ตอนที่ 8 — 008

บทที่ 8 พี่อยากจะได้บ้างหรือเปล่า (1)

ฮั่วเอี้ยนเซียวไม่ได้ตั้งใจที่จะลงไปข้างล่าว หากแต่เนี่ยอันอันมาขัดจังหวะการทำงานของเขาและพูดถึงอาหาร ชายหนุ่มจึงเริ่มรู้สึกหิวเล็กน้อยหลังจากที่เธอออกไป

เขาไม่มีนิสัยที่จะทานของทานเล่นตอนมื้อเย็น ดังนั้นชายหนุ่มจึงตั้งใจว่าจะไปเอาน้ำดื่มมาซักหนึ่งแก้วเอง

แต่ปรากฎว่าเครื่องทำน้ำดื่มชั้นบนไม่มีน้ำเหลือ ดังนั้นเขาจึงลงมาเอาจากอีกเครื่องที่อยู่ชั้นล่าง

เมื่อเขาเดินลงมา เขาก็พลันได้กลิ่นหอมของอาหารรสเลิศทันที

มันไม่ใช่กลิ่นฉุนของบะหมี่สำเร็จรูปของเนี่ยอันอัน หากแต่เป็นกลิ่นอะไรที่ใกล้เคียงกับกับข้าวที่ปรุงโดยเชฟระดับสูง

เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเขาก้าวมาตรงไปสองสามก้าวที่ห้องทานอาหารหลังจากที่เขาไปเอาน้ำมา

เนี่ยอันอันซึ่งหันหลังให้เขาไม่ได้รู้ว่าเขากำลังมองเธออยู่ จากที่เขาเห็น เธอกำลังเพลินเพลินไปกับอาหารอลังการมื้อเย็นซึ่งกลิ่นหอมของมันเข้าไปเติมเต็มทุกเซลล์ในจมูกของเขา

ถ้าอย่างนั้นที่เธอออกไปก่อนหน้านี้ก็เพื่อไปซื้ออาหารกลับมาบ้านงั้นหรือ

ฮั่วเอี้ยนเซียวหันกลับไปอย่างไม่แสดงความรู้สึกและกลับไปชั้นบนโดยไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น

เว้นแต่เมื่อเขากลับมาที่ห้องทำงานและนั่งลงแล้ว เขาดูราวกับยังคงสามารถได้กลิ่นอาหารในจมูกของเขา แม้แต่หลังจากที่เขาดื่มน้ำไปแล้วแก้วหนึ่ง เขาก็ยังคงรู้สึกหิว!

ฮั่วเอี้ยนเซียวข่มอารมณ์ของตนเองเล็กน้อยและบังคับให้ตัวเองหันกลับมามีสมาธิกับเอกสารของตนเอง

ที่ชั้นล่าง เนี่ยอันอันซึ่งได้ทานมื้ออาหารอย่างดี จัดการเก็บจานชามและออกกำลังเล็กน้อยเพื่อช่วยการย่อย แล้วจึงกลับไปยังห้องนอนของเธอ

มันเป็นวันที่ยาวนานของเธอ หญิงสาวรู้สึกง่วงอย่างรวดเร็วหลังจากที่เธอล้มตัวลงบนเตียนนอน

ในกลางดึกคืนนั้น ในท้ายที่สุดฮั่วเอี้ยนเซียวก็ออกจากห้องทำงานและไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็อ่านข่าวในมือถือขณะที่เขารอให้ผมแห้ง

โฆษณาในข่าวเป็นความสนใจปกติของเขา เมื่อเขาเลื่อนจอมือถือลง เขาก็สังเกตเห็นโฆษณาตัวหนึ่ง

มันอาจจะเป็นโฆษณาเกี่ยวกับน้ำสลัดยี่ห้อหนึ่ง หากแต่อาหารในรูปดูน่ากินมากจนทำเอาเขาน้ำลายสอ จากนั้นเขาก็นึกไปถึงอาหารที่เนี่ยอันอันทานก่อนหน้านี้

เขาเดินลงไปชั้นล่างก่อนที่เขาจะทันได้สังเกตเห็นว่าตนเองกำลังทำอะไร ชายหนุ่มเดินไปตามทางไปห้องครัวและเปิดตู้เย็นออก

กับข้าวสองสามอย่างที่เนี่ยอันอันทานไปก่อนหน้านี้ยังคงอยู่ในตู้เย็น ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผัก ผลไม้และเนื้ออีกด้วย

ฮั่วเอี้ยนเซียวตะลึงเล็กน้อย และเขาก็สังเกตเห็นเครื่องปรุงที่วางอยู่บนชั้นวางด้านบนของเคาท์เตอร์ครัว มันถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียนตามความสูง จากสูงไปต่ำ ราวกับการยืนเรียงแถวของนักเรียน

ดวงตาของชายหนุ่มมืดครึ้ม เขาดึงกับข้าวทั้งสามอย่างออกมาและนำไปอุ่นในไมโครเวฟทีละจาน

ทันทีที่มันถูกอุ่นร้อน กลิ่นหอมของมันก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว

ชายหนุ่มหยิบตะเกียบออกมาและลองชิมกุ้งก่อนเป็นอันดับแรก

รสชาติของมันระเบิดไปทั่วปากของเขา : เรียบลื่น กรุบกรอบ และนุ่มนวลในเวลาเดียวกัน

ฮั่วเอี้ยนเซียวรู้สึกประหลาดใจอย่างแท้จริง

จากนั้น ด้วยความรู้สึกอยากจะทดสอบอาหาร ชายหุน่มจึงลองชิมกับข้าวที่เหลืออีกสองอย่าง

รสชาติของมันไม่ได้ต่างไปจากภัตตาคารระดับมิชลินเลย

ฮั่วเอี้ยนเซียวตักข้าวให้กับตนเองหนึ่งถ้วย มันเย็นไปแล้วหากแต่ก็เยี่ยมมากหลังจากที่เขาใส่น้ำซูปฟักกุ้งลงไป

ชายหนุ่มนั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะทานอาหารก่อนจะกำจัดอาหารทั้งหมดไปอย่างสง่างาม