ตอนที่ 7 — 007

บทที่ 7 เก้อเกอ พี่ช่วยช้าลงหน่อยได้มั้ย (3)

เนี่ยอันอันเป็นโรคหวาดกลัวเชื้อโรคอย่างแรงเมื่อมันเกี่ยวข้องกับการต้องเอาของเข้าปากของเธอ เธอไม่เคยสั่งอาหารมาทานเลยและไม่เคยให้คนอื่นมาเตรียมอาหารให้เธออีกด้วย

ด้วยความน่าทึ่งอย่างที่เธอเป็นนั่นเอง ทำให้เธอไม่เคยเปล่งประกายหากไม่มีอะไรอยู่ในมือง หญิงสาวเดินกลับไปที่ห้องของตนเอง และคว้าเอากุญแจรถมาเพื่อไปซื้อของที่ร้านขายของชำ

เจ้าของร่างเดิมมีรถของตัวเอง หากแต่หลังจากเกิดอุบัติเหตุแล้ว ดูเหมือนเธอจะเจ็บปวดเกินกว่าจะใช้มัน

นายแตงกวาที่เป็นคนขับรถยังอยู่ แต่ตอนนี้ค่อนข้างดึกแล้วซึ่งเนี่ยอันอันไม่อยากจะรอคนอื่น ดังนั้นเธอจึงไปที่โรงรถเอง เนี่ยอันอันดูแผนที่ไปร้านขายของชำซึ่งใกล้ที่สุดโดยใช้GPS และผ่านรถมายบัคขณะที่เธอออกจากแมนชั่น

ฮั่วเอี้ยนเซียวหันหลังและมองไปที่ป้ายทะเบียนที่ดูคุ้นเคยด้วยความสงสัย

ทางด้านเนี่ยอันอันไม่ได้รู้เลยว่าได้ไปพบกับอะไร เมื่อเธอมาถึงร้านขายของชำและซื้อวัตถุดิบมากมาย ข้าว บะหมี่ เครื่องปรุง ผัก เนื้อ และอุปกรณ์ทำอาหารบางอย่าง ทั้งหมดรวมเป็นถุงใหญ่ถึงสามถุง

ในขณะที่เธอกำลังเข็นรถเข็นไปที่ลานจอดรถ เธอค่อนข้างจะรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ตัวเองซื้อของมามากมาย แล้วนี่ถ้าเธอไม่สามารถขนทั้งหมดไว้บนรถได้ล่ะ หากแต่เธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อเธอสามารถยกถุงใหญ่ทั้งสามถุงได้อย่างง่ายดาย

นี่ทำให้สร้างความตกตะลึงให้กับใครบางคนที่ถูกสอนมาตลอดให้มีความสุขุม เป็นกุลสตรีและบอบาง หญิงสาวรีบวางของทั้งหมดไว้หลังรถและขับรถออกไป

ครั้นเมื่อเธอกลับมาถึงแมนชั่น เธอก็รีบตรงไปยังห้องครัวทันที

เธอจัดเรียงของทั้งหมด อาการย้ำคิดย้ำทำของเธอบังคับให้เธอวางทุกสิ่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยก่อนที่เธอจะเริ่มทำกับข้าว

ในเมื่อมันค่อนข้างจะดึกแล้วในตอนนี้ หญิงสาวไม่อยากจะทำอะไรที่ทำให้ต้องย่อยมากไป ดังนั้นเธอจึงทำอาหารเรียบง่ายและธรรมดาเพียงสามอย่าง

ผัดกระเทียมบล็อคเคอรี่ ผัดเห็ดสดและถั่ว และซุปฟักกุ้ง

ข้าวถูกหุงสุขในเวลาเดียวกับที่เธอทำกับข้าวเสร็จแล้ว เมื่อเนี่ยอันอันยกกับข้าวออกมาจากห้องครัวไปที่ห้องทานอาหาร เธอก็พลันสังเกตว่าห้องที่อยู่ชั้นบนห้องหนึ่งมีแสงไฟอยู่ด้านใน

หญิงสาวจำได้แม่นว่าไฟถูกปิดหมดแล้วก่อนที่เธอจะออกจากแมนชั่น

นี่หมายความว่าฮั่วเอี้ยนเซียวกลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ

เธอวางแผนที่จะเพลิดเพลินไปกับอาหารมื้อเย็นคนเดียว หากแต่คาดว่าคงจะไม่อาจทำได้แล้วในตอนนี้

เธอยกจานไปไว้ที่ห้องทานอาหารก่อนที่เธอจะขึ้นไปชั้นบนและเคาะประตูห้องนอนของฮั่วเอี้ยนเซียว

“เข้ามา”

บุรุษที่อยู่ด้านในกล่าวสั้นๆ

เนี่ยอันอันหมุนลูกบิดประตูและเดินเข้าไปด้านใน จากนั้นจึงมองไปที่ชายซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานและกำลังอ่านเอกสาร หญิงสาวเอ่ยว่า

“เก้อเกอ ฉันทำอาหารไว้ พี่หิวหรือเปล่า พี่อยากจะมาทานกับฉันมั้ย”

ฮั่วเอี้ยนเซียวเงยศีรษะขึ้นเล็กน้อยจากเอกสารและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“ไม่จำเป็น”

“แต่พี่ไม่หิวหรือคะ” เนี่ยอันอันถาม

นอกจากนี้ ก่อนหน้านี้เขาก็ไปอยู่คลับ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้ยังไม่ได้ทานอะไรในตอนที่พวกเขาคุยกันเรื่องธุรกิจ

ถึงตอนนี้ฮั่วเอี้ยนเซียวไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นเมื่อเขาพูดกับเธอว่า

“ไม่หิว”

“ก็ได้ค่ะ” เนี่ยอันอันพยักหน้าก่อนที่เธอจะหันกลับและเดินจากไป

หญิงสาวทำแม้แต่การปิดประตูอย่างนุ่มนวลหลังจากที่เธอออกจากห้องทำงานของเขา

ในทันทีที่เธอเดินออกจากห้องไป ชายหนุ่มซึ่งฝังศีรษะวุ่นอยู่กับเอกสารก็เงยหน้าขึ้นทันใดและมองไปที่ประตูซึ่งปิดอยู่ ดวงตาของเขาซ่อนเร้นซึ่งความสั่นไหว

ตอนนี้เธอได้พยายามทำทุกอย่างแล้วและก็ได้ถามเขาให้มาร่วมทานกับเธอ เนี่ยอันอันสามารถทานคนเดียวได้อย่างสบายใจ หญิงสาวเติมข้าวให้ตัวเองหนึ่งถ้วยและเริ่มรับประทานอย่างมีความสุข

รสชาติเยี่ยมมาก อาจเป็นเพราะเธอพึ่งข้ามเวลามาและยังคงไม่ค่อยคุ้นชินกับร่างกายนี้ กุ้งของเธอจึงยังไม่นุ่มละเอียดเหมือนอย่างเมื่อก่อน ถั่วก็ดูจะสุกเกินไป และชิ้นของกระเทียมสับสองสามชิ้นบนบล็อคเคอรี่ก็ค่อนข้างใหญ่มากว่าชิ้นที่เหลือและมีขนาดไม่เท่ากัน

ขณะที่เนี่ยอันอันกำลังวิพากวิจารณ์ตัวเองอยู่นั้น เธอจึงไม่ทันได้สังเกตถึงเงาดำใหญ่ซึ่งลงมาจากชั้นบน