ตอนที่ 9 — 009

บทที่ 9 พี่อยากจะได้บ้างหรือเปล่า (2)

เนี่ยอันอันตื่นขึ้นตอน6.30 น.ในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอไปที่ห้องครัวหลังจากที่อาบน้ำแล้ว มันดูราวกับว่ามีใครบางคนมาแตะต้องข้าวของในห้องครัว การจัดเรียงของขวดต่างๆก็เปลี่ยนไป หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยและทำการจัดเรียงใหม่ตามที่เธอชอบก่อนที่เธอจะเปิดตู้เย็นออกมา

เนี่ยอันอันแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเธอสังเกตว่าจานอาหารเมื่อคืนไม่อยู่แล้ว

แต่เธอก็คิดได้ทันที ต้องเป็นฮั่วเอี้ยนเซียวที่คงหิวมากหลังจากที่เขาทำงานมาทั้งคืนและทานพวกมันทั้งหมด เมื่อคิดไปแล้ว เธอจึงเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ชั้นบน

เธอสังเกตว่าห้องของฮั่วเอี้ยนเว๊ยวยังคงปิดอยู่ตอนที่เธอตื่น เขาต้องยังอยู่บนเตียงแน่ นั่นหมายความว่าเขาอาจจะต้องการอาหารเช้าหลังจากที่เขาตื่น

เนี่ยอันอันได้คิดไว้แล้วว่าเธอจะอธิบายได้อย่างไร เมื่อเธอเรียนรู้ที่จะทำอาหาร หากฮั่วเอี้ยนเซียวเกิดสงสัยและถาม เธอก็จะบอกเขาว่าเธอเคยได้ยินข่าวว่าการรับประทานอาหารนอกบ้านและ / หรือการกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในระยะยาวอาจส่งผลเสียต่อสุขภาพของคน ๆ หนึ่ง

ซึ่งทำให้เธอตัดสินใจเริ่มทำอาหาร เธอเลยกลายเป็นอัจฉริยะทันทีทันใดเกี่ยวกับการทำอาหารและนี่เป็นรสชาติของอาหารที่เธอเริ่มทำเป็นครั้งแรกหลังจากทำตามสูตรอาหาร

นี่ไม่ใช่การแต่งเรื่องทั้งหมด ก่อนที่เธอจะข้ามเวลามานั้น เนี่ยอันอันเริ่มทำอาหารตอนที่เธออายุเพียง8ขวบ ตอนนั้นเธอยังยืนไม่ถึงเตาเลยด้วยซ้ำไป หากแต่เธอใช้ม้านั่งมาต่อและทำซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน

เธอยังจำได้ชัดเจนถึงสีหน้าประหลาดใจของคุณปู่หลังจากที่เขาชิมซี่โครงหมู แต่ความแปลกใจในความสามารถของเธอเป็นเรื่องหนึ่ง เธอก็ยังคงถูกสั่งสอนถึงความอันตรายที่จะเกิดขึ้นและกะทะซึ่งอาจจะมีน้ำมันกระเด็นใส่ได้

เมื่อคิดถึงคุณปู่ซึ่งจากไปตอนที่เธอายุได้ 16 ปี ดวงตาของเนี่ยอันอันก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศก หญิงสาวรำลึกถึงความหลัง

อาหารเช้าเป็นมื้ออาหารที่สำคัญของวัน ดังนั้นการให้ความสมดุลในโภชนาการจึงสำคัญมาก

เนี่ยอันอันเริ่มนวดแป้ง เมื่อมันขึ้นรูปเธอก็เริ่มจากส่วนผสมอื่น ๆ ไม่นานเห็ดเยื่อไผ่และซุปมะกอกจีนก็เดือดปุดๆในหม้อหุงข้าว

เนี่ยอันอันได้เตรียมส่วนผสมทั้งเนื้อและผักสำหรับเกี๊ยวและซาลาเปา ด้านบนของซาลาเปามี18จีบเท่ากันในแต่ละลูก เช่นเดียวกับเกี๊ยว พวกกับเกี๊ยวก็เช่นเดียวกันราวกับเธอเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ

ซาลาเปาเป็นไส้ผักส่วนเกี๊ยวเป็นไส้เนื้อ หลังจากที่เนี่ยอันอันวางทั้ซาลาเปาและเกี๊ยวในหม้อนึ่ง หญิงสาวก็ทำอาหารจานเย็นไว้ทานเล่นอีกสองสามจาน

ในท้ายที่สุดอาหารจานหลักก็เสร็จสิ้นและซุปก็ต้มไว้อย่างสมบูรณ์แบบ อีกครั้งที่กลิ่นหอมของมันฟุ้งกระจายไปทั่ว

ในตอนที่เนี่ยอันอันจะจัดโต๊ะ เงาร่างใหญ่ก็ปรากฎขึ้นในห้องทานอาหาร

ฮั่วเอี้ยนเซียวอยู่ในชุดสีเทาแบบสบายๆ กลิ่นอายที่ดูดุดันของเขาทำให้เสื้อผ้าฝ่ายดูสบายๆมากขึ้น ดูเหมือนความวุ่นวายในห้องครัวจะดึงดูเขาไว้ หากแต่เขาก็ยังคงไม่ได้แสดงสีหน้าอันใด

เนี่ยอันอันเอียงศีรษะมาส่งยิ้มเข้าชายหนุ่ม

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ต้าเกอ นั่งก่อนค่ะ นั่งเลย เรามาทานอาหารเช้าด้วยกันนะคะ”