนวนมากกว่าสิบเล่ม ทั้งหมดมีขนาดแตกต่างกันไปและแขวนอยู่ในห้องนอนของเธอ

หญิงสาวมองขึ้นมองลงในห้องและไม่เห็นอะไรที่จะให้เบาะแสกับเธอ หากแต่หลังจากเคลื่อนตัวไปรอบๆ เธอก็เริ่มรู้สึกหิว เธอมุ่งลงไปข้างล่างไปที่ห้องครัว

อาจบางทีเพราะว่าฮั่วเอี้ยนเซียวมีศัตรูจำนวนมาก เขาจึงไม่มีนิสัยที่จะว่าจ้างคนรับใช้ในบ้าน

แม้ว่าเมื่อเขาและเนี่ยอันอันจะอาศัยอยู่ในแมนชั่นแห่งนี้ เขาก็แค่มีผู้ช่วยที่จะมาช่วยทำสิ่งพื้นฐานประเภททำความสะอาด แทนที่จะมีคนอยู่ช่วยประจำ

เนี่ยอันอันขมวดคิ้วทันทีเมื่อเธอเปิดตู้เย็น ทั้งหมดที่เธอพบก็คือบะหมี่สำเร็จรูปและโซดาที่อยู่ด้านใน

เธอทานพวกนี้ไม่ได้

ถ้าอย่างนั้นนี่คือสิ่งที่ฮั่วเอี้ยนเซียวทานตอนอยู่บ้านงั้นเหรอ

ก่อนที่เธอจะข้ามเวลามาที่นี่ เนี่ยอันอันเป็นนักโภชนาการหลักของครอบครัวของเธอ

ตอนอายุ14 ความสามารถในการทำอาหารของเธอก็ไปถึงระดับเชฟมิชลินแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีความสามารถในการผสมผสานอาหารและคุณค่าทางโภชนาการได้อย่างไร้ที่ติ

ในตอนที่อายุ 18 เธอก็เข้าสู่การแข่งขันนักโภชนการระดับนานาชาติโดยเป็นตัวแทนของครอบครัวของเธอ

น่าเสียดายที่เธอได้รับอุบัติเหตุระหว่างทางและมาจบลงที่นี่